Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΩΣ



Ρώτησα σήμερα το γιό μου. "Τι ησουν πριν γεννηθείς;" Δεν απάντησε. Δεν θα μπορούσα να απαντήσω και γώ γυρνώντας απο λέξη σε λέξη τόσα χρόνια, ψάχνωντας αυτό που φτιάχνει τη μυστική συνοχή των πραγμάτων. Πέρασαν σαρανταοκτώ χρόνια από τότε που είδα αυτό το φώς. Κολύμπησα μέσα στις λέξεις των προγόνων μου έχοντας το συναίσθημα της απόλυτης μοναξιάς αυτής που δεν μπορείς να μοιραστείς τα πράγματα που αγαπάς, από την μιά και από την άλλη το συναίσθημα της απόλυτης συνύπαρξης με ανθρώπους που δεν είναι πια σε αυτή τη ζωή. Εμαθα να συνομιλώ μαζί τους τα βράδια, τότε που η φωνή του Θεού ακουμπάει τρυφερά τον κόσμο που κοιμάται. Σε αυτά τα όνειρα σκαλίζεται ο κόσμος.
Το ξέρω οτι η μέρα ακολουθεί την άλλη μέρα. Αλλά καμμία μέρα δεν είναι η ίδια. Κανένα μέρος δεν είναι το ίδιο. Τίποτα δεν είναι όπως χθές. Γνωρίζω πιά οτι στον άνθρωπο αλλάζουνε όλα τα κύταρά του κάθε επτά χρόνια. Δηλαδή σ' εμένα έχουνε αλλάξει κοντά επτά φορές μέχρι τώρα. Εφτά διαφορετικοί άνθρωποι. Κι ο ένας ψάχνει ακόμα πως ηταν ο κόσμος που αντίκρυσε για πρώτη φορά. Ψάχνω αυτό το φώς. Αυτή τη λέξη. Τον ήχο. Το πρώτο φώς.