Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ Ο ΑΜΝΟΣ

Εμείς οι αθάνατοι απόντες του Θεού στην απουσία του Θεού, εμείς τινάζουμε χαίτη, εν ταπεινότητι. Εμείς οι ενοχοποιούντες πάντας, αθώοι. Όχι ένοχοι δια Θεού αλλά στην απουσία του και στην μνήμη του, που ωστόσο δεν ανεχόμαστε στον κόσμο. Εμείς οι αθάνατοι στρογγυλεμένοι εις τους ωραίους κρημνούς των ονείρων μας, που μας οδηγούν τα μεσημεριανάδικα. Εκεί όπου ο καθένας γίνεται άλλος και ο άλλος κανένας. Εκεί όπου ο κατήγορος είναι κατηγορούμενος, θύτης και θύμα, κυνηγός και θήραμα, οι ρόλοι τέλος. Εκεί όπου σημεία επανεφευρίσκουν σημεία, συναντούν γωνίες και στρογγυλότητες, σμιλεύουν λέξεις από μάρμαρα. Εκεί στην μαύρη τρύπα της πατρίδας μου, που καμπυλώνει ακόμα και το φως. Ίσως μια ώρα ανύποπτη, άγνωστη ένα τεράστιο βέλασμα του αληθινού αμνού θα διαλύσει όλα τα αλφάβητα. Τότε θα δούμε πως θα φανείτε με το πραγματικό σας πρόσωπο. Ας θορυβηθείτε, αγαπητέ, αρκετά δεν κοιμηθήκατε μέχρι σήμερα;


Δεν υπάρχουν σχόλια: