Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΔΙΝΕΤΑΙ


Τον Θεόδωρο Β’ τον Λάσκαρη γιό του Ιωάννη Βατατζή, σκέφτομαι σήμερα, μόνος σε ένα δωμάτιο ανάμεσα στις κρίσεις της επιληψίας μέσα στο φως της καλοκαιριάτικης ημέρας να σκέφτεται αυτά που πέρασαν. Τα όνειρα που έκανε παιδί, τους αγώνες του πατέρα του ενάντια στους γαιοκτήμονες, την αγάπη του για αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους, την δίψα για νώση. Θυμόταν τις βιβλιοθήκες που έκτισε και τα σχολεία. Από το μυαλό του πέρασαν οι δάσκαλοι Νικηφόρος Βλεμίδης και ο άλλος ο Θεόδωρος Ακροπολίτης του δίδαξαν την αγάπη για την φιλοσοφία και τα γράμματα και του έμαθαν πως η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μια γυμνή ζωή. Και η γυμνότητα είναι σκληρή καθώς υπαγορεύεται από την ανάγκη Αναλογίστηκε την μοίρα του ανθρώπου την τραγωδία του καθώς είναι υποχρεωμένος σ’ αυτή την αναγκαιότητα αλλά συγχρόνως ελεύθερος με την συνείδηση του. Και ακριβώς επειδή συναισθάνεται την ελευθερία του, απόλυτα τραγικός. Σκέφτηκε τον γιό του μόλις 7 χρονών. Η ζωή του τελείωνε. Κατάλαβε πως δεν έχει από τιποτα να πιαστεί. Οι γαιοκτήμονες είχαν τα χρήματα, είχαν την δύναμη. Οι Βούλγαροι κατανοούσαν την αδυναμία. Δεν είχε πλέον τίποτα. Τριάντα έξι χρονών μπροστά στην αρρώστια και στο θάνατο έγραψε το πρώτο υπαρξιακό ποίημα στον κόσμο. Σε μας έμεινε ως ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας.

«Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε, και την εμήν κατασχούσαν καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλει των θλίψεων, αλλ' εύροιμι σε βοηθόν και διώκτην και ρύστην, Πανάχραντε»

Μετά θυμήθηκα εκείνη την παλιά ιστορία. Μια φορά πήγε ένας πλούσιος άνθρωπος σε έναν ασκητή που προσεύχονταν στην άκρη από την θάλασσα. «Μάθε με να προσεύχομαι, γέροντα» . Ο γέροντας δεν μίλησε. «Μάθε να προσεύχομαι στον Θεό» Ο γέροντας δεν μίλησε αλλά σήκωσε το χέρι και τον έπιασε από το λαιμό και του βούτηξε το κεφάλι του μέσα στη θάλασσα. Τον κράτησε μέσα μέχρι που είδε τις φυσαλίδες που είχε κρατημένες στα πνευμόνια του να βγαίνουν. Μετά τον άφησε κι όπως ο άλλος έπαιρνε λαίμαργα αέρα, του είπε. «Αν δεν φτάσεις να επιθυμήσεις έτσι τον Θεό όπως τον αέρα τότε να προσεύχεσαι δεν θα μάθεις ποτέ σου»
«Η αλήθεια έναντι θανάτου, δίνεται» όπως έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: