Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Προσπαθούμε να αποβάλλουμε τις λέξεις μας όλες καθώς το κενό πολιορκεί το ελάχιστο τοπίο, που έμεινε μπρος στα μάτια μας. Επαναλαμβάνω. Δεν είμαστε καθόλου, αθώοι. Ήμασταν και είμαστε μέρη ενός τοπίου που μας παρακολουθεί από την γέννηση μας.
Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε τον τάφο ενός φίλου. Πρόσωπα τρία λίγο πιο κάτω «σκέπαζαν» μια άλλη ταφή. Γελούσαν και πειράζονταν καθώς σε λίγο, τελείωνε η δουλειά και θα πήγαιναν για φαγητό. Πριν φύγουν ο ένας νευρίασε «γιατί κοίτα, φίλε, οι άλλοι παίρνουν Αλβανούς για 20 ευρώ λιγότερα» και μου έδειξε δυο τμήματα από την λεκάνη ενός άλλου ανθρώπου, από προηγούμενη εκταφή, που είχαν ξεχάσει μέσα στα χώματα. Τσαντισμένος τα πέταξε πιο πέρα.
Η σκηνή παραπέμπει στην καθημερινή, επαναλαμβανόμενη ωμότητα και στα «περίπου» που έχουμε εγκαθιδρύσει ως θεμελιακή αξία των σχέσεων μας. Τα οστά, τα μάτια, τα χέρια ο «άλλος» γενικότερα δεν είναι πλέον ούτε καν πράγμα είναι το φαινόμενο ενός πράγματος. Και το φαινόμενο αποκτά αξία μόνο με την εμφάνιση. Για αυτό η τηλεόραση δεν είναι πλέον « ένα παράθυρο στον κόσμο» ο κόσμος είναι ένα θέαμα για την τηλεόραση. Τα ερωτήματα που τέθηκαν στην Δύση – τον προηγούμενο αιώνα- για τις σφαίρες του δημόσιου και του ιδιωτικού δεν έφτασαν σε μας καθώς από την μια μεριά δεν παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν διακριτοί χώροι και δεύτερον γιατί γενικότερα δεν θέλουμε πια να κάνουμε οποιοδήποτε ερώτημα. Στην πραγματικότητα ο καθένας θα ήθελε να μπει στην κρεβατοκάμαρα του άλλου θεωρώντας ότι είναι δημόσιος χώρος αλλά θα ήθελε τον δημόσιο χώρο ιδιωτικό ώστε να μπορεί να χαίρεται τα κλοπιμαία του.
Βέβαια δεν γνωρίζουμε ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν σχετίζονται με εμάς αλλά με τον άλλον και μόλις ακυρώσεις η τον χρόνο ή τον χώρο ακυρώνεσαι και συ. Ίσως για αυτό κρατούμε εναγωνίως την φωτογραφική μηχανή στα χέρια, για να πιστοποιούμε, τουλάχιστον ότι ζήσαμε κάποτε.
Τώρα καταλαβαίνουμε πολύ καλά αυτό που έλεγε ο Δάντης στην Κόλαση ότι παίρνουμε τις σκιές για στέρεο πράγμα. Και βέβαια, δεν καταλαβαίνουμε ότι άμα θεωρείς τον άλλον σκιά. Σκιά σε βλέπει και αυτός. Όπως λένε «όταν κοιτάς πολύ ώρα την άβυσσο και η άβυσσος επίσης, σε κοιτάζει»

Δεν υπάρχουν σχόλια: