Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ



Κοιτάζω. Πέτρα. Τα βουνά κοιτάζω

την πέτρα, τα σπίτια που χάνονται μαζί με τους ανθρώπους

τα σπίτια που κάποτε ήταν δροσερά γεμάτα ήλιους μικρούς

Ανάσες κι όνειρα κι ύστερα έρχεται η συκιά μέσα απ’ τα σπλάχνα τους

μιλάει παλιές ομίχλες και κείνο το βαρύ πάνω στο στήθος που μουδιάζει

Τώρα αρχίζει η εποχή του αχινού που ο καθείς μαζεύει τα λιγοστά γραμμάρια τις ευτυχίας του για να τοκίσει τις καλύτερες μέρες.

Όπου ο θα αφρίζει ο ανθός το ξανθό των ονείρων του

και πνέουσα η ψυχή θα βρίσκει φιλιά παλιά των Εσπερίδων

4 σχόλια:

Νεράιδα της βροχής είπε...

άρωμα του πριν και στο μετά όλα τα ερωτηματικά...

χρώματα ξεθωριασμένο και κουράγιο λιγοστό...

κάποιοι ήλιοι, διαλέγουν άλλα σύννεφα για να φανερωθούν...

φιλιά βρόχινα...

VARALIS είπε...

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν έτυχε ναναι δύσκολοι οι χρόνοι καλή μου νεράιδα. Και τώρα μόνοι μας οτι χτίσουμε στην πέτρα. Μην το φοβάσαι

VARALIS είπε...

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν έτυχε ναναι δύσκολοι οι χρόνοι καλή μου νεράιδα. Και τώρα μόνοι μας οτι χτίσουμε στην πέτρα. Μην το φοβάσαι

VARALIS είπε...

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν έτυχε ναναι δύσκολοι οι χρόνοι καλή μου νεράιδα. Και τώρα μόνοι μας οτι χτίσουμε στην πέτρα. Μην το φοβάσαι