Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ..... ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ....



Τώρα που ξέρω πως δεν κερδίζονται οι άνθρωποι ή έστω κι ένα κορίτσι με σκέτες λέξεις, παρά μόνο με αίμα. Τώρα που καταλαβαίνω πως δεν γίνεται να φτάσεις στο ποίημα από διαβάσματα και μόνο, σε ένα κάποιο επίτευγμα, με χαμομήλια. Αστους να νομίζουνε αυτοί που μάτωσαν στις παρανυχίδες μονάχα και βγάζουν κραυγές "Ωχ ωχ Αιμορραγώ σ' ολο το σώμα" "Κάλπες, αφού πρόκειται για το δείχτη του αριστερού σας χεριού. Ποιό όλο το σώμα σας;" Γι αυτό και γράφουν νερόβραστα ποιήματα, πιπιλίζουν ονόματα με θαυμασμό και προσπαθούν να μοιάσουν κάποια πρότυπά τους χωρίς να περάσουν μέσα από την φωτιά και την κόλαση που προϋποθέτει το ποιήμα. Εμ δε γίνεται;

Μάριος Χάκκας. Ο μπιντές και άλλες ιστορίες, εκδ. Κέδρος.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2008

ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΕΡΠΗΣ



Η μέρα του φθινόπωρου είναι αργή. Ερχεται με φθίνοντες οπώρες και γλυκαίνει λίγο το ξερό του θέρους, που μέσα μας μεγάλωσε γεμίζοντας το κενό των ματιών με ξεραμένη γη και χόρτα. Καθώς της γλώσσας είναι οι εποχές και το φως το γνωρίζει. Γλυστράει στα φωνήεντα τα ελληνικά και υψώνεται βρίσκει το χώρο να μυρίση το άριστο. Και πάλι ξανά στων συμφώνων το άγριο παραμένει δίχως οικία. Ανέστιο φως φθινοπώρου, που κοιτάζουμε μέσα του άγριοι, των θαυμάτων απέλπιδες και του πρώτου του κόσμου του νέου ανάξιοι με σκιές των πραγμάτων παλεύοντας.
Αργός του φθινοπώρου ο ήμερος. Να γυρίσει και πάλι το θέρος. Οχι ελπίζοντας σε μια μεταβολή των εποχών αλλά το θέρος, ως θέρος έσωθεν φωνηέντων και συμφώνων παρέα. Οχι ο ήλιος δεν έδυσε στα μάτια μας.Δύει μονάχα στον Ομηρο "δυσαιτο μεν ηελοιος σκιωονται πασαι αγυιαί"