Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

ΔΩΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ



Το πρόβλημα είχε ως εξής: βρίσκεσαι σε μέρος ανοικτό, κλεισμένο γύρω με βουνά. Επικοινωνείς και μιλάς αλλά στην πραγματικότητα δεν επικοινωνείς, ούτε μιλάς με κανένα και το μέρος είναι ένα δωμάτιο κλειστό. Το λάθος δεν είναι ο χώρος αλλά η οπτική σου που αποδέχεται την πλάνη αναλόγως των περιστάσεων.

Από την άλλη «έμποροι και πολιτικές διαλαλούν σάπια θέλγητρα» με κέρδος ωστόσο όχι πάνω από 50 ευρώ. Η διαμαρτυρία σου – ή όποια διαμαρτυρία σου – εκλαμβάνεται ως επιταχυντής θεάματος και χειροκροτείται ανάλογα από τους 2000 περίπου που νέμονται το παιγνίδι του επονομαζόμενου παιγνιδιού των διοικούντων. Όταν μιλάς για τις αξίες στις οποίες στηρίζεται η κάθε διοίκηση και συνεπώς η πολιτική γυρνούν την πλάτη γιατί εννοούν ότι οι μόνες αξίες που μπορεί κανείς να αναφέρει είναι οι χρηματιστηριακές αξίες που έχουν κάποιο αντίκρισμα στον τραπεζικό λογαριασμό. Όμως ξεχνούν πως άμα κοιτάς πολύ ώρα την άβυσσο και η άβυσσος επίσης σε κοιτάζει ως εκ τούτου συνεχίζουν το παιγνίδι ανενόχλητοι.

Η παρτίδα θεωρείται ότι έχει κλείσει προ πολλού. Οι ποιητές όσοι δεν έχουν σωπάσει έχουν γίνει κομμάτι κι αυτοί του savoir vivre της φαινομενικότητας. Οι άγιοι και οι επαναστάτες δραστηριοποιούνται μόνον μετά το θάνατό τους για να μπορεί να στηθεί ο ανάλογος μηχανισμός του θεάματος. Όλα θα πρέπει να οδηγούν στη λήθη του παρόντος , στη μνήμη του παρελθόντος και στην ελπίδα του μέλλοντος καθώς μόλις χαθεί το παρόν όλα είναι δυνατά. Σε αυτό που έχουμε περπατήσει, το περπάτημα πια δεν υπάρχει

Σε αυτό που μας απομένει να περπατήσουμε, το περπάτημα ακόμα δεν υπάρχει.

Δίχως αυτό που έχουμε περπατήσει κι εκείνο που μας απομένει να περπατήσουμε κανένα περπάτημα δεν υπάρχει.

Κατά τα άλλα υπομένουμε την κατανυκτική μας εικονικότητα ελπίζοντας ότι κάπου κάποιος θα ξυπνήσει για να μας παραδώσει την αυθεντική στιγμή του αυτής της στιγμής, της μόνης.


Δεν υπάρχουν σχόλια: