Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ




Ονειρεύομαι την μέρα που θα σταματήσει αυτό το τεράστιο ψέμα που ζούμε. Ένα ψέμα που δεν έχει περάσει μόνο στην πολιτική μας ζωή, αλλά σε κάθε μορφή σκέψης μας. Το ψέμα είναι πλέον μέρος του DNA. Φαντάζομαι ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να απαλαγούμε από αυτό καθώς είμαστε αναπόσπαστό μέρος του. Το γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία συνενοχής. Σε μια κοινωνία που όλοι γνωρίζουμε αλλά σιωπούμε γιατί μας έχουν αφήσει να πιστεύουμε ότι μπορούμε μια μέρα να γίνουμε ένα κομμάτι της εξουσίας, που κατά βάση στοχεύουμε. Λέμε ψέματα για την δημόσια ζωή γιατί ξέρουμε ότι έχουμε αφήσει την διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων σε μια χούφτα ακατάλληλους ανθρώπους ελπίζοντας ότι εμείς θα γλυτώσουμε από την ευθύνη των πεπραγμένων μας για αυτό τους κάνουμε κριτική για να νοιώσουμε υπεράνω αυτών που εμείς έχουμε επιλέξει. Σκοτώνουμε κάθε ζωντανό ον πάνω στη γη και ρίχνουμε το ανάθεμα σε άλλους που δεν υπολογίζουν την ζωή στο πλανήτη γιατί μας έχουν μάθει από μικροί ότι πάντα δεν φταίμε εμείς, είναι οι άλλοι που φταίνε πάντοτε.

Λέμε ψέματα για την αποτυχία της δικής μας ζωής γιατί κανείς δεν μας έμαθε ότι πολίτης σε μία χώρα σημαίνει κατά κύριο λόγο την ευτυχία του καθενός μέσα σε αυτή αντιθέτως γαλουχηθήκαμε στο να γίνουμε «άνθρωποι χρήσιμοι για την κοινωνία» και όχι άνθρωποι ενταγμένοι στην κοινωνία για το καλό όλων αφού το χρήσιμο ορίζεται κάθε φορά και διαφορετικά. Μάθαμε να ζούμε με ψέματα αποδεχόμενοι θεσμούς προκειμένου να γλυτώσουμε το φόβο της απόρριψης και της ελευθερίας. Μια ελευθερίας που είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε σε τράπεζες, καταναλωτικό τρόπο ζωής, αστρολόγους, γενετιστές και σε όσους ακόμα θέλουν να μας υποδείξουν ότι όλα είναι ειμαρμένη, μοίρα και πεπρωμένο.

Συνηθίσαμε στα ψέματα και για αυτό αποδεχόμαστε τις αρχές που μας επιβάλλουν με τόση απάθεια. Αποδεχθήκαμε την αρχή ότι όλα είναι εμπορεύματα άρα και η ανθρώπινη ζωή άρα και μείς άρα και τα παιδιά μας είναι ένα εμπόρευμα και μας ενοχλεί αν κάποιος το διατυπώσει. Αποδεχθήκαμε ότι οι άλλοι έχουν πάντα δίκαιο άρα τους μιμούμαστε και μιμούμαστε την συμπεριφορά τους. Αποδεχθήκαμε την αρχή ότι όλοι προσπαθούμε για το συμφέρον μας άρα και μεις είμαστε το συμφέρον το παιδίων μας αλλα αισθανόμαστε άσχημα όταν τα παιδιά μας αποδιώχνουν όταν το συμφέρον τους έχει τελειώσει.

Λέμε ψέματα οτι δεν μπορεί ένας άνθρωπος «να βγάλει το φίδι από την τρύπα» αφού το ξέρουμε ότι μπορεί αλλά δεν ανεχόμαστε το περιβάλλον του ψέματος που έχουμε φτιάξει. Το ψέμα είναι σαν το έγκλημα που λέει ο Μάκμπεθ, μετά το πρώτο εγκλωβίζεσαι σε αυτό και θα πρέπει διαρκώς να ψεύδεσαι. Και αυτή είναι η τραγωδία μας να ζούμε μια ολόκληρη ζωή σαν ψέμα και όταν φτάσει ο θάνατος που είναι αληθινός να μην είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε γιατί απλώς δεν ζήσαμε ποτέ.

Και τελικά όπως το σκέπτομαι, ίσως κι όλα αυτά που γράφω να είναι ένα ψέμα. Ο καιρός και η αλήθεια θα το δείξει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: