Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

ΑΥΤΟΙ ΑΠΟΚΛΕΙΟΝΤΑΙ



στον Μάνο Μπαλή

Όταν τα μικρά όντα ανέρχονται της κλίμακος

Ανευρίσκονται, όρη καταπίπτουν, η βροχή…

Στα μάτια τους βυθίζει τα πουλιά

Κι όλοι βρισκόμαστε εντός της άγνοιας.

Περιμέναμε πολύ να έρθει το απόγευμα

Κι ήρθε χλωμότατος βαρυπενθής ο μέγας φοίνικας

Με την παρθένα ποδιά εφημερίδας για να δηλώσει

Ότι όλα τα πτηνά βαπτίζονται πλέον στην εκκλησία

Της Ρώμης κι ανέγγιχτοι αφήνωνται οι σκώληκες

Και τα λοιπά σιχαμερά όπου με τις κοιλιές τους

Βρωμίζουν τα σύμπαντα, εξαιρούνται όσοι κοιμούνται

Με ανοικτά παράθυρα, ανέστιοι, εξαιρούνται

Αυτοί που φέρουν ρούχα μαύρα και καρδιά πάλουσα

Οκταετή, χαριέσσα

Αυτοί αποκλείονται


4 σχόλια:

sobraluz είπε...

[...] Ήτον δερβίσης;Ήτον βεκτασής, χόντζας, ιμάμης; Ήτον ουλεμάς διαβασμένος; Υψηλός, μελαψός, συμπαθής, γλυκής, άγριος. Με το σαρίκι του, με τον τσουμπέν του ,με τον δουλαμά του.
Ήτο εις εύνοιαν, εις δυσμένειαν; Είχεν ακμάσει, είχεν εκπέσει, είχεν εξορισθή; Μ π ο υ ν τ ο υ ν ι ά τ σ α ρ κ φ ι λ έ κ. Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει.[...] Α. Παπαδιαμάντης, Ο ξεπεσμένος δερβίσης

VARALIS είπε...

"Αχ νάχαν τελειωμό τα πάθια και οι καυμοί του κόσμου"
Τον κοιτάζω στην παραλία κι αναρωτιέμαι πως θα βλέπαμε τον κόσμο χωρίς την ματιά του.

Ανώνυμος είπε...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΟΝΟΜΑΤΑ
Οι φιλοι μου δεν εχουνε ονοματα
αβαφτιστοι γυριζουνε στην πολη
τα ματια τους παλια αποτυπωματα
τους φιλους μου τους πετυχε το βολι

Οι φιλοι μου δεν στελνουνε μηνυματα
χαραξανε στην πετρα δυο σημαδια
στο προσωπο του κοσμου τα διλημματα
οι φιλοι μου δεν βγαινουνε τα βραδυα.

Που μας παει ο καιρος
σε ποια πολη του νοστου
κι αν βρεθεις μοναχος
μιαν απαντηση δωσ του.

Οι φιλοι μου χορευουνε χαραματα
σε κεντρα μακρινα και ρημαγμενα
στην πορτα τους χιλιαδες τα ενταλματα
οι φιλοι μου δεν μοιαζουν με κανενα

Οι φιλοι μου σωπαινουν τα χαραματα
σαν ισκιοι μακρινοι με διχως σωμα
τα λογια τους παραθυρα ορθανοιχτα
οι φιλοι μου αντεχουνε ακομα.
Κατω απο συγκεκριμενη διαθεση
το υπεροχο τραγουδι του Μιχαλη Τερζη απο τον δισκο
Μεθυσμενο αλογο
ετσι ο αερας μ εφερε προς τα δω παλι και ειναι η στιγμη που αισθανομαι πως το ιστολογιο αυτο ειναι ο συνδετικος κρικος με προσωπα και πραγματα πολυ γνωστα.
Αφιερωμενο σε κατι διαφανες ψυχες..
στον αγαπημενο Φιλιππο Βαρανακη,στον Μπαλη καλο ταξιδι..
στον γιγαντα ηθοποιο και ποιητη που συχναζε στα τραπεζια της Μινερβας επι σειρα ετων..
τον θυμαμαι σε μια παρασταση του Mαγιακοφσκι στην παλαιA ηλεκτρικη να με αφηνει αναυδη με το παραστημα του την φωνη του,με κιτρινο αδιαβροχο να διασχιζει την σκηνη.
Αφιερωμενο και στον Νικο Βαραλη που εχει αυτον τον αξιολογο διαδικτυακο τοπο αναφορας.
Καλη σας νυχτα απο το βροχερο hell.. sinki

VARALIS είπε...

Καλη σου μέρα η καληνύχτα αναλόγως. Νάσαι καλά. Είναι φορές που αυτά τα φαντάσματα που λές κυκλοφορούνε ακόμα στους δρόμους. Τότε ακούω ακόμα το Μανώλη, οταν με "δίδασκε" στο σπίτι, τις παραστάσεις στην παραλία που ακούγονταν μέχρι Αγιο Κωνσταντίνο. Η τον Φίλιππα παίζοντας κιθάρα μέσα στην βροχή μετά απο μια σειρά αναβολών στις παραστάσεις της Λέσχης. Δεν συνέβηκαν κάποτε. Συμβαίνουν τώρα. Κάθε ώρα. Κάθε στιγμή. Και το Hell ... sinki μπορεί να γίνει ένας τόπος όμορφος, γιατί οι τόποι και οι άνθρωποι ομορφαίνουν μέσα στο μυαλό μας και ασχημαίνουν επίσης και βρέχει μέσα μας και κάνει κρύο και εχει πάντα καλοκαίρι. Εν πάσει.. αυτοί, εμείς, εδώ και τώρα το γνωρίζουμε. "Η αλήθεια έναντι θανάτου δίνεται"