Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

'

Φυσάει φεγγάρι από παντού
στο δασωμένο ύπνο του βουνού,
στους λίθους των σπιτιών που τρέμουν
από το βέβαιο σκοτείνιασμα,
τη σίγουρη ανατολή τη χαρά την λύπη της χαράς
το κέντρο της κερασιάς που τρεμοσβήνει
στα αβέβαια παρόντα.

Φυσάει φεγγάρι
στην κίτρινη πόλη των μικροαστών
που οργώνει την μέρα μας με λαμαρίνες
κι ένα χαμόγελο από δέρμα φτηνό
να ξαπλώνουν εκεί επιτυχίες και σχέδια.
Το ξέρω αυτό το σκηνικό.
Θυμίζει κατσαβίδι που γυρίζει
μες στις συνάψεις του μυαλού
στριφόνια φόβου.
Το βράδυ τότε
μια σκιά σταλάζει τρόμο στους νευρώνες.
Κι αρχίζουν τύμπανα, χτυπάν, φώτα ανάβουν ,
στριγγλίζει η νύχτα ασθενοφόρα και νεκρούς.
Κι αρχίζει πόνος των ονείρων τότε.
Κι αρχίζει «που ήμουνα παιδί….» και «πάρε με…» .
Σπαράζει η βραδιά χρυσόψαρα σε μυρωδιά φορμόλης.

Κι όμως σήμερα φυσάει φεγγάρι από παντού.
Κι αρχίζει να φυσάει από παντού λέξεις καλές, «χαίρε» διάφανα. Και των αγγέλων τα μαλλιά δροσίζει ο νότος ο ευργετικός με τις γαζίες του νερού που του μιλάνε.
Κοίτα…μια.. στο νερό.. μια.. στο νερό… μια κραυγή.. χτυπήματα τρία κι η αυλαία ξανά.. μια ράχη..φεγγάρι.. βουνο.. μια ράχη …γαλάζιο και βαθιά μαύρο..φεγγάρι.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

Η Πειραματική Σκηνή Ν.Ιωνίας Βόλου άρχισε να λειτουργεί τον Νοέμβριο του 2003 ως τμήμα του Πολιτιστικού Οργανισμού Ν.Ιωνίας. Αποτελείται από ανθρώπους που διακρίνονται για τον επαγγελματισμό τους και την επιθυμία τους να αναζητήσουν την "δημιουργική κουβέντα" με το θεατρικό κοινό . Εργάζονται ακούραστα για το θέατρο που αγαπούν , για το θέατρο που ευελπιστούν ότι πάντα θα αγγίζει , θα συγκινεί , θα προβληματίζει τους πιστούς θιασώτες του...

Θα σας αναφέρω επιγραμματικά τις δραστηριότητες της "Πειραματικής Σκηνής" εως σήμερα.

1. Δωδεκαήμερος κύκλος εκδηλώσεων "Θεατρικές Διαδρομές" με Εκθεση Θεατρικής Αφίσας , Προγράμματος , Θεατρικού Κοστουμιού και Μακέτας Σκηνικών από το 16 ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ της χώρας μας . Εκθεσιακός χώρος Μεταξουργείου , ανοιχτά για το κοινό και πρωί για τα Σχολεία .

2. Τιμητική εκδήλωση προς τιμή της Βολιώτισας Θεατρολόγου Χαράς Μπακονικόλα

3. Θεατρική παράσταση "Σαν παλιά φωτογραφία..." Τρεις μονόπρακτες κωμωδίες . "Η Παλιογλώσσα" , "Το κοκκαλάκι της νυχτερίδας" του Νίκου Λάσκαρη και το "Συζήτηση περί ματαιότητας" του Κώστα Μουρσελά .

4. "Η αυλή των Θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε φυσικό χώρο . Παίχτηκε στα "Πέτρινα προσφυγικά" της Νέας Ιωνίας ζωντανεύοντας μνήμες άλλων εποχών...

5. Θεατρική παράσταση του λαικού παραμυθιού "Ενα παράξενο πουλάκι" .

6. "Το πράσινο φουστάνι" του Δημητρίου Καλαποθάκη .

7. Παρουσίαση του λευκώματος του Πασχάλη Αγγελίδη "Paschalis Εικόνες και λέξεις" και έκθεση ζωγραφικής με έργα του .

8. Οργάνωση έκθεσης ζωγραφικής 32 καλλιτεχνών 20-26 Νοε 2006

9. Παρουσίαση του βιβλίου "Πριγκιποδουλειές" του Γιάννη Αντάμη

10. "Το Διαμαντένιο Αστέρι" του Παναγιώτη Μακρυγιάννη , σε παγκόσμια πρώτη , 20 παραστάσεις .

11. Παρουσίαση του βιβλίου "Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής μου" της Δέσποινας Παρασκευά-Δήμου

12. Διεξαγωγή βιωματικών σεμιναρίων Θεάτρου για ενήλικες

13. Θεατρικές παραστάσεις του έργου "Και όμως κάπως έτσι..." του Γιάννη Ταϊπλιάδη (κρατικό βραβείο θεατρικού έργου 1990)

Τον Ιανουάριο του 2006 λόγω της ψήφισης του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης και λόγω οικονομικής (τι πρωτότυπο) στενότητας του Πολιτιστικού Οργανισμού , η Πειραματική Σκηνή μετά από προτροπή του Πολιτιστικού Οργανισμού , έγινε Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία και της παραχωρήθηκε ένας υπόγειος χώρος στο νέο Πολιτιστικό Κέντρο Ν. Ιωνίας για να στεγάσει τις δραστηριότητές της .

Ο Δήμος Νέας Ιωνίας χρησιδάνεισε το υπόγειο αυτό για 6 χρόνια στη Πειραματική Σκηνή , η οποία ανέλαβε με προσωπική δουλειά και δική της χρηματοδότηση να το μεταμορφώσει σε ένα μικρό Θέατρο 100 θέσεων , έτσι ώστε να μην κοστίσει ούτε 1 ευρώ από τις τσέπες των δημοτών η κατασκευή , ο εξοπλισμός και η λειτουργία του .

Μετά την αποπεράτωση των εργασιών , ζητήθηκε έκδοση της άδειας λειτουργίας του Θεάτρου από τον Δεκέμβριο του 2006 . Ως απάντηση από την παρούσα Δημοτική Αρχή έλαβε την άρνηση , την απαξίωση και την προσπάθεια εξόντωσης της Πειραματικής Σκηνής μέσα από μια σειρά καταγγελιών και μηνύσεων . Παρ'ότι τα Δικαστήρια δικαίωσαν την Πειραματική Σκηνή επικυρώνοντας τη νομιμότητα της σύμβασης χρησιδανείου του υπογείου , η Δημοτική Αρχή ποτέ δεν αποδέχτηκε τη Δικαστική απόφαση με αποκορύφωμα την καταγγελία του ίδιου του Δημάρχου Παύλου Μαβίδη στο αστυνομικό τμήμα για λειτουργία του θεάτρου χωρίς την απαιτούμενη άδεια...

Οταν σ'αυτή τη χώρα λοιπόν , η παρανομία οργιάζει , η εγκληματικότητα αυξάνεται , η παιδεία βουλιάζει , η μίζα πάει κι έρχεται , όταν κτήρια και υπηρεσίες Δήμων και Δημοσίου τομέα βρίθουν από παρανομίες , αυθαιρεσίες και λαμογιές κάθε είδους , η Δημοτική Αρχή Νέας Ιωνίας αποφάσισε να σφραγίσει το Θέατρο της Πειραματικής Σκηνής την Τρίτη 19/2/2008 λόγω έλλειψης άδειας λειτουργίας που η ίδια θα έπρεπε να έχει εκδόσει...!!!





Ετσι από 19/2/2008 η Πειραματική Σκηνή υποχρεώνεται να αναστείλλει κάθε παρουσίαση Θεατρικού έργου και άλλων εκδηλώσεών της στο συγκεκριμένο χώρο και να προβεί τόσο σε έναν μεγάλο δικαστικό αγώνα όσο και στην αναζήτηση άλλου χώρου στέγασής της .

Την Τρίτη 19/2/2008 στις 09:00 π.μ υπάρχει προγραμματισμένη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Θέατρο της Πειραματικής Σκηνής

Παρακαλείσθε να διαδώσετε το θέμα προς ενημέρωση όσων πιστεύετε ότι πρέπει να λάβουν γνώση.




Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Προσπαθούμε να αποβάλλουμε τις λέξεις μας όλες καθώς το κενό πολιορκεί το ελάχιστο τοπίο, που έμεινε μπρος στα μάτια μας. Επαναλαμβάνω. Δεν είμαστε καθόλου, αθώοι. Ήμασταν και είμαστε μέρη ενός τοπίου που μας παρακολουθεί από την γέννηση μας.
Το μεσημέρι επισκεφθήκαμε τον τάφο ενός φίλου. Πρόσωπα τρία λίγο πιο κάτω «σκέπαζαν» μια άλλη ταφή. Γελούσαν και πειράζονταν καθώς σε λίγο, τελείωνε η δουλειά και θα πήγαιναν για φαγητό. Πριν φύγουν ο ένας νευρίασε «γιατί κοίτα, φίλε, οι άλλοι παίρνουν Αλβανούς για 20 ευρώ λιγότερα» και μου έδειξε δυο τμήματα από την λεκάνη ενός άλλου ανθρώπου, από προηγούμενη εκταφή, που είχαν ξεχάσει μέσα στα χώματα. Τσαντισμένος τα πέταξε πιο πέρα.
Η σκηνή παραπέμπει στην καθημερινή, επαναλαμβανόμενη ωμότητα και στα «περίπου» που έχουμε εγκαθιδρύσει ως θεμελιακή αξία των σχέσεων μας. Τα οστά, τα μάτια, τα χέρια ο «άλλος» γενικότερα δεν είναι πλέον ούτε καν πράγμα είναι το φαινόμενο ενός πράγματος. Και το φαινόμενο αποκτά αξία μόνο με την εμφάνιση. Για αυτό η τηλεόραση δεν είναι πλέον « ένα παράθυρο στον κόσμο» ο κόσμος είναι ένα θέαμα για την τηλεόραση. Τα ερωτήματα που τέθηκαν στην Δύση – τον προηγούμενο αιώνα- για τις σφαίρες του δημόσιου και του ιδιωτικού δεν έφτασαν σε μας καθώς από την μια μεριά δεν παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν διακριτοί χώροι και δεύτερον γιατί γενικότερα δεν θέλουμε πια να κάνουμε οποιοδήποτε ερώτημα. Στην πραγματικότητα ο καθένας θα ήθελε να μπει στην κρεβατοκάμαρα του άλλου θεωρώντας ότι είναι δημόσιος χώρος αλλά θα ήθελε τον δημόσιο χώρο ιδιωτικό ώστε να μπορεί να χαίρεται τα κλοπιμαία του.
Βέβαια δεν γνωρίζουμε ότι ο χώρος και ο χρόνος δεν σχετίζονται με εμάς αλλά με τον άλλον και μόλις ακυρώσεις η τον χρόνο ή τον χώρο ακυρώνεσαι και συ. Ίσως για αυτό κρατούμε εναγωνίως την φωτογραφική μηχανή στα χέρια, για να πιστοποιούμε, τουλάχιστον ότι ζήσαμε κάποτε.
Τώρα καταλαβαίνουμε πολύ καλά αυτό που έλεγε ο Δάντης στην Κόλαση ότι παίρνουμε τις σκιές για στέρεο πράγμα. Και βέβαια, δεν καταλαβαίνουμε ότι άμα θεωρείς τον άλλον σκιά. Σκιά σε βλέπει και αυτός. Όπως λένε «όταν κοιτάς πολύ ώρα την άβυσσο και η άβυσσος επίσης, σε κοιτάζει»

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

ΕΛΕΓΕΙΟΝ



Όταν ενεφανίσθη ο άγγελος, κανείς δεν εμύρισε. Όλοι έμειναν απαθείς ενώ οι αισθήσεις μειώθηκαν, όσο τις ημέρες εκείνες που συννέφιαζε. Κι έτσι κανείς δεν μιλούσε στον άλλον καθώς ο λόγος στηρίζεται στις ανοικτές θύρες της καρδιάς. Έτσι έμειναν αχρησιμοποίητα τα γιώτα της Ιλιάδας και τα μισά φωνήεντα της Οδύσσειας. Δεν σήμαινε πια, τίποτα για κανένα τα ωραία και ηδυπαθή πολυόματα άνθη των προγόνων που είχαν την υφή του Αδάμ, όταν πρωτοξύπνησε στο σύμπαν. Έτσι δεν ήταν δυνατόν να επαναλάβουν τα ίδια λάθη, από την ανάποδη. Αυτός από υπερβολικό εγωισμό κι αυτοί από υπερβάλλοντα εγωισμό αυτόν που ακυρώνει την ύπαρξη.
Ουδέποτε επεσκέφθην την Εδέμ, εκεί που είναι το σπίτι μου, ο κήπος με τις μεγάλες μανώλιες που πάνω της κρέμεται η νέκυια μ’ όλους τους στίχους. (Να μην μείνεις σε σπίτι με μανώλια απομυζεί τις πέτρες και τα σύνεφα προσφέρωντας μια φορά το χρόνο άνθη ευπαθή γεμάτα υπόνοιες για ένα ασθενές μέλλον).
Δεν γνωρίζω το δρόμο για το σπίτι κι είναι φορές που νομίζω ότι δεν υπήρξε ποτέ , καθώς η παιδική ηλικία μπερδεύεται με τις αφηγήσεις των ηλικιωμένων που κάνουν λόγο για κόσμους παράλληλους και πως η ψυχή έχει σώμα λεπτής ύλης, άχρονο και περιφέρεται σε κεινους τους κήπους που κτίσθηκαν με έργα τον καιρό που βρίσκονταν μέσα στο χρόνο, άρα στον τόπο. Μήτε και σ’ αυτό μπορούσα να συμμετέχω γιατί δεν ήξερα την ύλη του ονείρου.
Έτσι αποφάσισα στα χέρια του Σταυρού να ακουμπήσω την άγνοια όπως σε ένα ζεϊμπέκικο ακουμπάς το μηλίγγι, μην φύγει ο νούς. Τότε και μόνον τότε ο άγγελος άρχισε να μου συλλαβίζει στις αισθήσεις άνθη μικρά λεπτότατα, άνθη από τις ακτές της Ιωνίας.