Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

GIUSEPPE UNGARETTI - ΑΤΙΤΛΟ


Σκεφτόμουν σήμερα, κοιτάζοντας αυτόν τον βροχερό ουρανό πως αν, από μια απρόσμενη χάρη, ξάνοιγε ξαφνικά το γαλάζιο, δεν θα ένοιωθα ούτε έκπληξη ούτε κι ελπίδα. Ακόμα κι η νοσταλγία δεν με πείθει πια. Έχω ξεπεράσει προ πολλού όλα τα στάδια όπου ο άνθρωπος μπορεί ακόμα να βρει μια αιτία για να ζήσει.

Οι αχανείς ουρανοί από τις καθαρές νύχτες, κι αν ακόμα θα έπρεπε να αποκαλυφθούν για μένα, θα είχαν μια σημασία απόλυσης.

Δεν γνωρίζεις – και ποιος ξέρει; - αυτή τη δυστυχία του να αισθάνεσαι εγκαταλελειμμένος.

Εγκαταλελειμμένος ακόμα και από τα ίδια τα πράγματα, κι από το χώμα, ακόμα κι απ’ το μυστήριο των εποχών.

Χωρίς «πλησίον»! θα ήταν δυνατόν να εποικίσεις τον κόσμο με φανταστικούς φίλους ! αλλά να μην έχεις μεγαλώσει σε καμία χώρα! αλλά να μη μεταφέρεις σε κανένα τόπο τον οικείο αέρα της καταγωγής σου! αλλά να μην περιπλανιέσαι πάντα σ’ εξορία.

Έχτισα μια χώρα από κρύσταλλο για να πρέπει μοιραία να κατανοήσω, σε κάθε της σημείο, πως δεν ήταν πραγματική.

Η ζωή είναι μια σκληρή διαμάχη ταραγμένη από συμφορές πραγματικές και χρειάζεται το χώμα για να ριζώσει, και χρειάζεται τη ζέστη που ωριμάζει κι αρωματίζει, και χρειάζεται το σούρουπο που πλημμυρίζει με μελαγχολία και το πρωί που ανθίζει και παρηγορεί.

Δεν έχω παρά δρόμους, δρόμους και δρόμους: το άπιαστο γκρι απ’ αυτή την πορεία χωρίς τέλος.




Σημ:
Μέρος μιας επιστολής που στάλθηκε από το Παρίσι στις 23 Απριλίου 1920 ταυτόχρονα στον Giuseppe Prezzolini και στον Ardengo Soffici. Δημοσιευμένη κι αυτή από τον Luciano Robay στο βιβλίο του «Οι ρίζες της ποίησης του Giuseppe Ungaretti ( Eκδόσεις Ιστορίας και Φιλολογίας, Ρώμη 1962) Μετ: Νίκος Βαραλής





Δεν υπάρχουν σχόλια: