Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

ΤΟ ΑΒΑΤΟ



Το περιβάλλον είναι αυτό που σκεφτόμαστε. Ο κόσμος είναι αυτός που σκεφτόμαστε. Έτσι όπως έλεγε ο παππούς μας ο Παρμενίδης. Κάτι που εμφανίζεται στην σκηνή του κόσμου κι ύστερα δεν υπάρχει πια. Οι πραγματικότητες όλων δημιουργούν ένα συλλογικό όνειρο. Σκέφτομαι ότι το συλλογικό όνειρο που ζούμε πρόκειται για εφιάλτη. Ένας άνθρωπος αρκετά παχύς, ο οποίος έχει λησμονήσει αξίες και οράματα έγινε κάτοχος μιας μεγάλης περιούσιας. Το όραμά του ήταν να μπορεί να μην δουλεύει. Και αυτό έγινε. Τα πάντα έρχονταν στα χέρια του ή καλύτερα στο στόμα του. Μια μέρα έφαγε εξαιρετικά πολύ και βαριά φαγητά. Το βράδυ ήταν εξαιρετικά δύσκολο για αυτόν. Ονειρεύτηκε αυτό που ζούμε εμείς τώρα. Κι όπως στο όνειρο βρίσκεσαι εγκλωβισμένος και δεν μπορείς ούτε να περπατήσεις, ούτε να τρέξεις έτσι βρισκόμαστε τώρα.
Τα παιδιά αυτού του τόπου κάθε μέρα πεθαίνουν με την συγκατάβαση των γωνιών που δεν μπορούν – η τουλάχιστον – έτσι αισθάνονται να κάνουν απολύτως τίποτα. Τις τελευταίες μέρες στην πόλη εκατοντάδες γονείς με τα παιδιά τους να ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν στέγη. Ηλικιωμένοι σεβάσμιοι έξω από το πανεπιστήμιο να «ψαρεύουν» όπως στα παραθεριστικά θέρετρα οι ιθαγενείς «ψαρεύουν» τους τουρίστες. Και μετά αυτά τα παιδιά τα περιμένει η ανεργία και η κατάθλιψη. Το ίδιο και οι γονείς που έκαναν δυο και τρείς δουλειές για να αντέξουν τα έξοδα των φροντιστηρίων και θα συνεχίζουν να κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να αντέξουν τα έξοδα του πανεπιστήμιου. Όλα άχρηστα. Τα σχολεία άχρηστα. Τα πανεπιστήμια άχρηστα. Η ζωή όμως που φεύγει πραγματική. Ο χρόνος που φεύγει πραγματικός. Κι αν τολμήσουν. Αν σηκώσουν την φωνή και πουν κάτι διαφορετικό τους περιμένει η χλεύη των άλλων. Μην εγγίζεται.
Η Ελλάδα έχει γίνει χώρος άβατος…
Μην εγγίζεις τα σχολεία. Άβατο.
Μην εγγίζεις τους καθηγητές. Άβατο.
Μην εγγίζεις τους πανεπιστημιακούς. Άβατο.
Μην εγγίζεις τους γιατρούς. Άβατο
Μην εγγίζεις τα πανεπιστήμια. Άβατο.
Μην εγγίζεις την τοπική αυτοδιοίκηση. Άβατο.
Το μόνο άβατο που δεν υπάρχει είναι ο ιδιωτικός σου χώρος. Σε παρακολουθούν παντού. Με κάμερες, με κωδικούς στα σούπερ μάρκετ, με τρόφιμα γενετικά τροποποιημένα,. Σου κατευθύνουν την θέληση. Σου πουλάνε γρίπες για να αγοράσεις τα tamiflu του Ράσφελντ ας είναι και ληγμένα. Και κανείς δεν μιλάει. Γιατί όλα είναι άβατο. Μόνο η δική μας η ζωή έχει γίνει γήπεδο όπου βλαστημούν και ασχημονούν χιλιάδες. Η μόνη ελπίδα η προσευχή μας να σταματήσει ο εφιάλτης του χοντρού και να ξαναδούμε τον κόσμο από την αρχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: