Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ;



Πού ακουμπάει αλήθεια η Ανάσταση, το αίμα του σταυρού που εκχύεται ενάντια στον θάνατο; Η ενοποιός πρόταση της αγάπης που «χειρίζεται» το «γίγνεσθαι»;«Τα παιδιά στην Ινδία πωλούνται συχνά φθηνότερα από τα ζώα... ενώ οι βούβαλοι μπορεί να κοστίζουν έως και 15.000 ρουπίες (350 δολάρια), τα παιδιά πωλούνται σε τιμές από 500 ώς 2.000 ρουπίες (12 ώς 45 δολάρια)...» (ΑΠΕ). Η Ανάσταση ακουμπάει στο αίμα της ψυχής των παιδιών αυτών... «Ο εκχέων αίμα ανθρώπου αντί του αίματος αυτού εκχυθύσεται ότι εν εικόνι Θεού εποίησα τον άνθρωπο» (!). Στο χρονικό τους για τη μαύρη αγορά των ανθρωπίνων οργάνων, η Nancy Scheper-Hughes και ο Lawrence Cohen αναφέρουν (Cohen) ότι στην Ινδία μπορείς να βρεις έναν νεφρό έναντι 1.000 δολαρίων. Και η Nancy Scheper-Hughes συμπληρώνει: «Το ονομάζω αυτό νεοκανιβαλισμό, η έννοια ότι μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον λαίμαργα σαν πηγή ανταλλακτικών». Γενικά, η σύγχρονη αγορά των οργάνων, αναφέρει, «ακολουθεί τις σύγχρονες διαδρομές του κεφαλαίου: από τον νότο στον βορρά, από τον τρίτο στον πρώτο κόσμο, από τον φτωχό στους πλουσίους, από τον μαύρο και τον μελαψό στον λευκό και από το θηλυκό στο αρσενικό».Δεν είναι φυσικά αναγκαίο να μιλήσουμε εδώ και για τις εκτελέσεις στην Κίνα (κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 πιθανολογείται ότι εκτελέσθηκε μεγαλύτερος αριθμός ατόμων από ό,τι σε ολόκληρο τον κόσμο), που συνοδεύονται από μεταμοσχεύσεις οργάνων. Η αγορά θα μπορέσει (!) να ρυθμίσει ίσως στο μέλλον τέτοια ζητήματα με ένα Συμβόλαιο Μελλοντικής Εκπλήρωσης (Σ.Μ.Ε. - futures contract), μία συμφωνία μεταξύ του αγοραστή και του πωλητή: να παραδώσει, δηλαδή, ο δεύτερος και να δεχθεί την παράδοση ο πρώτος, τη συγκεκριμένη ποσότητα ανθρωπίνων οργάνων (έναν νεφρό λόγου χάριν) με την ημερομηνία λήξης του (γράφε, θανάτου του).Η θρησκευτική πίστη στην ιερότητα του σώματος έχει ήδη καταρρεύσει κάτω από την πίεση της αγοράς, η Ανάσταση ενάντια στην πρωτοκαθεδρία της οικονομίας άραγε;... Το υμέτερον αίμα των ψυχών υμών εκζητήσω..., αναφέρει η Γραφή. Η Ανάσταση με τα κόκκινα αυγά. «Στη Ρουμανία, το βάψιμο των αυγών αποτελεί απόδειξη ότι τα έθιμα του Πάσχα τηρούνται έως σήμερα στη βαλκανική αυτή χώρα, όπου η παράδοση θέλει την Παναγία να είχε τοποθετήσει ένα καλάθι με αυγά στα πόδια του εσταυρωμένου Χριστού, τα οποία βάφτηκαν κόκκινα από το αίμα που έτρεχε από τις πληγές του». «Θα σου βρω αμέσως νεφρό», είπε ο μεσίτης. «Το μόνο που χρειάζεται είναι χρήμα». Προκαταβολικά, 145.000 δολάρια, για όλα». Τέτοιες ιστορίες μπορεί να βρει κανείς άπειρες στο Διαδίκτυο...Η πραγματικότητα της κοινωνικής μας διαδικασίας μπορεί να χρησιμεύσει σαν περιεχόμενο σε κάθε «μορφή» που θέλουμε να δώσουμε στην Ανάσταση πριν από τη μοιραία κίνηση του τέλους μας... Μπορεί να είναι και μια εικόνα της δίκαιης κοινωνίας μας. Στις 2/4/2007, λόγου χάριν, στη Θεσσαλονίκη συνελήφθη 13χρονη για διακίνηση ναρκωτικών. Οι γονείς της ήταν στη φυλακή. Η κοινωνία αισθάνθηκε ικανοποιημένη αφού άφησε να τελεσθεί το παροιμιακόν: αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Το όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας που δεν χρειάζεται να απολογηθεί για τους σκοπούς της, μια δίκαιη Πολιτεία που δεν μπορεί να είναι καταφύγιο για δεκατριάχρονους διακινητές... Η Ανάσταση μπορεί άραγε να ακουμπήσει στην καταβολή των επιδομάτων στους απολυμένους της «ΕΛΕΝΙΤ» ή σε έναν αγώνα «κοσμοθεωρήσεων» θα πρέπει να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα «πνευματικά», έξω από τα θεμέλια του οικονομικού μας συστήματος που κάνουν δυνατή την ύπαρξη του ελεύθερου ανταγωνισμού και των μεμονωμένων καπιταλιστών ως σύνθεση, όπως τα σύνθετα ομόλογα, λ.χ. ή ως μέτοχοι του κοινωνικού σώματος ή των μετοχών (γράφε χρηματιστήριο 2000), το πάλαι;Ομως, η Ανάσταση είναι η πραγματικότητα της καθολικότητας της πίστεως και «εξελεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως». «Εσται ουν έσται ανάστασις», γράφει ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, «Δίκαιος γαρ ο Θεός». Θα υπάρχει, λοιπόν, Ανάσταση γιατί ο Θεός είναι δίκαιος. Το αίμα και το χώμα, που είναι παρόντα ως ιστορία και ως πραγματικότητα, είναι τα στοιχεία της δικαιοσύνης και της Ανάστασης. Θα πρέπει ίσως τα επόμενα χρόνια να αντιληφθούμε ότι το λεγόμενο κοσμικό κράτος δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα στοιχεία εκείνα της ορθόδοξης πίστης, που θέλουν την ορθολογική του οργάνωση να υποτάσσεται στην αντίληψη του ανθρώπου ως εικόνας Θεού, ως όντος -δηλαδή- με λογική, ελευθερία και αξιοπρέπεια, ανεξαρτήτως της «χρήσης» του αλλά εξαιτίας μόνο της ιδιότητάς του ως ανθρώπου.Ηορθόδοξη αντίληψη της Αναστάσεως δεν μπορεί να ανεχθεί στην οργάνωση της κοινωνίας έναν άνθρωπο ως ενεργούμενο, ως ανταλλακτικό, ως πράγμα. Παρά την προσπάθεια ικανού μέρους της κοινωνίας να κατανοηθεί η ορθόδοξη πίστη ως ιστορία και παράδοση, αυτή εξακολουθεί να παραμένιε βίωμα, ζώσα πραγματικότητα του ζώντος και αναστάντος Ιησού. Η διαχείρισή της ως ανάμνησης, άγαλμα τεθειμένον εν τω οικείω τόπω, παρ' ότι επιδιώκεται, είναι αδύνατο να πραγματωθεί.Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένα φιλανθρωπικό σωματείο που παράγει κοινωνικό έργο. Το κοινωνικό έργο, ως αιτιολόγηση, μπορεί να έχει μόνο τη λογική απόδοσης όσων χρωστάμε. Διότι, κατά την ορθόδοξη αντίληψη, μη όντας οι ικανότητές μας ιδιοκτησίες μας αλλά χαρίσματα και δωρεά, η φιλανθρωπία δεν είναι απόδοση των δικών μας αλλά των χρωστουμένων. Για τούτο, ο αναστημένος Χριστός δεν αναγνωρίζει τη δικαιοσύνη ως μηχανισμό επιβολής μιας ποινής αλλά ως βελτίωση, δεν αναγνωρίζει την εκμετάλλευση ως πραγματικότητα του οικονομικού βίου με βάση την παραδοχή ότι οι ικανότεροι δικαιούνται καλύτερη ζωή. Η Ανάσταση είναι λειτουργικά ενωμένη με τη δικαιοσύνη απέναντι σε κάθε απόπειρα μετατροπής του ανθρώπου σε πράγμα, σε ενεργούμενο μέσα από κανονιστικές νόρμες.Η Εκκλησία, ως όλον (μία, αγία, καθολική και αποστολική) που διαφυλάσσει τη μοναδικότητα του καθενός, δεν μπορεί να μετατραπεί σε ευχολόγιο μιας αφηρημένης μακαριότητας ή σωτηρίας η οποία θα εγκλείει στην καθημερινή ζωή την ανισότητα. Η Εκκλησία, ως όλον, οφείλει να δει και τα μέσα που εγγυώνται και διαφυλάσσουν την ισότητα-ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων. Ο προορισμός του ανθρώπου δεν μπορεί να υποστασιοποιείται ως ιδανικό μέσω του τηλεοπτικού φαντασιακού, όπως φυσικά δεν μπορεί να υποστασιοποιείται ως τέτοιο και το γεγονός της Αναστάσεως. Ως περιοριστική τάξη πραγμάτων μπορεί να εννοηθεί μόνον ο θάνατος μιας -κατά το μέτρο της χρονικής διάρκειας- ζωής. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη αντίληψη, η Ανάσταση, έξω από την κατανόηση του χρόνου ως πεπερασμένου, παραμένει ενεργή και βιώνεται σε κάθε στιγμή ως κατάσταση αιωνιότητας, ως η αιωνιότητα της κάθε στιγμής μας.
του Δ.Κ. Παπαϊωάννου
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/04/2007

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

ΤΕΛΕΙΟΤΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ

Ω τελειότατη ελληνική επαρχία που κάθε φορά «πέφτεις από τα σύννεφα» μόλις αντικρίσεις τα πράγματα πως είναι στην πραγματικότητα. Και μόλις τα δεις για λίγο προσπαθείς και πάλι να βρεις άλλα ψέματα ισχυρότερα για να τα καλύψεις. Και με αυτό σε αυτό το ψέμα που συνήθισες ζεις και εσύ τη ζωή σου. Μέσα σε μια οικογένεια που σε σφίγγει , με ένα επάγγελμα που δεν θέλεις να κάνεις, με μια ζωή που δεν τη θέλεις και προσπαθείς να την αντιμετωπίσεις με τόνους αλκοόλ κάθε βράδυ μαζί με ένα βουνό αντικαταθλιπτικά, σε απόλυτη μοναξιά, αυτή τη μοναξιά που ξέρουν καλά όσοι βρίσκονται ανάμεσα σε πλήθος, που μοιράζεται τις ίδιες αξίες, ότι δηλαδή τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από την ίδια τη ζωή, από τους ίδιους τους ανθρώπους. Κι όλα τα ατομικά ψέματα χτίζουν ένα τεράστιο ψέμα χτισμένο με βλοσυρό βλέμμα, με επικριτική ματιά, με ατσαλάκωτη ηθική, προπάντων η ηθική. Κι από την άλλη μεριά του καθρέφτη η βία, η καταπίεση, ο ραβδισμός, η αιμομιξία που κάνουν τα γραπτά του Ντε Σαντ να είναι μωρολογίες μπρος στην πιο κολασμένη πραγματικότητα. ( Δεν θέλεις να ακούς ότι στην ελληνική οικογένεια έχει αυξηθεί τρομακτικά το ποσοστό των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών που βασανίζονται. Δεν ταιριάζει αυτό με το μύθο που έχεις επιλέξεις να ζεις ) Η ζωή σου ολόκληρη με προκατασκευασμένα υλικά και προπαντός με μια προκατασκευασμένη ηθική που ακυρώνει την μοναδικότητα του ανθρώπου και μεγαλώνει τα χειρότερα τέρατα που θα διαπρέψουν αργότερα στο δημόσιο βίο.
Τελειότατη ελληνική επαρχία, που νομίζεις ότι είσαι πρωτεύουσα και είσαι ένα θλιβερό χωριουδάκι, που για αυτά που θα έπρεπε να ήσουν περήφανη τα αγνοείς και προβάλλεις αυτές τις ανοησίες, που εσύ θεωρείς ότι είναι μεγάλες. Γιατί τις χώρες τις κάνουν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι επέλεξαν να ζούνε σε αυτό το ψέμα χωρίς τέλος, δημιουργώντας μια κόλαση επί της γης και διακηρύσσοντας στα πέρατα της οικουμένης πως είναι ένας Παράδεισος. Και για να είναι σίγουροι, πως δεν θα ρεζιλευτούνε, αγνοούν επιδεικτικά τον άλλον κόσμο δεν μεταφέρουν καμία είδηση που τον αφορά. Και οι θεατές της αρένας χειροκροτούν, όχι στα σοβαρά αλλά χειροκροτούνε το πέσιμο του άλλου, μόνο που δεν ξέρουν πως και οι άλλοι θα χειροκροτήσουνε το πέσιμο το δικό τους. Γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το θέαμα. Η ζωή τους αρχίζει με βίντεο και τελειώνει επίσης με βίντεο. Στο ενδιάμεσο τα κορυφαία γεγονότα της ζωής του πρέπει οπωσδήποτε να βιντεοσκοπηθούν γιατί δεν είναι πραγματικά κορυφαία γεγονότα αλλά μια σκηνοθετημένη προσπάθεια ζωής σε ένα φαινομενικό περιβάλλον. Το τέλος είναι αργό και ανατριχιαστικό καθώς λίγο πριν φύγουν από την ζωή θα πρέπει να αναρωτηθούν: αν έχουν ζήσει πράγματι τη ζωή τους ή την έχουν δει στην τηλεόραση. Μόνο σε αυτή την περίπτωση θα πεθάνουν βασανιστικά γιατί δεν έχει διάλλειμα για διαφημίσεις και εκεί δεν ξαναρχίζει το έργο.
Τελειότατη επαρχία, που κάνεις τα πάντα σύμφωνα με την εικόνα σου. Βάζεις ανθρώπους, που σου μοιάζουν, που σκέφτονται όπως εσύ τις μικροκλοπές, τις μεγάλες κλοπές την επιθυμία σου μόνο για νίκες που μόλις τις πάρουν χαίρεσαι αλλά χαίρεσαι ιδιαίτερα όταν ξεσκεπάσουν αυτούς που πρώτα χειροκρότησες. Πρέπει να καταλάβεις μια και καλή ότι δεν φταίνε αυτοί, εσύ φταις γιατί τα δικά σου όνειρα εκπληρώνουν, γιατί είναι ανεστραμμένη εικόνα σου, μια ψεύτικη εικόνα που εσύ τόσο επιμελώς, έχεις δημιουργήσει. Το ίδιο ατσαλάκωτοι όπως και συ, το ίδιο «πολιτικά ορθοί», όπως και συ και προσπαθούν κι αυτοί να βρεθούν πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατοί. (citius, altius, fortius) Εσύ τους έκανες «μεγάλα ονόματα», όπως κάνεις ονόματα σε κάθε χώρο, ανθρώπους που το μόνο προσόν τους είναι η ανικανότητα να σκέφτονται, για να είσαι σίγουρος ότι εφ’ όσον γίνονται αυτοί μπορείς να γίνεις και συ, γιατί τελικά μέτρο όλων είναι μόνο η ύπαρξή σου. Για αυτό και χαίρεσαι άμα κάποιος ξεσκεπάσει τους άλλους. Όπως γίνεται στην τραγωδία. επειδή έχεις ταυτιστεί μαζί τους χαίρεσαι, που δεν ανακαλύψανε εσένα και που αυτοί γίνανε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της πόλης που πάνω τους ρίχνονται όλα τα κακά.
Απόλαυσε τώρα το ποτό σου ώστε να μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ και να μην σε ταράζουν τα όνειρά σου. Συνέχισε να βλέπεις την κατάντια σου στην τηλεόραση. Μέτρα τα θύματα σου που κάθε μέρα είναι πέντε στους δρόμους, από τα αυτοκίνητα που εσύ πληρώνεις και ένας στις πλατείες από τα ναρκωτικά, που επιδεικτικά αγνοείς. Μην ανησυχείς θα τα σκοτώσεις τα νέα παιδιά. Όπως σκοτώνεις κάθε τι νέο . Κάθε τι όμορφο. Κοιμήσου εν ειρήνη, αύριο η τέλεια ύπαρξή σου θα είναι ξανά πιο γρήγορη, πιο ψηλή και προπαντός πιο δυνατή…..

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

ΜΙΚΡΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ


Οπως κοιτάζεις το βουνό, το ξέρεις πως κι αυτό και σε κοιτάζει. Κι οπως κοιτάζεις το παρελθόν το ξέρεις οτι κι αυτό σε κοιτάζει και οι μέρες σου αναμετριώνται με αυτό που έχει περάσει. Πέρα, λοιπόν, από την γενικευμένη οργή και την υποτίμηση που ρουφάει το μεδούλι της μέρας που περνάμε και που εξασφαλίζει το ιδιο υποτιμημένο μέλλον ξαναγύρισα και γω στα παλιά κιτάπια. Ψάρεψα ένα κομμάτι απο παλιά, για να το μοιραστούμε


"Υστερα πηγαίναμε γραμμή για τσιπουράδικο.

Ενα χταπόδι κάψιμο. Και γύρω η πόλη, άγουρα

ερείπια.

Η παραλία μια ζώνη αρώματα.

Εχω στο στόμα μου ακόμα

τη γεύση, του καραβιού που ξεκινάει

και γύρω μπλέ βαθύ το πέλαγος σαν φόβος"

Τώρα ξαναψάχνουμε να επανορθώσουμε την εικόνα προτάσσοντας την λογική, την πείρα. Και η εικόνα η πόλη, το έθνος, η ευρώπη, ο κόσμος έχουν χαθεί. Οχι γιατί έπρεπε, αλλά λόγω της κοινής εικόνας, του τρόμου που μοιραζόμαστε. Πορευομάστε στα σκοτεινά μονοπάτια του φόβου. The fear, the fear ....

"Και μύριζε η άνοιξη. Μια πόρτα άνοιγες και μύριζε ουρανός" που έλεγε ο ποιητής