Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

ΠΕΡΙ ΑΡΜΟΝΙΑΣ



Καλώς ήρθατε Κυρίες και Κύριοι

Εδώ στην δική μας παράγκα το θέαμα έχει αρχίσει κι οι θεατές πεινούν κομήτες και ουράνια στρεφόμενα όνειρα βαπτισμένα στην πραγματικότητα που παρατίθεται ως θέαμα, μεγαλοπρεπές και ανεπιβεβαίωτο. Και θα την αρνηθούμε ωραία αυτό το βράδυ, πασίχαροι που γλυτώσαμε από τον εαυτό μας που χορεύει στα γλιόνια του βραδιού σκορπώντας σκοτεινή ενέργεια. Και βέβαια δεν είχαμε σκεφτεί έτσι το θέαμα, λίγη ξεκούραση μόνο. Δεν το ξέραμε ότι εμείς ήμασταν το θέαμα και οι ηθοποιοί απλώς ξεκουράζονταν παίζοντας ρόλους. Το ανακάλυψε ο Μηνάς με ένα καρκίνο. «Πεθαίνω» μου είπε. Γέλασα αρκούντως. «Μα πως πεθαίνει ένας ρόλος; Ένας άλλος θα έρθει και θα ζήσει ξανά. Αφήστε τους θεατές να μονιάζουν τις καταιγίδες τους»

Έκτοτε η σκηνή είναι εκεί. Οι θεατές δεν ξέρουν αν είναι πράγματι θεατές ή ηθοποιοί και οι ηθοποιοί κλαίνε για το θέαμα που βλέπουμε. Όλα αυτά μέχρι να έρθει η αρμονία και αρμονία προς αρμονία και τοις ξηροίς εδόθη Πνεύμα ζωής και παλιγγενεσίας …..