Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2008

Τ' ΑΥΡΙΑΝΑ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ



Τώρα κοιτάζω το σκοτάδι
στ’ αυριανά μου μάτια θα ‘ρθεί ένα πεζούλι
μια θάλασσα θα ‘ρθει, με δυο δελφίνια.
Ένα του διάφανου να πληρωθεί με ήλιο
και τα’ άλλο να περάσει μες στα δάχτυλα την πόλη.

Τα αυριανά μου δόντια να γράψουν, θέλω,
στη φλούδα του μήλου
τα’ αληθινό μου όνομα, το πρόσωπο.
Να σπάσουνε τα χιόνια από τα πόδια
κι ανέστιος στο πρωινό να ξεκινήσω.

Τώρα ακούω ύπνο
κατεβαίνει και με βρίσκει στ΄ όνειρο,
λέξεις που γράφουν κύτταρα
με πάνε μες στο μυελό, άκρη της μήτρας
παντοτινά ο κήπος μιας Εδέμ, με χελιδόνια
κι ένα ανοιχτό φωνήεν, δυο κύματα
που βρίσκουν την ανάσα Πλατυτέρας.

Το βράδυ, τότε, γεμίζει με τραπέζια
κι ακούω ήχους Κυριακής με ένα πανέρι φρούτα
ξαπλώνω Μάη και Λαμπρή, ένα ποτήρι
γεμάτο διαφάνεια, γεμάτο αυλές με παιδικά ματάκια.

Κοιτάζω τώρα το σκοτάδι,
στα αυριανά μου μάτια
ξαπλώνει αυγερινός
μια χούφτα αστέρια
καθαρότατα
άστρα.


Το ποιήμα αυτό γράφτηκε λίγο πριν την γέννηση του γιού μου, κάποια χρόνια πριν. Ημέρα γεννεθλίων του πιστεύω ακράδαντα πρώτα ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα για κανένα και οτι κάθε παιδί συμπυκνώνει την ελπίδα για τον μέλλον όλων των ανθρώπων.

2 σχόλια:

Nick Simos είπε...

Αισιοδοξία και Ελπίδα !! Μ'αρέσει και το αποζητώ . Δεν μας μένει και τίποτα άλλο πλέον παρά να "μετράμε" τις τελευταίες μας ελπίδες , τις πιο δυνατές μας ίσως..

VARALIS είπε...

Η εμμονή μας προς το κακό γεννά κακό. Η εμμονή στην ελπίδα μπορεί να γεννήσει μια καλύτερη μέρα. Ούτως η αλλως στον κύκλο της ζωής δεν είμαστε ο αφαλός απλώς μία στιγμή είμαστε που εύχεται η επόμενη να την προσπεράσει
Νάσαι καλά