Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΟΒΟ



Κι έρχεται άμμος, μιλάω.. Πάρε το δόντι από το φως.

Πίσω οι βάρκες πολιορκούν το τρίμα του βουνού. Νυχτώνει.

Έρχεται Τροία απ’ τα παράθυρα

περνάει στο φως και καίει, σου μιλάω.

Ξέρω τη λάμψη. Το ξυράφι του χρόνου, πεινά.

Φύλαξε το γυμνό βιβλίο μέσα στα πόδια σου

Όταν προστρέχεις στη βροχή θλίβονται σύμφωνα

Κι έχει μια παγωνιά, περνάω..

Εδώ βρήκαμε το μάρμαρο σφαγμένο.

Έταζε ο τρελός κι η θάλασσα αίματα γέμουσα.

Διαταγή κι ύστερα μυαλά έβρεξε και δόντια

Μπήκε από το παράθυρο. Τόνοι πορφύρα.

Στα χέρια σου άρχοντα, οι ζωές μας.

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού περιτρέχουν το τοπίο, στέκονται στα σφιγμένα μάτια μας και αναζητούν το αύριο, μια κατάφαση, έστω ένα χάδι δυναμίτη. Ύστερα πλησιάζει ο καπνός, τα μάτια του παιδιού στο συρτάρι. Οι άρχοντες διασκεδάζουν παίζοντας μπριτζ.

Πριν από δω, λοιπόν, ζωγραφισμένη στους τείχους ήταν

σπείρα παλιά, αυτός που είναι μακριά της εξουσίας.

να τον περιγελούν παίζοντας σκήπτρα,

παίζοντας ζάρια, τις ζωές, το χρόνο.

Και ήρθε μαύρος, λέγοντας: τα θέλεις;

Μόνο σιωπή κι ο ήχος της σιωπής και ο θόρυβος του τίποτα.

Πήγαινε πίσω, είπε απλά

Κι έφυγε πίσω, λέγοντας, ορίστε ερείπια

η πολιτεία των συλλαβών μου, ορίστε αίμα.

Ορίστε δάκτυλα παιδιών να φτύνουν άμμο.

Και τα καρφιά εδώ, τα αγκάθια και το μαστίγιο εδώ.

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού περιτρέχουν το τοπίο, στέκονται στα σφιγμένα μάτια μας και αναζητούν το αύριο, μια κατάφαση, έστω ένα χάδι δυναμίτη. Ύστερα πλησιάζει ο καπνός, τα μάτια του παιδιού στο συρτάρι. Οι άρχοντες διασκεδάζουν παίζοντας μπριτζ.

Γύρισε ματωμένο το φεγγάρι.

Do you remember;

Κόκκινα χέρια, σίδερο,do you;

Ξέρω τη μύτη της βροχής, πεινάει λαιμούς ενίοτε και σβήνει

Τη μνήμη σβήνει, τα χλωρά σβήνει του ήλιου καλάμια.

πρόβατα, όμως, όχι… Χιλιάδες μάτια βρέχει απόψε ο ουρανός,

χιλιάδες χέρια, χιλιάδες αύριο σπασμένα, την αυγή την ώρα

που καίγεται ο σκορπιός.

Και εμείς τι; φωνάζοντας στη δημοσιά;

εμείς ο σκορπιός , ένα μακρύ ποτάμι

που δαγκώνει το χρόνο του.

Πήγαινε πίσω, του λέμε, απλά

σήμερα σπάζει ο Κρόνος την παγίδα του ουρανού

κι χύνονται μυαλά της μέλλουσας ανατολής και μια σιωπή…

μια σιωπή, …….

κι ένα τραγούδι

από παλιά

μέσα στη νύχτα…

νεκρών πεσόντων

νεκρών πεσόντων

ους εμάρψαμε ποσίν

χίλιες φωνηές είμεν

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού δεν περιτρέχουν πια το τοπίο. Ένας φοίνικας μένει μονάχα και γύρω του παγωμένη η άμμος, ξεσκεπάζει λευκασμένα κόκαλα.

Έλα να σου δείξω το κέντρο της καρδιάς. Πες μου τι βλέπεις;

The fear, the fear….

2 σχόλια:

Earentil Aposperiths είπε...

Μάρτυρες σε μια νύχτα...
ποιός μπορεί στ'αλήθεια να παγώσει τον χρόνο?
λένε πως αν ο σκορπιός περικυκλωθεί απο φωτιά μπήγει το κεντρί του στο σώμα του...
Πόσοι άραγε απο αυτά τα παιδιά έμειναν πιστοί στην διδασκαλία?
Σ'ένα βράδυ φύτρωσαν άνθη πάνω στα αγκάθια και έπειτα...
Τα μάτια μου στο συρτάρι...

Σε ευχαριστώ...

chris29 είπε...

μπες στο chris29-newscom.blogspot.com