Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

ΠΟΙΟΣ Ο ΦΟΝΕΥΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ;


Κατ’ τα άλλα απαρνηθήκαμε την αγορά, βεβαίως, βεβαίως.. ευστρόφως πλην όμως μας καταδίωκε η συμμετοχή κυρίως η συνενοχή…κι ένα αίσθημα δικαίωσης του θύματος…και βέβαια εκεί κι ο Νίκος Σεργιανόπουλος ως θύμα κι όχι ως πρόσωπο. Στείλαμε και μεις το μήνυμα στο διαδίκτυο (τι στο καλό;).. πενθούντες βεβαίως…παραμυθία ουδόλως.. καθώς εμείς τρέφουμε χέρι δολοφόνων άτεγκτοι μέσα στην επιχειρηματολογία του όντος ον … σε πλήρη αυτοαναφορά. Και που ‘ναι το εμείς των σχέσεων; Εγώ τι; … προϊόν σχέσης άλλων, με σχέσεις βιώνω την μέρα και μέσα μου σχέσεις άλλων κάνουν αυτό που σκέφτομαι και στις σχέσεις ενέχομαι … τότε το «εγώ» τι; Άτομο μεν ως η γάτα του Σρέντιγκερ αλλοιώνομαι όχι μόνο από τις σχέσεις μου με τους άλλους, αλλά ακόμη κι από τον παρατηρητή. Επομένως γιατί επιμένω; Βολικός ο ρόλος του θύματος, νομίζω, καθώς ο ρόλος του είναι στα παθήματα .. ο θύτης όμως εσσαεί ενεργός…. ακριβώς.. Της ακηδίας μου εορτάζω τη θυματοποίηση καθώς ο ενεργών δεσμεύεται του λάθους και εξ΄αυτού προσδιορίζεται. Ο μη ενεργών θεωρεί ότι λάθος ουδέν έπραξε. Στην πράξη προϊόν σχέσεων και οι δύο και ο θύτης και το θύμα ενεργούν ωσαύτως , και εν μέσω αυτών ο θεατής (ανύπαρκτο θα ήταν το Κολοσαίο και τα λιοντάρια του χωρίς τους θεατές) . καθώς η σχέσις αδιάρρηκτος… και τα ΜΜΕ δεν περιγράφουν το σκηνικό του φόνου, είναι μέρος του φόνου, όπως και συ και εγώ…. Τιμαριώτες του αλάθητου «εγώ»…. της πισίνας και της μοναξιάς της πισίνας…. του τίποτα που φτιάξαμε ως κόσμο και τον υπερασπιζόμαστε ως μόνη αλήθεια…. κλαίγοντας για τα θύματα ιδιαιτέρως αν είναι επώνυμα, καθώς η δημοσιότητα του κλάματος υπερβαίνει την ατομική θλίψη της μοναξιάς μας. Πως έλεγε ο παππούς που τον ξεχάσαμε; «επτά γαρ νεκρών πεσόντων, ους εμάρψαμε ποσί, χίλιοι φονηές είμεν»…

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

bourdes les