Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΛΕΟΝΤΑΚΙΑΝΑΚΟ



Μνήμη 1

Σαν χάναμε τον ύπνο
μια στάλα αμαρτία
πίναμε στον ήλιο

Μνήμη 2

Η γυναίκα που με ζύγωσε
έκρυβε στο στήθος της
ένα ρόδο κόκκινο σπαρμένο

Κάποιες μικρές αγάπες κρατούν κεραυνό
το καλοκαίρι
και μου θυμίζουν του ματιού τα χίλια πουλιά
και τα σύμβολα των αιώνων

Μνήμη 3
Ο δρόμος που πήρες
περνάει από τις Μυκήνες
την αυγή = το δείλι να θυμάσαι

Είχα απομείνει να βλέπω τους σκεπασμένους
με λέξεις τοίχους
... συν ουλομένη αλόχω, συν ουλομένη αλόχω
και να μετρώ τα πλοία με τα ονοματά της
Κλυταιμνήστρα, Ορέστης, Ηλέκτρα και ένα
μικρό ανώνυμο
Την είδα ένα απόγευμα να ψωνίζει κόκκινα μαντήλια
και να γελάει
ισως ηταν η ομίχλη που χάθηκε

Ξύπνησαν οι μυγδαλιές
και τότε την εξέχασα

Εχει μείνει μονάχη στα χείλη η σκέψη του θρύλου
και οι κυριακάτικες φωνες των παιδιών
που χάσαν τους μπρούτζινους αγγέλους και βρήκανε το φόνο

Ω μη, μη τον ουρανό κοιτάτε
στα χέρια μέσα η αμαρτία και στον αγέρα

Κρύωνα και σκεπάστηκα με τούτους τους σπασμένους
στίχους
και μές στα μάτια Σας έψαξα να βρώ οτι μου είχαν πάρει

- Βρήκα τις κάρτες του Ορέστη
με τα κρυστάλλινα τοπία φτερούγες του χελιδονιού
κάποιες ροζ ανταύγειες από την Ουγγαρία και το Βιετνάμ
κι ενα γαλανό χαμόγελο από την Πράγα


Οι λεωφόροι γέμισαν με τους σταυρούς μας
παιδιά της Κλυταιμνήστρας
και του φωνογράφου
"Συνεφιασμένη Κυριακή" και κάποια αισθηματική ιστορία
παιδιά της Κλυταιμνήστρας

Λεοντακιανάκου Ι, Οι διάφανες συμφωνίες της Πέμπτης, εκδ. Διογένης, Αθήνα 1972

Δεν υπάρχουν σχόλια: