Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

Η ΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Πέφτουμε από τα σύννεφα κάθε φορά που ακούμε ειδήσεις σαν την σημερινή για παιδεραστές, αξιότιμους πολίτες, σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος. Και βέβαια ο ηθικός χωροφύλακας εξεγείρεται μέσα μας και θα ζητήσουμε τον απαγχονισμό, τον διαμελισμό και ύστερα την καρατόμηση των «άθλιων παιδεραστών». Καθώς ο χωροφυλακίστικος ηθικισμός είναι η εύκολη οδός της τηλεόρασης, η οποία επιζητά τον ρόλο του Θεού κριτή σε ένα κόσμο, που έχει φροντίσει να διώξει τον Θεό, από πάνω του. Και μετά την ηθική κατακραυγή η συνείδησή μας μπορεί να συνεχίσει να κοιμάται σίγουρη όσο ποτέ ότι τίποτα δεν έγινε, σε τίποτα δεν ενοχλήθηκε, τουλάχιστον δεν είμαστε εμείς τα κτήνη, αλλά οι άλλοι. Όπως ακριβώς έπρατταν και οι τίμιοι υπάλληλου του Γ’ Ράϊχ, που έβλεπαν, άκουγαν αλλά τι να κάνουν; «Η δουλειά έπρεπε να γίνει»
Όταν ο Ντε Σαντ έφερνε μπροστά στους βολεμένους μικροαστούς την γύμνια της κρυμμένης βίας αντί να καθίσουμε εμπρός στον καθρέφτη και να συλλογιστούμε βρήκαμε αμέσως τον εύκολο δρόμο της καταδίκης. Και ο Ντε Σάντ βεβαίως καταδικάστηκε αλλά αυτή η καταδίκη δεν σταμάτησε την βία, η οποία συνεχίζει να πλανιέται σαν συσταστικό της κοινωνίας μας. Γράφει ο R.Girard «Εάν τα άτομα τείνουν εκ φύσεως να επιθυμούν αυτό που κατέχουν ή ακόμα αυτό που απλώς και μόνο επιθυμούν οι διπλανοί τους, τότε στους κόλπους των ανθρώπινων ομάδων υπάρχει μια πολύ ισχυρή προδιάθεση για τις διαμάχες που απορρέουν από την αντιζηλία. ….. Ο νομοθέτης που απαγορεύει την επιθυμία για τα αγαθά του πλησίον πασχίζει να επιλύσει το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα κάθε ανθρώπινης κοινωνίας :την εσωτερική βία.» Αυτή την βία η οποία προκαλείται από τις απωθημένες επιθυμίες μας, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε.
Από την άλλη μεριά η καταπιεσμένη από χρόνους σεξουαλικότητα έχει καταφάει πλέον τις σχέσεις των ανθρώπων μετατρέποντας τον άλλον όχι απλώς σε αντικείμενο αλλά σε «σημείον» αντικειμένου. Δεν ερωτοτροπούμε πλέον με άνθρωπο, ούτε με αντικείμενο, το οποίο πληρώνει την εικονική και απωθημένη σεξουαλικότητά μας αλλά με «φαινόμενο» του αντικειμένου με «σημείον» ενός αντικειμένου.
Αλλά βεβαίως δεν θέλουμε να μιλήσουμε για όλα αυτά, γιατί το «τέρας» κατά πρώτον είναι μέσα μας και κατ’ επέκταση μπορείς να το πετάς και στην πρώτη σελίδα και να το σκεπάζεις κατά το δοκούν. Όπως σκεπάσθηκε η υπόθεση του Αλεξ στην Βέροια, όπως και άλλες τόσες υποθέσεις, που μας ρίχνουν από τα σύννεφα.
Ας κοιμηθούμε και σήμερα στην σιωπή μας μέχρι να ξαναπέσουμε και πάλι από τα σύννεφα. Ίσως όταν φθάσουμε κοντά στον πάτο να αντιληφθούμε ότι τόσο καιρό λέγαμε ψέματα. Τότε μπορεί να καθίσουμε απέναντι μας τον πεντάχρονο εαυτό μας και να του εξομολογηθούμε πραγματικά όχι τι κάναμε αλλά κυρίως ότι δεν κάναμε. Κυρίως αυτό.

3 σχόλια:

Miltiadis είπε...

φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

αλήθεια πως να ακούγεται η φωνή στην ερημιά;

giousouroum είπε...

TO eukolo einai to na vlepoume ta ta lathi/egglimata ton allon kai na tous rixnoume/apodidoume amesos euthines/katigories.
Fysika o Neoellinas synithos apodidei kai dikaiosimi prin kan tin diki alla auto einai allo thema.
To dyskolo einai ta na prospathoume na apotrepsoume auta ta egglimata apo opou kai an proerxontai.
To "tromero" einai i sinitheia tou Neoellina na xehna ta panta moli piesei to off tis TV.
Oso gia to pio dyskolo apo ola?
Mallon i epistofi ston anthropismo mas. Taxidi kathara prosopiko esoteriko kai synithos "odysseia".
Elpizo na min sas kourasa.
Kalo vrady.

VARALIS είπε...

Αγαπητοί φίλοι
Θα απαντήσω πρώτα στο φίλο τον Μιλτίαδη για να του πω οτι δεν αισθάνομαι και δεν αισθάνθηκα ποτέ οτι είμαι στην ερημο. Κανείς δεν είναι. Πιστεύοντας στην ολότητα γνωρίζω οτι είμαι ένα μέρος του όλου που του δόθηκε ένα θεικό προνόμιο ο λόγος. Αυτόν τον λόγο μοιράζομαι και ειμαι βέβαιος οτι δεν είμαι μόνος, όπως και κανείς αλλωστε.

Για τον φίλο giousurum θα θυμάστε τον μύθο του Αισώπου για τα δυο σακούλια που φέρνει ο άνθρωπος. Το ένα είναι μπροστά του και το άλλο πίσω του. Το ίδιο είχε πει και ο Ιησούς ότι βλέπεις το αχυράκι στο μάτι του άλλου και δεν βλέπεις το παλούκι που είναι στο δικό σου μάτι. Αλλωστε αν θυμάστε μεγαλώσαμε με τον εξής τρόπο. Μόλις χτυπήσαμε - λόγω δικής μας ευθύνης - σε κανένα τραπέζι οι γονείς χαστούκιζαν το τραπέζι, τον τείχο. Μάθαμε να μην ευθυνόμαστε ποτέ εμείς οι ίδιοι αλλά να φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Καθόλου τυχαίο πως στην χώρα μας αφθονούν τα κρούσματα σχιζοφρένειας και παράνοιας και είναι λιγώτερα της κατάθλιψης.
Εδώ ακριβώς είναι και η "Οδύσσεια". Αλλωστε το μεγαλύτερο ταξίδι το ξέρουμε οτι ειναι αυτό που οδηγεί στο σπίτι μας.
Νάστε καλά πάντως