Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

ΟΝΑΡ




Αναγνωρίσθηκε από την οσμή των νετρίνων που έβρεχαν επάνω του έναν κόσμο μοναξιάς. Είχε γεννηθεί στην τύχη και για αυτό μπορούσε να περιτρέχει τον κόσμο των ονείρων ανερυθρίαστος, άλλωστε όλοι εκεί ανήκουμε κι αυτός ο κόσμος είναι ένα όνειρο. Και αυτό το όνειρο είναι ο κόσμος,
Περπάτησε στις ασημένιες πλάκες του σπιτιού του και ανέγνωσε λίγα των γραμμάτων που αιωρούνταν στις λεύκες. Δεν γνώρισε ποτέ τα σκληρά σύμφωνα, τις πέτρες τις αιχμηρές που σκίζανε στα δυο αυτό που έμεινε από τα παιδικά του μάτια.
Η πολιτεία του ήταν ένα ναυάγιο, που επαίρονταν ότι κάποτε ήταν πρωτεύουσα. Σαν τις γηραιές κυρίες , που στέκονται ώρες στον καθρέφτη μέχρις να τους αναγνωριστεί το γεγονός ότι ελάμψανε ως καλλονές στα νιάτα τους. Καθώς οτι περνάει του σώματος είναι δυσβάστακτο αλλά η ψυχή είναι πάντα νέα γιατί δεν ξέρει τα μέλλοντα. Η ψυχή ζει στο παρών κι αρρωσταίνει με την έλλειψή του, την αποστροφή όλων μας. Η ψυχή μας χάνεται και φεύγει από το σπίτι που ασχημονούμε….
Πέρασαν μακριά οι βάρκες και η πλατεία του Αη Νικόλα. Δυο γάτες μας υποδέχθηκαν στις ασημένιες πλάκες της αυλής. Ούτε αυτές υπήρξαν, ούτε οι ασημένιες πλάκες. Το φεγγάρι μονάχα, ολόρθο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: