Σάββατο, 22 Μαρτίου 2008

ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΜΑΣ



Μέσα από το κελί της φυλακής μας. Ο καθένας μέσα από το κελί της φυλακής του πεινάει τον κόσμο. Πονά τα βράδια και τις μέρες που έρχονται και ο κόσμος παραμένει εκεί έξω. Εκεί που δεν ανήκει και δεν ανήκε ποτέ, αλλά που εκεί είναι το πραγματικό σπίτι και η πατρίδα του.
Ο καθένας μέσα στη φυλακή του "βγαίνει" για να δει όσα πρόσωπα έχει στο μυαλό του, επίσης φυλακισμένα, αποδυναμωμένα, που τρέχουν συνεχώς στον περίβολο διατρανώνοντας την ελευθερία τους, που συνοψίζεται μόνο στο δικαίωμα να τρέχουν. Το μοίρασμα της μέρας. Και πάλι η επιστροφή στο σπίτι και το κλείσιμο της πόρτας και η μοναξιά που μεγαλώνει τους τείχους και κάνει την φυλακή και τις μέρες μεγαλύτερες.
Όμως ο φυλακισμένος μισεί την ελευθερία του, δεν την χρειάζεται, όπως δεν χρειαζόμαστε το βάρος της ευθύνης μας, δεν χρειάζεται, δεν χρειαζόμαστε το απροσδιόριστο του χρόνου, αυτό που διαφεύγει όπως η άμμος που περνάει μέσα από τα δάχτυλα του χεριού και φεύγει σε κάποια ανατολή που δεν την είχαμε ζήσει ποτέ. Το ίδιο και ο χώρος, δικό μας δημιούργημα, δεν θα το απαρνηθούμε ποτέ γιατί ο φυλακισμένος δεν μπορεί να ξεχάσει την φυλακή του γιατί δεν είναι αυτός μέσα της, η φυλακή είναι μέσα του και την τρέφει. Γιατί η φυλακή υπάρχει πριν τον φυλακισμένο. Γιατί η φυλακή δεν έχει σίδερα, παράθυρα και φύλακες, γιατί η φυλακή έχει μια πόρτα που είναι ανοικτή, για τον καθένα ξεχωριστά.
« Χιλιάδες χρόνους περπατάμε. Λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα». Θ΄ αλλάξουν όλα μια μέρα και εμείς μαζί τους θ’ αλλάξουμε, αλλά η φύση μας ανεπανόρθωτα θα είναι χαραγμένη πάνω στην γεωμετρία που καταφρονέσομε στον Πλάτωνα. Και μεσ’ απ’ αυτήν, όταν σκύβουμε, όπως σκύβουμε καμιά φορά πάνω στα νερά του νησιού μας, θα βρίσκουμε τους ίδιους καστανούς λόφους, όρμους και κάβους, τους ίδιους ανεμόμυλους και τις ίδιες ερημοκλησιές, τα σπιτάκια που ακουμπάνε το ‘να στ’ άλλο, και τα αμπέλια που κοιμούνται σαν μικρά παιδιά, τους τρούλους και τους περιστεριώνες.
Δεν θέλω να πω αυτά τα ίδια. Θέλω να πώ τις φυσικές και αυθόρμητες κινήσεις της ψυχής που γεννούν και διατάσσουν προς ορισμένη κατεύθυνση την ύλη. Τις ίδιες αναπάλσεις, τις ίδιες ανατάσεις προς το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και πραγματικός ηθικός μας ήλιος.» Ο. Ελύτης – Μικρός Ναυτίλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: