Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

ΒΡΕΧΕΙ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ



Έπεσε βράδυ. Βρέχει από νωρίς στα ιστολόγια.

Πέφτουν οι λέξεις : νόστιμον ημαρ στην αγκαλιά του πουθενά εκεί που η πραγματική μας μάννα ταξιδεύει.

Έπεσε βράδυ και οι νταλίκες σκίζουν την εθνική με τον λυγμό του Καζαντζίδη

κι ύστερα πέφτουν για ύπνο σαν μωρά μέσα στα πάρκινγκ.


Βρέχει απόψε στην Κατερίνη, στο Λιτόχωρο εκεί που κάποτε ακούμπησαν τα μάτια μας και τώρα η άκρη του ονείρου, ξεραίνεται στο ξύσμα του χειμώνα.

Έπεσε βράδυ θα κλείσω την τσάντα μου, απόψε. Αύριο έχει σχολείο. Θα ξανάρθω ιδρωμένος με ξαναμμένα ποιήματα, να ξαναβρώ το δρόμου εκείνο τον πλατύ που ξεφορτώνουν τα μέλλοντα, με τόνους.


Έπεσε βράδυ και βρέχει από νωρίς στα ιστολόγια. Το παιδί στο λιμάνι ξεχωρίζει την σκουριά και την επιστρέφει λέγοντας «εγώ θα σπάσω στα δυο την μοναξιά».


Κι ένα καράβι από μακριά αρχίζει ένα ζεϊμπέκικο μακρύ στα ξυραφάκια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: