Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΗ


Η συνάντηση έγινε σε αμφίβολους στίχους πιθανής ωραιότητας σκιασμένους από τους φόβους της ομοιοκαταλήξιας. Μετά από καιρό όταν ζητούμενο ήταν η αρμονία τον αναζήτησε. Τον βρήκε στα μάτια του Σικελιανού, στον Καρυωτάκη και βέβαια στον Ελύτη καθώς σκιρτούσε πάντοτε παιδάκι στα χώματά του. Του μίλησε για το σπάραγμα όταν οι γονείς του χαθήκαν, όταν το παιδί του χάθηκε, όταν κόσμος χάθηκε «βρήκα τον εαυτό μου και τον έχασα πάλι στον χρόνο».
Όταν πέθανε ακούμπησε τα χαλίκια της πατρίδας του μυρίζοντας ακόμη λιμνοθάλασσα. Τώρα εξηνταέξη χρόνια μετά θα τον θυμούνται λίγοι. Κι όμως τα βράδια στα χώματα της γλώσσας μας φυσάει ακόμα τα ωραία ελληνικά του:
«Εκατό χρόνια πέρασαν, εκατό χρόνια πάνε
Ω Ελλάδων ξημερώματα, ω Ελλάδων δειλινά
Κάμε της ένα φέρετρο μεγάλο, ως πελεκάνε
Κάρφωσε μέσα τους νεκρούς και θάψε τους, βουβά»

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Il suonatore Jones



Sciogliere l’ io dal tempo

Liberarmi dai fantasimi pesanti

gli uomini le donne e glli assenti

conoscere la presenza

durante l’ eterno

prima che venga il sonno

e l’ obblio

(Λιώνοντας το εγώ από τον χρόνο

να ελευθερωθώ από τα βαριά φαντάσμτα

των ανδρών, των γυναικών και των απόντων

να γνωρίσω την παρουσία

στο αιώνιο

πριν έρθει ο ύπνος

κι η λησμονιά ) Γ. Σαραντάρης (μετ. Ν.Β)

Εκ των πραγμάτων η διαρκής απουσία είχε συνηθίσει στην έλλειψη. Άλλωστε ο κόσμος του διακρίνονταν για την εικονικότητά του. Έσκυβε μες στη λέξη «νερό» να ξεδιψάσει. Το γεγονός ότι τα χείλια του ήταν πάντα ξερά δεν τον έφερνε σε απελπισία αλλά ζητούσε την πηγή εκείνη των απόντων. Είχε αποτινάξει από πάνω του κάθε βεβαιότητα καθώς παρατηρούσε ότι οι πράξεις του έβρισκαν τον απέναντι τοίχο και γυρνούσαν ανεπίδοτες. Κάθε προσπάθεια εξεύρεσης στο διαδύκτιο μιας ανάσας μόνο που να αντέχει το σκοτάδι της νύκτας ήταν πάντα ανεπιτυχής. Έτσι έμαθε να ζει με το παρελθόν του αδάγκωτο και ανερμήνευτο.. Αυτό το έγραψε με επιτυχία ένας ποιητής και το μεταφέρω όχι για να περιγράψω την εικόνα αλλά για να αποδώσω στις λέξεις τη σημασία της τροφής, που είναι αλλαγή, που είναι συναλλαγή και εν τέλει επικοινωνία.

¨Μια μέρα λιόχαρη

θα πάρουμε ένα απόγευμα μονάχα για μας

θα φύγουμε οπουδήποτε

και μακριά απ’ όλους απ’ όλους κρυφά

θα εξευτελίσουμε τις ώρες μας όπως θέλουμε. (Γ. Σαραντάρης)


Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ



Το πρώτο βλέμμα του συνάντησε πόρτα μικρή και δάκρια παλιά από την Πόλη. Μαζί του είχε κρυμμένο το δικό της ουρανό. Ωστόσο κατάφερε να επιβιώνει αξιοπρεπώς μόνο με την ελπίδα της συνάντησης αυτού που κατέχει τα ελάχιστα Σύμπαντα καθώς μόνον εκεί αναγνώριζε το σπίτι του. Κουβάλησε στον ώμο του πατέρα του μέχρι τον σταθμό που αποχαιρετίσθηκαν με την υπόσχεση ότι μια μέρα θα ξεπληρώσουν ο καθείς τα δάκριά του. Έκτοτε κινούνταν με το ποδήλατο του ανάμεσα Βόλο, Ινδία και Άγιο Όρος με μια χαριτωμένη ταχύτητα που οι αξιοπρεπείς την έλεγαν ανοησία γιατί δεν βλέπουν ποτέ το βαθύ ωκεανό που κρύβεται στον κουκούτσι του αμύγδαλου. Αυτός το ήξερε γι’ αυτό χαμογελούσε και ειδικά όταν οι καιροί ήταν πολλοί φειδωλοί για αυτόν. Στο τέλος είπε πως με το ποδήλατο θα έβρισκε τον ουρανό. Γι αυτό ετοιμάσθηκε. Έκοψε την καρδιά του και την μοίρασε σε κάτι μικρά σκυλάκια που είχαν πνιγεί από παροιμίες και στερεότυπα. Μετά έκοψε το πόδι για να περπατήσει ένας τυφλός που δεν έβλεπε ούτε ένα όνειρο και είχε χάσει το στήριγμα για τη ζωή. Όταν έφυγε τρία μικρά χελιδόνια κατέβασαν πέτρες μικρές στον οισοφάγο για να καταλάβει ο ουρανός να γαληνέψει. Τρεις μέρες δεν τον έχω δει. Θα ταξιδεύει πια με το ποδήλατο φορώντας κίτρινο μπουφάν στους μέσα ουρανούς, τους ωραιότατους ….


Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ



Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Εξασφαλίζει την μηδενική ενέργεια σε εγρήγορση. Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Συντονίζει την ματαιότητα του επαναλαμβανόμενου δηλαδή τον αμοιβαίο θάνατο.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Διατηρεί την υπάρχουσα δομή που χωρίς αξίες αρκείται στην ταυτότητα των ίδιων πραγμάτων.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Στερεί την δημιουργία του καινούργιου και χωρίς αυτό επέρχεται η σήψη, Το μην παρέκει.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Συντηρεί την ένταση των πραγμάτων ακεραία.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη. Διασπά την πολλαπλότητα και αρκείτε στην μονομέρεια.
Το πρόβλημα είναι στην επανάληψη. Καθαγιάζει το μη επαναλαμβανόμενο που εικονικά επαναλαμβάνεται και αποδεικνύει ότι κατά τα άλλα εικονικά ζούμε τη ζωή μας.
Το πρόβλημα είναι στην επανάληψη. Παγιώνει την εικονικότητα ως μορφή παραλυσίας.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη.
Το πρόβλημα είναι η επανάληψη της επανάληψης που είναι μια επανάληψη αυτού που ποτέ δεν επαναλαμβάνεται αλλά γραμματικώς σχηματίζει εικονικές πραγματικότητες.

Υ.Γ. Εξω από την διαδικασία για τον εορτασμό όλα τα άλλα γίνονται για λόγους ανύπαρκτους – Αχαρνείς του Σαββόπουλου