Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ;



Πού ακουμπάει αλήθεια η Ανάσταση, το αίμα του σταυρού που εκχύεται ενάντια στον θάνατο; Η ενοποιός πρόταση της αγάπης που «χειρίζεται» το «γίγνεσθαι»;«Τα παιδιά στην Ινδία πωλούνται συχνά φθηνότερα από τα ζώα... ενώ οι βούβαλοι μπορεί να κοστίζουν έως και 15.000 ρουπίες (350 δολάρια), τα παιδιά πωλούνται σε τιμές από 500 ώς 2.000 ρουπίες (12 ώς 45 δολάρια)...» (ΑΠΕ). Η Ανάσταση ακουμπάει στο αίμα της ψυχής των παιδιών αυτών... «Ο εκχέων αίμα ανθρώπου αντί του αίματος αυτού εκχυθύσεται ότι εν εικόνι Θεού εποίησα τον άνθρωπο» (!). Στο χρονικό τους για τη μαύρη αγορά των ανθρωπίνων οργάνων, η Nancy Scheper-Hughes και ο Lawrence Cohen αναφέρουν (Cohen) ότι στην Ινδία μπορείς να βρεις έναν νεφρό έναντι 1.000 δολαρίων. Και η Nancy Scheper-Hughes συμπληρώνει: «Το ονομάζω αυτό νεοκανιβαλισμό, η έννοια ότι μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον λαίμαργα σαν πηγή ανταλλακτικών». Γενικά, η σύγχρονη αγορά των οργάνων, αναφέρει, «ακολουθεί τις σύγχρονες διαδρομές του κεφαλαίου: από τον νότο στον βορρά, από τον τρίτο στον πρώτο κόσμο, από τον φτωχό στους πλουσίους, από τον μαύρο και τον μελαψό στον λευκό και από το θηλυκό στο αρσενικό».Δεν είναι φυσικά αναγκαίο να μιλήσουμε εδώ και για τις εκτελέσεις στην Κίνα (κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 πιθανολογείται ότι εκτελέσθηκε μεγαλύτερος αριθμός ατόμων από ό,τι σε ολόκληρο τον κόσμο), που συνοδεύονται από μεταμοσχεύσεις οργάνων. Η αγορά θα μπορέσει (!) να ρυθμίσει ίσως στο μέλλον τέτοια ζητήματα με ένα Συμβόλαιο Μελλοντικής Εκπλήρωσης (Σ.Μ.Ε. - futures contract), μία συμφωνία μεταξύ του αγοραστή και του πωλητή: να παραδώσει, δηλαδή, ο δεύτερος και να δεχθεί την παράδοση ο πρώτος, τη συγκεκριμένη ποσότητα ανθρωπίνων οργάνων (έναν νεφρό λόγου χάριν) με την ημερομηνία λήξης του (γράφε, θανάτου του).Η θρησκευτική πίστη στην ιερότητα του σώματος έχει ήδη καταρρεύσει κάτω από την πίεση της αγοράς, η Ανάσταση ενάντια στην πρωτοκαθεδρία της οικονομίας άραγε;... Το υμέτερον αίμα των ψυχών υμών εκζητήσω..., αναφέρει η Γραφή. Η Ανάσταση με τα κόκκινα αυγά. «Στη Ρουμανία, το βάψιμο των αυγών αποτελεί απόδειξη ότι τα έθιμα του Πάσχα τηρούνται έως σήμερα στη βαλκανική αυτή χώρα, όπου η παράδοση θέλει την Παναγία να είχε τοποθετήσει ένα καλάθι με αυγά στα πόδια του εσταυρωμένου Χριστού, τα οποία βάφτηκαν κόκκινα από το αίμα που έτρεχε από τις πληγές του». «Θα σου βρω αμέσως νεφρό», είπε ο μεσίτης. «Το μόνο που χρειάζεται είναι χρήμα». Προκαταβολικά, 145.000 δολάρια, για όλα». Τέτοιες ιστορίες μπορεί να βρει κανείς άπειρες στο Διαδίκτυο...Η πραγματικότητα της κοινωνικής μας διαδικασίας μπορεί να χρησιμεύσει σαν περιεχόμενο σε κάθε «μορφή» που θέλουμε να δώσουμε στην Ανάσταση πριν από τη μοιραία κίνηση του τέλους μας... Μπορεί να είναι και μια εικόνα της δίκαιης κοινωνίας μας. Στις 2/4/2007, λόγου χάριν, στη Θεσσαλονίκη συνελήφθη 13χρονη για διακίνηση ναρκωτικών. Οι γονείς της ήταν στη φυλακή. Η κοινωνία αισθάνθηκε ικανοποιημένη αφού άφησε να τελεσθεί το παροιμιακόν: αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας που δεν χρειάζεται να απολογηθεί για τους σκοπούς της, μια δίκαιη Πολιτεία που δεν μπορεί να είναι καταφύγιο για δεκατριάχρονους διακινητές... Η Ανάσταση μπορεί άραγε να ακουμπήσει στην καταβολή των επιδομάτων στους απολυμένους της «ΕΛΕΝΙΤ» ή σε έναν αγώνα «κοσμοθεωρήσεων» θα πρέπει να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα «πνευματικά», έξω από τα θεμέλια του οικονομικού μας συστήματος που κάνουν δυνατή την ύπαρξη του ελεύθερου ανταγωνισμού και των μεμονωμένων καπιταλιστών ως σύνθεση, όπως τα σύνθετα ομόλογα, λ.χ. ή ως μέτοχοι του κοινωνικού σώματος ή των μετοχών (γράφε χρηματιστήριο 2000), το πάλαι;Ομως, η Ανάσταση είναι η πραγματικότητα της καθολικότητας της πίστεως και «εξελεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως». «Εσται ουν έσται ανάστασις», γράφει ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «Δίκαιος γαρ ο Θεός». Θα υπάρχει, λοιπόν, Ανάσταση γιατί ο Θεός είναι δίκαιος. Το αίμα και το χώμα, που είναι παρόντα ως ιστορία και ως πραγματικότητα, είναι τα στοιχεία της δικαιοσύνης και της Ανάστασης. Θα πρέπει ίσως τα επόμενα χρόνια να αντιληφθούμε ότι το λεγόμενο κοσμικό κράτος δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα στοιχεία εκείνα της ορθόδοξης πίστης, που θέλουν την ορθολογική του οργάνωση να υποτάσσεται στην αντίληψη του ανθρώπου ως εικόνας Θεού, ως όντος -δηλαδή- με λογική, ελευθερία και αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως της «χρήσης» του αλλά εξαιτίας μόνο της ιδιότητάς του ως ανθρώπου.Ηορθόδοξη αντίληψη της Αναστάσεως δεν μπορεί να ανεχθεί στην οργάνωση της κοινωνίας έναν άνθρωπο ως ενεργούμενο, ως ανταλλακτικό, ως πράγμα. Παρά την προσπάθεια ικανού μέρους της κοινωνίας να κατανοηθεί η ορθόδοξη πίστη ως ιστορία και παράδοση, αυτή εξακολουθεί να παραμένιε βίωμα, ζώσα πραγματικότητα του ζώντος και αναστάντος Ιησού. Η διαχείρισή της ως ανάμνησης, άγαλμα τεθειμένον εν τω οικείω τόπω, παρ' ότι επιδιώκεται, είναι αδύνατο να πραγματωθεί.Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένα φιλανθρωπικό σωματείο που παράγει κοινωνικό έργο. Το κοινωνικό έργο, ως αιτιολόγηση, μπορεί να έχει μόνο τη λογική απόδοσης όσων χρωστάμε. Διότι, κατά την ορθόδοξη αντίληψη, μη όντας οι ικανότητές μας ιδιοκτησίες μας αλλά χαρίσματα και δωρεά, η φιλανθρωπία δεν είναι απόδοση των δικών μας αλλά των χρωστουμένων. Για τούτο, ο αναστημένος Χριστός δεν αναγνωρίζει τη δικαιοσύνη ως μηχανισμό επιβολής μιας ποινής αλλά ως βελτίωση, δεν αναγνωρίζει την εκμετάλλευση ως πραγματικότητα του οικονομικού βίου με βάση την παραδοχή ότι οι ικανότεροι δικαιούνται καλύτερη ζωή. Η Ανάσταση είναι λειτουργικά ενωμένη με τη δικαιοσύνη απέναντι σε κάθε απόπειρα μετατροπής του ανθρώπου σε πράγμα, σε ενεργούμενο μέσα από κανονιστικές νόρμες.Η Εκκλησία, ως όλον (μία, αγία, καθολική και αποστολική) που διαφυλάσσει τη μοναδικότητα του καθενός, δεν μπορεί να μετατραπεί σε ευχολόγιο μιας αφηρημένης μακαριότητας ή σωτηρίας η οποία θα εγκλείει στην καθημερινή ζωή την ανισότητα. Η Εκκλησία, ως όλον, οφείλει να δει και τα μέσα που εγγυώνται και διαφυλάσσουν την ισότητα-ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων. Ο προορισμός του ανθρώπου δεν μπορεί να υποστασιοποιείται ως ιδανικό μέσω του τηλεοπτικού φαντασιακού, όπως φυσικά δεν μπορεί να υποστασιοποιείται ως τέτοιο και το γεγονός της Αναστάσεως. Ως περιοριστική τάξη πραγμάτων μπορεί να εννοηθεί μόνον ο θάνατος μιας -κατά το μέτρο της χρονικής διάρκειας- ζωής. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη αντίληψη, η Ανάσταση, έξω από την κατανόηση του χρόνου ως πεπερασμένου, παραμένει ενεργή και βιώνεται σε κάθε στιγμή ως κατάσταση αιωνιότητας, ως η αιωνιότητα της κάθε στιγμής μας.
του Δ.Κ. Παπαϊωάννου
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/04/2007

Δεν υπάρχουν σχόλια: