Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

ΜΑΣΚΕΣ ΥΓΡΩΝ ΣΥΜΦΩΝΩΝ


Υγρός καιρός μ' υγρότατες λέξεις , βρέχει τα ρό από παντού. Κι αναλόγως των συμφώνων οι πέτρες μας. Ισως για αυτό οι λέξεις σήμερα βαραίνουν πιο πολύ απο τα χέρια μας. Καθώς αδυνατούμε να μάθουμε το χέρι, την πέτρα, την πέτρα που πληγώνει το χέρι ή και το χέρι που ρίχνει την πέτρα. Δεν θα ξαναγύρίσει ποτέ πίσω. Το χέρι, λέω, μπορεί αύριο να θρέψει η πληγή και να χαθεί, η πέτρα όμως που έφυγε δεν ξαναγυρίζει πίσω. Για μας τίποτε. Ονόματα μόνο, παράθεση συμφώνων και φωνηέντων, τεχνητώς φονευθέντων, δίχως νόημα. Κι όταν σου λέω βρέχει μην ψάχνεις υγρασίες και τέτοια χαλίκια. Βρέχει σημαίνει ρήμα, δύο σύμφωνα το βι και το ρο, κι ούτε βροχή.

Ετσι φτάσαμε ώς εδώ. Μασκαρεμένοι από τις λέξεις. Και πίσω τους μια αδειανή σελίδα, απορούσα. Το ον όμως έχει ουσία. Χωρίς ουσία είναι φαινόμενο. Και το φαινόμενο είναι απαθές, ηθικόν, μονότροπον δηλαδή, ανύπαρκτο. Κι αν κάποιος σχολιάζει τα της ουσίας; Κρίμα που καταργήσαμε το σταυρό, την εξορία. Και τα καταργήσαμε γιατί δεν φοβόμαστε πια οτι κάποιος θα εγείρει θέματα ουσίας. Περί της ουσίας, ναι. Θυσιάσαμε την περι-ουσία - που λέει ο άσωτος και τώρα; Βαδίζουμε στο άκυρο την υπαρξή μας και που να μας εύρει ο θάνατος και τι να μας κάνει τους χωρίς λέξεις, τους ανύπαρκτους;

Και το μασκάρεμα, λοιπόν; Μια απεικόνιση του ανύπαρκτου ειδώλου μας. Που πάει να πει η απομίμηση της εικονικής απεικόνισης, αυτής που αναιρεί την ύπαρξη. Ντύνομαι οσα σύμφωνα υγρά έχουν απομείνει θαλερά, ελπίζοντας οτι θα βρέξει τουλάχιστον, στα όνειρα.

1 σχόλιο:

Μελτάδς είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.