Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

Η ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Ο ...... ΜΗΤΣΟΣ




Μια φορά κι έναν καιρό ένας «κατά φαντασίαν» ιππότης ξεκίνησε από ένα χωριό της Ισπανίας για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον κόσμο. Μαζί του και ένας κακομοίρης που τον λέγανε Σάντσο Πάντσα, που ήξερε ότι ο Κιχώτης δεν ήταν ιππότης, αλλά σκέφτηκε: « δεν βαριέσαι και οι άλλοι, που λένε, ότι είναι, μήπως, είναι; Και στο κάτω- κάτω της γραφής εδώ που κάθομαι τι κάνω;» Αυτά λέει το βιβλίο και τα βιβλία εδώ ακριβώς είναι χρήσιμα όταν δηλαδή, μας δίνουν τις αναλογίες για να μπορέσουμε να χαρτογραφήσουμε την ζωή μας. Η υπόθεση εργασίας αυτή μας χάρισε ένα από τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα, το οποίο σηματοδοτεί και μία καμπή. Αν μέχρι τότε πιστεύαμε ότι ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με κάποια πρότυπα που εμείς συνειδητά έχουμε φτιάξει με τον «Δον Κιχώτη» γνωρίζουμε ότι πολλές φορές τα συνειδητά αυτά πρότυπα δεν είναι παρά ασυνείδητες μιμήσεις.
Βεβαίως η ιστορία του περιπλανώμενου ιππότη μας συγκινεί ακόμα, βαθύτατα καθώς σε πολλές περιπτώσεις έχει σημαντικές αναλογίες στην καθημερινότητα μας. Όπως για παράδειγμα το ταξίδι της Αργούς που ξεκίνησε από το Βόλο στις 14 Ιουνίου. Το θέμα της Αργοναυτικής Εκστρατείας είναι αρκετά ενδιαφέρον και αυτό φαίνεται με την συγκίνηση που προσέφερε στον Απολώνιο τον Ρόδιο, διευθυντή της μεγάλης βιλιοθήκης της Αλεξάνδρειας έτσι ώστε να συγκεντρώσει όλα τα υπάρχοντα τότε γραπτά και να συνθέσει την ιστορία της.
Η περίπτωση της απλής μυθολογικής αφήγησης απορρίπτεται καθώς σήμερα γνωρίζουμε ότι στη μυθολογία αποτυπώνονται πραγματικές καταστάσεις. Ο κ. Άγγελος Ψιμόπουλος ερευνώντας τα κείμενα έχει προτείνει μια διαφορετική ερμηνεία όπου τοποθετεί την Κολχίδα στην Κίνα και όπου οι Αργοναύτες σε μια οργανωμένη αποστολή από την Ελλάδα προσπαθούν να αποσπάσουν το μυστικό της καλλιέργειας του μεταξιού, πραγματικό χρυσάφι για το εμπόριο της εποχής (Το βιβλίου του κ. Ψιμόπουλου το οποίο βασίζεται στα αρχαία κείμενα δεν έτυχε ούτε σχολιασμού, ούτε προξένησε κάποιο συνέδριο ώστε να μελετηθεί και να απαντηθεί κατάλληλα. Επιλέχθηκε το καταλληλότερο για επαρχιακή πόλη «ότι είναι διαφορετικό από αυτά που πιστεύουμε εμείς το κρύβουμε και δεν το συζητάμε» όπως ακριβώς έκανε και ο Προκρούστης με το κρεβάτι του μέχρι να τον κάνει ο Θησέας κοροΐδο αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία)
Ο Robert Graves στο βιβλίο του «Ο Ηρακλής ο συνταξιδιώτης μου» δίνει μια διαφορετική εξήγηση στο μύθο ανάγοντας τον στην διαμάχη των θεοτήτων και των ανάλογων πολιτιστικών επιλογών που επικρατούσαν τότε στον ελλαδικό χώρο. Από τη μια μεριά η γηγενής λατρεία της γυναικείας θεότητας γνωστή ως «τριπλή θεά» και από την άλλη η καινούργια «θρησκεία» , το ανδροκρατούμενο δωδεκάθεο. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση αλλά βέβαια, ειδικά αυτή δεν δίνει καμία ώθηση για επανάληψη του εγχειρήματος. Πάντως και στις δύο περιπτώσεις οι Αργοναύτες φαίνεται ότι είχαν έναν σκοπό, να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, σήμερα αν ήθελαν πλήρωναν κάτι παραπάνω ή σε μίζες η στην μαφία και το πρωί θα το είχαν στο σπίτι τους με κούριερ. Έτσι βέβαια εγείρεται το ερώτημα: αφού λείπει ο σκοπός τι το θέλουμε το ταξίδι; Γιατί χωρίς σκοπό δεν το λες πλέον «Αργοναυτική εκστρατεία» αλλά «Αργοναυτική Κρουαζιέρα» κι αντί «Αργώ» το λες «Πλοίο της Αγάπης» για να θυμόμαστε το πρόσφατο καΐκι στον Πηνειό.
Θα μου πεις και πάλι ότι όλο αυτό το εγχείρημα στήθηκε για να προσελκύσουμε τους τουρίστες εν όψει των Μεσογειακών και μην την πατήσουμε όπως με τους Ολυμπιακούς, που τους κάναμε εδώ και αυτοί πήγαιναν στην Τουρκία, οι απληροφόρητοι. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση ο συνειρμός είναι μάλλον αφελής γιατί το βλέπουνε οι τουρίστες και καταλαβαίνουν ότι άμα έρθουν στην Ελλάδα «κουπί» θα τραβήξουνε. Άλλωστε είναι ευρέως γνωστό ότι στην χώρα μας κάνεις διακοπές με δική σου ευθύνη. (Εμείς οι γηγενείς ξέρουμε πολύ καλά, ότι ζούμε εδώ με δική μας ευθύνη, γι’ αυτό και ξέρουμε ότι κάθε μέρα έχουμε πέντε νεκρούς από δυστυχήματα και δεν μιλάμε.)
Το κόστος του εγχειρήματος, αυτής της τέλος πάντων εκστρατείας, κόστισε πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα μεγάλο μεσογειακό θεσμό όπως ένα Μεσογειακό Φεστιβάλ Θεάτρου, η Μεσογειακή Συνάντηση Μουσικής ή ακόμα ένα Μεσογειακό Φόρουμ Δημοσιογράφων και πολλά άλλα που και τουρισμό θα μας έφερναν και δεν θα μας πρόβαλλαν διεθνώς σαν κωπηλάτες της ματαιότητας.
Βέβαια όπου και να απευθύνθηκα λέγοντας όλα αυτά με κοίταξαν περίπου ως μιαρό, ως άνθρωπο κατωτάτης υποστάθμης που βάλλει κατά του «οράματος της πόλεως» και επειδή στις επαρχιακές πόλεις η οποιαδήποτε αντίρρηση κατά της δεσπόζουσας ιδεολογίας είναι καταδικαστέα και προκαλεί αντιδράσεις όπως αυτή της Ιεράς Εξέτασης για την κίνηση της γης, αποφάσισα να συνταχθώ με το σχέδιο και θα προσπαθήσω μάλιστα να επαυξήσω την συλλογιστική του. Εκτός από την Αργοναυτική Εκστρατεία έχουμε – ακόμα – ανεκμετάλλευτο τον Τρωικό Πόλεμο. Γιατί δεν τον αναβιώνουμε; Τι χρειάζεται; Μια ωραία – από καλλιστεία τουλάχιστον – που κάποιος θα την κλέψει – τάχαμου – και εμείς θα πάμε να την σώσουμε (τάχαμου που είναι η ελληνική λέξη του role play). Θα γίνει και πόλεμος με αυτά τα χρωματιστά μπαλάκια (paint ball) θα φτιάξουμε και Δούρειο ίππο, μια χαρά Troyland.
Η ακόμα θα μπορούσαμε να αναβιώσουμε την Οδύσσεια, που έχει αποδειχθεί ότι δεν «έπαιξε» μόνο στο ελληνικό έδαφος αλλά μπορεί να συγκινήσει και Ευρωπαίους χορηγούς.. Τώρα θα μου πεις που θα βρούμε Οδυσσέα να κάνει να γυρίσει στο σπίτι του δέκα χρόνια; Και άντε πες ότι τον βρήκαμε σιγά μην βρει, αυτός, καμιά Πηνελόπη να το περιμένει; Το γνωρίζω ότι είναι δύσκολο αλλά και στην Αργοναυτική μήπως βρήκαμε Ηρακλή , Ιάσωνα και Ορφέα; Πάλι ο Μήτσος, ο Κώστας κι ο Χάρις την κάνουν την δουλειά.
Είμαι σίγουρος ότι άμα καθίσουμε και τα βάλλουμε κάτω τα πράγματα έχουμε να βρούμε πολλές εκστρατείες να κάνουμε. Στο κάτω – κάτω αυτή η εποχή δεν κυνηγάει τίποτα παραπάνω εκτός από τη ματαιότητά της. Η Το ελληνικό έθνος δεν συγκλονίζεται με τίποτα παραπάνω εκτός από την συγκίνηση που προσφέρει η «Μαρία η Ασχημη» κάθε απόγευμα. Και συγχρόνως επαίρεται κι όλας που είχε προγόνους τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη ενώ οι μισοί συμπατριώτες μας – σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΚΕΒΙ- είναι λειτουργικά αναλφάβητοι.
Μια φορά κι έναν καιρό, που λέτε, ήταν ένας περιπλανώμενος ιππότης που τον λέγανε… Μήτσο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: