Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ



Το πρώτο βλέμμα του συνάντησε πόρτα μικρή και δάκρια παλιά από την Πόλη. Μαζί του είχε κρυμμένο το δικό της ουρανό. Ωστόσο κατάφερε να επιβιώνει αξιοπρεπώς μόνο με την ελπίδα της συνάντησης αυτού που κατέχει τα ελάχιστα Σύμπαντα καθώς μόνον εκεί αναγνώριζε το σπίτι του. Κουβάλησε στον ώμο του πατέρα του μέχρι τον σταθμό που αποχαιρετίσθηκαν με την υπόσχεση ότι μια μέρα θα ξεπληρώσουν ο καθείς τα δάκριά του. Έκτοτε κινούνταν με το ποδήλατο του ανάμεσα Βόλο, Ινδία και Άγιο Όρος με μια χαριτωμένη ταχύτητα που οι αξιοπρεπείς την έλεγαν ανοησία γιατί δεν βλέπουν ποτέ το βαθύ ωκεανό που κρύβεται στον κουκούτσι του αμύγδαλου. Αυτός το ήξερε γι’ αυτό χαμογελούσε και ειδικά όταν οι καιροί ήταν πολλοί φειδωλοί για αυτόν. Στο τέλος είπε πως με το ποδήλατο θα έβρισκε τον ουρανό. Γι αυτό ετοιμάσθηκε. Έκοψε την καρδιά του και την μοίρασε σε κάτι μικρά σκυλάκια που είχαν πνιγεί από παροιμίες και στερεότυπα. Μετά έκοψε το πόδι για να περπατήσει ένας τυφλός που δεν έβλεπε ούτε ένα όνειρο και είχε χάσει το στήριγμα για τη ζωή. Όταν έφυγε τρία μικρά χελιδόνια κατέβασαν πέτρες μικρές στον οισοφάγο για να καταλάβει ο ουρανός να γαληνέψει. Τρεις μέρες δεν τον έχω δει. Θα ταξιδεύει πια με το ποδήλατο φορώντας κίτρινο μπουφάν στους μέσα ουρανούς, τους ωραιότατους ….


2 σχόλια:

αστερι του βορρα είπε...

Ενα κιτρινο αδιαβροχο και μια κοκκινη σπασμενη ομπρελα ο ταξιδευτης του ουρανου,καποιοι ειπαν πως τον ειδαν να πετα μ ενα χρωματιστο ποδηλατο,και αλλοι πως ανετηλε ως αναδυομενο αστρο...ποιος λεει αληθεια κανενας δεν γνωριζει.

VARALIS είπε...

Αλήθεια αστέρι οι φίλοι είναι εικόνες μας που ταξιδεύουν ενίοτε με ποδήλατα καμμιά φορά έρχονται στην καθημερινότητα και μας μιλάνε. Τι είναι πραγματικό αλήθεια κανένας δεν γνωρίζει