Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008

ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΕΡΠΗΣ



Η μέρα του φθινόπωρου είναι αργή. Ερχεται με φθίνοντες οπώρες και γλυκαίνει λίγο το ξερό του θέρους, που μέσα μας μεγάλωσε γεμίζοντας το κενό των ματιών με ξεραμένη γη και χόρτα. Καθώς της γλώσσας είναι οι εποχές και το φως το γνωρίζει. Γλυστράει στα φωνήεντα τα ελληνικά και υψώνεται βρίσκει το χώρο να μυρίση το άριστο. Και πάλι ξανά στων συμφώνων το άγριο παραμένει δίχως οικία. Ανέστιο φως φθινοπώρου, που κοιτάζουμε μέσα του άγριοι, των θαυμάτων απέλπιδες και του πρώτου του κόσμου του νέου ανάξιοι με σκιές των πραγμάτων παλεύοντας.
Αργός του φθινοπώρου ο ήμερος. Να γυρίσει και πάλι το θέρος. Οχι ελπίζοντας σε μια μεταβολή των εποχών αλλά το θέρος, ως θέρος έσωθεν φωνηέντων και συμφώνων παρέα. Οχι ο ήλιος δεν έδυσε στα μάτια μας.Δύει μονάχα στον Ομηρο "δυσαιτο μεν ηελοιος σκιωονται πασαι αγυιαί"

Δεν υπάρχουν σχόλια: