Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2008

ΤΟ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΒΛΕΠΤΕΟΝ




Το 1854 ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός στην Ουάσιγκτον (ο Φράνκλιν Πηρς, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών) πρότεινε να αγοράσει μια μεγάλη ζώνη από τις εκτάσεις των Ινδιάνων και υποσχέθηκε να δημιουργήσει μια περιοχή ελεγχόμενης εγκατάστασης για τον ινδιάνικο λαό. Η απάντηση του Αρχηγού των Ινδιάνων του Σηάτλ, που δημοσιεύουμε εδώ ολόκληρη, θεωρήθηκε ως η πιο ωραία και πιο ουσιαστική διακήρυξη που έγινε ποτέ για το περιβάλλον:


ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ Ν' ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ή να πουλήσετε τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης. Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού, πώς είναι δυνατό να τα αγοράσετε;Κάθε κομμάτι αυτής της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε βελόνα του λαμπερού πεύκου, κάθε αμμουδερή κοίτη ποταμού, κάθε κομματάκι ομίχλης μέσα στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο και κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου.Οι νεκροί των λευκών ανθρώπων ξεχνούν τον τόπο που γεννήθηκαν όταν πάνε περίπατο μέσα στα άστρα. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν ποτέ αυτή την υπέροχη γη γιατί είναι η μητέρα του ερυθρόδερμου ανθρώπου. Είμαστε ένα μέρος της γης. Κι αυτή πάλι, ένα κομμάτι από μας. Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός, είναι οι αδελφοί μας. Τα βράχια στους λόφους, το πράσινο χρώμα των λιβαδιών, η ζεστασιά του πόνου και ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.Γι αυτό και όταν ο Μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον μας παραγγέλνει ότι θέλει ν' αγοράσει τη γη μας, ζητάει πολλά από μας.Αυτό το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια δεν είναι μόνο νερό, αλλά και το αίμα των προγόνων μας. Αν σας πουλήσουμε γη πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και ότι κάθε αντανάκλαση στο καθαρό νερό των λιμνών μιλά για τα γεγονότα και τις μνήμες της ζωής του λαού μου. Ο ψίθυρος του νερού είναι η φωνή του πατέρα του πατέρα μου.Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα ήθη μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ' αυτόν μ' ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει απ' τη γη αυτό που έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι ο αδελφός του, αλλά ο εχθρός του και μόλις την κυριεύσει, πηγαίνει μακρύτερα. Εγκαταλείπει τους τάφους των προγόνων του κι αυτό δεν τον ενοχλεί. Παίρνει τη γη απ' τα παιδιά του και αυτό δεν τον ενοχλεί. Ο τάφος των προγόνων του και η κληρονομιά για τα παιδιά του πέφτουν στη λήθη. Συμπεριφέρεται στη μητέρα του, τη γη και στον αδελφό του τον ουρανό, σα να ήταν πράγματα που αγοράζονται, που λεηλατούνται, που πουλιούνται, όπως τα πρόβατα ή τα λαμπερά μαργαριτάρια. Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και δεν θα αφήσει πίσω της παρά μια έρημο.Δεν ξέρω τίποτα. Τα ήθη μας είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Η όψη των πόλεών σας προξενεί κακό στα μάτια των ερυθρόδερμων ανθρώπων. Αλλά αυτό μπορεί και να οφείλεται στο ότι ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.Ο αέρας είναι πολύτιμος για τον ερυθρόδερμο, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια αναπνοή - τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος μοιράζονται όλοι την ίδια ανάσα. Ο λευκός άνθρωπος δεν φαίνεται να δίνει σημασία στον αέρα που αναπνέει. Σαν ένα άνθρωπο που θέλει πολλές μέρες για να πεθάνει, είναι αδιάφορος για τη δυσοσμία.Είμαι ένας άγριος και δεν γνωρίζω άλλον τρόπο ζωής, είδα κάπου χίλια αγριοβούβαλα να σαπίζουν στο λιβάδι, εγκαταλειμμένα από τον λευκό άνθρωπο, που τα είχε χτυπήσει μ' ένα τραίνο που περνούσε από εκεί. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα, ο άνθρωπος θα πέθαινε από μια μεγάλη πνευματική ερημιά. Γιατί αυτό που συμβαίνει στα ζώα, σε λίγο συμβαίνει και στον άνθρωπο. Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα.Πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι το χώμα που πατούν έχει γίνει από τις στάχτες των προγόνων μας. Διδάξτε στα παιδιά σας, αυτό που διδάξαμε κι εμείς στα δικά μας, ότι η γη είναι η μητέρα μας. Ό, τι συμβαίνει στη γη συμβαίνει και στους γιους της γης. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Αυτό το ξέρουμε.Ακόμα κι ο λευκός άνθρωπος δεν μπορεί να απαλλαγεί από την κοινή μοίρα. Βέβαια, ίσως είμαστε αδέλφια. Αυτό θα το δούμε. Ένα πράγμα που ξέρουμε εμείς - και που ο λευκός άνθρωπος θα ανακαλύψει ίσως κάποτε - είναι ότι ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Ίσως να σκέφτεστε να τον αποκτήσετε τώρα, όπως θέλετε να αποκτήσετε τη γη μας, αλλά δεν μπορείτε. Είναι ο Θεός του ανθρώπου και το έλεός του είναι το ίδιο και για τον λευκό και για τον ερυθρόδερμο άνθρωπο…

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

ΠΟΙΟΣ Ο ΦΟΝΕΥΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ;


Κατ’ τα άλλα απαρνηθήκαμε την αγορά, βεβαίως, βεβαίως.. ευστρόφως πλην όμως μας καταδίωκε η συμμετοχή κυρίως η συνενοχή…κι ένα αίσθημα δικαίωσης του θύματος…και βέβαια εκεί κι ο Νίκος Σεργιανόπουλος ως θύμα κι όχι ως πρόσωπο. Στείλαμε και μεις το μήνυμα στο διαδίκτυο (τι στο καλό;).. πενθούντες βεβαίως…παραμυθία ουδόλως.. καθώς εμείς τρέφουμε χέρι δολοφόνων άτεγκτοι μέσα στην επιχειρηματολογία του όντος ον … σε πλήρη αυτοαναφορά. Και που ‘ναι το εμείς των σχέσεων; Εγώ τι; … προϊόν σχέσης άλλων, με σχέσεις βιώνω την μέρα και μέσα μου σχέσεις άλλων κάνουν αυτό που σκέφτομαι και στις σχέσεις ενέχομαι … τότε το «εγώ» τι; Άτομο μεν ως η γάτα του Σρέντιγκερ αλλοιώνομαι όχι μόνο από τις σχέσεις μου με τους άλλους, αλλά ακόμη κι από τον παρατηρητή. Επομένως γιατί επιμένω; Βολικός ο ρόλος του θύματος, νομίζω, καθώς ο ρόλος του είναι στα παθήματα .. ο θύτης όμως εσσαεί ενεργός…. ακριβώς.. Της ακηδίας μου εορτάζω τη θυματοποίηση καθώς ο ενεργών δεσμεύεται του λάθους και εξ΄αυτού προσδιορίζεται. Ο μη ενεργών θεωρεί ότι λάθος ουδέν έπραξε. Στην πράξη προϊόν σχέσεων και οι δύο και ο θύτης και το θύμα ενεργούν ωσαύτως , και εν μέσω αυτών ο θεατής (ανύπαρκτο θα ήταν το Κολοσαίο και τα λιοντάρια του χωρίς τους θεατές) . καθώς η σχέσις αδιάρρηκτος… και τα ΜΜΕ δεν περιγράφουν το σκηνικό του φόνου, είναι μέρος του φόνου, όπως και συ και εγώ…. Τιμαριώτες του αλάθητου «εγώ»…. της πισίνας και της μοναξιάς της πισίνας…. του τίποτα που φτιάξαμε ως κόσμο και τον υπερασπιζόμαστε ως μόνη αλήθεια…. κλαίγοντας για τα θύματα ιδιαιτέρως αν είναι επώνυμα, καθώς η δημοσιότητα του κλάματος υπερβαίνει την ατομική θλίψη της μοναξιάς μας. Πως έλεγε ο παππούς που τον ξεχάσαμε; «επτά γαρ νεκρών πεσόντων, ους εμάρψαμε ποσί, χίλιοι φονηές είμεν»…