Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

« Ο άνθρωπος που αγκαλιάζει μια γυναίκα είναι ο Αδάμ κι αυτή είναι η Εύα» Όλα γίνονται ξανά. Όλα δεν είναι ποτέ τα ίδια. Χρόνος είναι η το όνειρο που ονειρεύεται. Αυτός ονειρεύεται τον παράδεισο την πρώτη στιγμή, το εγώ που ορθώνεται στην μετέπειτα εξορία. Αυτός ονειρεύεται τον Κάϊν και αυτό που σκέφτηκε πριν από το φόνο. Αυτός ονειρεύεται τα καρφιά και τον σταυρό την απέραντη στιγμή που ήρθε για να τον αναιρέσει. Αυτός έφερε τη μουσική, την απλή αρμονία των σφαιρών. Δεν έγινε ανεκτή καθώς διατάρασσε το όνειρο.

Μια φορά μόνο αιώνες πριν ο Έλληνας κοίταξε το ποτάμι κι είδε το όνειρο των νερών. Για πρώτη φορά ξύπνησε η ιστορία από το ονείρεμα για να συνεχίσει λίγο αργότερα.

Καμιά φορά όμως ο χρόνος φτάνει στο αποκορύφωμα του. Και τότε πράγματι ονειρεύεται θεσπέσιους κόσμους που τα παιδιά και οι ποιητές επισκέπτονται και διαφυλάσσουν στην συλλογική μνήμη την δυνατότητα απόδρασης. Και τότε η λάμα των σπαθιών μετατρέπεται σε υπέροχα φωνήεντα και σύμφωνα με την αρμονία του σύμπαντος που δεν γνωρίζει από όρια και ορισμούς. Και τότε παρουσιάστηκαν οι νεκροί από δημιουργίας κόσμου ολοζώντανοι νεύοντας ότι έμαθαν ότι στο διάβα των καλοκαιριών διασώζεται ένα μόνο ρόδο, το οποίο το έχουν μυρίσει οι ασκητές, οι ερωτευμένοι και τα ορφανά παιδιά των λόγων μας, αυτά που δεν διαταράσσονται από τις αρχές του καθημερινού στανικού ονείρου. Κι είδα στο πέρασμα του χρόνου, του ποταμού τον τυφλό έτσι όπως έρχεται στα όνειρά μου.

«Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

Παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

Αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Ελληνας εκείνος

Που κοιτάζει το ποτάμι. Η αντανάκλασή του

Παλλάζει στο νερό του εναλασσόμενου καθρέφτη,

Στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι,

Όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μας αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς υπάρχει κάτι που απομένει

Και ασφαλώς υπάρχει κάτι που θρηνεί» (Χ.Λ. Μπόρχες)

Δεν υπάρχουν σχόλια: