Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009

FINE





Ο ρόλος του τον θέλει «πατέρα». Το ύφος λιτό οι κινήσεις βαριές. Οι συμβουλές πάνω απ’ όλα καθώς ο ρόλος υποθέτει την πείρα. Κι ύστερα ο ρόλος του συζύγου, του καθηγητή, του πολιτικού ενίοτε του φιλόσοφου με σκεπτόμενο ύφος και γωνία οφθαλμών πάντοτε παιγνιώδη.
Μόνο στα όνειρα η ψυχή διασκεδάζει. Χωρίς κανένα ρόλο με το σκοπό μόνο να συλλέξει εκείνες τις λέξεις που χρειάζονται για το ωραίο ταξίδι της. Κοσμείται ανάλογα επιθέτων με ωραία χρώματα, με δονήσεις αιθέριες. Η ψυχή μας ζει στον κόσμο των ονείρων και φτιάχνει τους νέους κόσμους αυτούς που γεννιούνται από ομορφιά κι αγάπη.
Μας προφυλάσσει, όμως. Με εφιάλτες και σχήματα ακατανόητα. «Δεν είναι εκεί η ζωή» μας λέει. Μα δεν ακούμε, βεβαίως. Είμαστε αρκετά γεμάτοι από απαντήσεις, γεμάτοι από ρόλους, αυτούς που έχουμε αποδεχθεί.
Και το πρωί ξεκινάμε με τους ίδιους ρόλους που αφήσαμε χθες. Διακηρύσσοντας σε όλους τους τόνους ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι αποζητούμε την ελευθερία. Επαναλαμβάνουμε σε κάθε βήμα την δουλεία που εμείς θέσαμε στον εαυτό μας. Είπαμε το «τρεπτόν» του Δαμασκηνού έννοια άγνωστοι. Γιατί να διαβάζουμε άλλωστε; Διαβάζουν αυτοί που δεν ξέρουν. Εμείς ξέρουμε τόσα πολλά, αναμφιβόλως.
Κι όταν θα πέσουν οι τίτλοι. Εκείνη την ώρα που περιμένουμε να ανάψουνε τα φώτα, δεν θα ξέρουμε αν έχουμε ζήσει την ζωή μας ή αν φανταστήκαμε ότι την ζήσαμε. Αν είμαστε εμείς ή η ασπρόμαυρη ταινία που τελείωσε.
Όμως οι τίτλοι θα πέσουν και ωραιότατη μουσική γεμάτη χρώματα ενός παλλόμενου Σύμπαντος θα είναι εκεί και μείς κουφοί κουβαλώντας μια τεράστια μελαγχολία του απολεσθέντος για πάντα παραδείσου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: