Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

Η ΓΙΟΡΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ



Μια φορά, όταν ζούσαν οι παλιοί άνθρωποι ένας από αυτούς, λένε, ότι αγάπησε πολύ τα ποντίκια. (Άλλοι θρύλοι υποστηρίζουν ότι ήταν αυτός που έφτιαξε τα ποντίκια. Τα ποντίκια βέβαια, το γεγονός δεν τα απασχολούσε) Πίστευε, πάντα, ότι αξίζουν καλύτερη τύχη από το να τρέχουν όλοι μέρα στις βρωμιές, να τα κυνηγάνε οι γάτες και στο τέλος να σκοτώνονται είτε από τις φάκες, είτε από δηλητήρια. Αυτός ήξερε ότι δεν υπάρχει πλάσμα στον κόσμο που να είναι μόνον ύλη. Για την ακρίβεια ήξερε ότι στην πραγματικότητα ύλη δεν υπήρχε αλλά μόνο ενέργεια. Καθαροί στρόβιλοι ενέργειας που κάποτε συμπυκνώνονταν και φαίνονταν αρκετά συμπαγής σαν σώμα. Αν κάποιος το καταλάβαινε αυτό τότε θα φρόντιζε περισσότερο το άλλο κομμάτι που υπήρχε μέσα στο σώμα του και δεν έσκαζε τόσο για το τυρί και για τον γάτο. Τα ποντίκια, όμως, δεν τα καταλάβαιναν αυτά και συνέχιζαν να ασχολούνται με το τυρί και με τον γάτο. Που και που έβρισκε κάτι αλαφροΐσκιωτα ποντίκια, που τους μιλούσε και αυτά τα λέγαν στην ποντικοομάδα. Μόλις άνοιγαν, όμως, το στόμα τους έπαιρναν με τις πέτρες καθώς στα ποντίκια είναι πολύ δύσκολο να σταματήσεις τις συνήθειες.
Είδε κι αποείδε κι αποφάσισε να κάνει τον γιό του ποντίκι και να τον στείλει στην φωλιά για να τους μιλήσει αυτός. Σκέφτηκε ότι «αυτόν τουλάχιστον θα τον πιστέψουν» και για να μην τους τρομάξει ο γιος του, άρχισε την ζωή κανονικά σαν μικρό ποντικάκι. Μεγάλωσε και προσπάθησε να τους μιλήσει στην γλώσσα τους. Στην αρχή επειδή τους έδινε τυριά και κυνηγούσε τον γάτο, τον πίστεψαν. Αυτή ακριβώς η πίστη εξόργισε τους αρχηγούς τους. «Άμα πιστέψουν σε αυτόν εμείς τι θα κάνουμε; Θα το κλείσουμε το μαγαζί; Και τι δουλειά θα κάνουμε μετά;» κάποιος τόλμησε να ρωτήσει «κι άμα είναι γιος του ανθρώπου πράγματι, όπως λέει, και θέλει να μας βοηθήσει;» Η απάντηση ήταν σκληρή «τον ρώτησε κανείς; Και εμείς τι θα κάνουμε θα καταστραφούμε;» Και βέβαια, όποιος δεν έχει επιχειρήματα στρέφεται προς τον νόμο. Το να πείσεις έναν ποντικολαό δεν είναι δύσκολο. Δεν χρειάζεσαι παρά δημαγωγία, μέσα μαζικής ενημέρωσης και μια πιστωτική κάρτα. Τότε βέβαια, δεν είχανε πιστωτική κάρτα αλλά το τυρί όπως είπαμε, είναι πολύ σημαντική υπόθεση για τα ποντίκια και όποιος τους το τάζει αυτός είναι ο καλύτερος. Σκοτώσανε λοιπόν, το «επικίνδυνο» ποντικάκι. Η ανάσταση του ήταν ένα μεγάλο γεγονός για την ποντικοκοινότητα, αλλά οι αρχηγοί αυτοί τη φορά ήταν προετοιμασμένοι και τα κατάφεραν να μην μαθευτεί τίποτα. Το ποντικάκι εμφανίστηκε σε αυτά τα ποντίκια που το πίστεψαν και τους είπε να είναι όλοι μαζί «και εγώ θα σας δώσω κάτι που θα λειτουργεί σαν ραδιόφωνο. Όταν θα είστε όλοι μαζί και θα προσεύχεστε αυτό το ραδιόφωνο θα «πιάνει» την συχνότητα του ανθρώπου και θα σας βοηθάει να συνεχίσετε τον αγώνα σας να ξεφύγετε από αυτή εδώ την τρύπα να γίνεται και σεις περίπου σαν άνθρωποι. Αλλά προσέξτε αυτό που θα σας δώσω μην το πειράξετε γιατί σας είπα, ότι λειτουργεί σαν ραδιόφωνο και στο ραδιόφωνο δεν πειράζουμε τίποτα, απολύτως»
Πράγματι, λοιπόν, όλα πήγαιναν καλά. Αλλά οι αρχηγοί τις ποντικοκοινότητας συνέχισαν να είναι οργισμένοι. «Μα να ακούνε το ραδιόφωνο τους και να μην ακούνε εμάς; Απαράδεκτο» Πήγαν λοιπόν και κάναν τα πιστά ποντίκια και μπήκαν και αυτοί μέσα στο ραδιόφωνο. Μετά άρχισαν να λένε «Κοίτα πως είναι αυτό δεν είναι λογικό να δουλεύει έτσι, θα πρέπει να το αλλάξουμε για να δουλεύει καλύτερα.» Κι άρχισαν τις αλλαγές. Στο τέλος έμεινε μόνο το κουτί και το ραδιόφωνο δεν έπιανε τίποτα, μόνο κάτι παράσιτα. Τα καημένα τα ποντικάκια γιορτάζανε την μέρα που γεννήθηκε το «επικίνδυνο» ποντίκι και χαιρόταν γιατί το ένοιωθαν μαζί τους. Ούτε αυτό το ήθελαν, οι ποντικοαρχηγοί. «Γιορτή θέλουν. Τώρα να δεις γιορτή» Να δώρα για να μπούνε λαμπιόνια και δέντρα και μπάλες και τραγούδια. Κι όσο τα είχαν όλα αυτά τόσο χειρότερα. Μεγάλωνε η μοναξιά από τα ποντίκια. Οσα φώτα κι αν αναβάνε τόσο φοβότανε περισσότερο. Όσο γιορτάζανε άλλο τόσο νοιώθανε μόνοι και ξένοι στην γιορτή. Αλλά γιατί όλα αυτά; Είναι απλό. Πως είσαι σε μια παρέα και τραγουδάς και γελάς και είσαι ευτυχισμένος, χωρίς να γίνονται ιδιαίτερα πράγματα. Και τα βλέπει αυτά ο άλλος απέναντι και σκέφτεται «θα κάνω και γω το ίδιο». Και πάει την άλλη μέρα και οργανώνει «επίσημο δείπνο». Όλα είναι τα ίδια το φαγητό, οι άνθρωποι, όλα. Μια μονάχα διαφορά κανείς δεν είναι ευτυχισμένος, κανείς δεν είναι χαρούμενος.
Τώρα τι μένει στα ποντικάκια αν θέλουν να γλυτώσουν από το τυρί και τον γάτο; Απλό πολύ απλό, να ξανακάνουν το ραδιόφωνο, όπως ήτανε και ο άνθρωπος που τόσο τους αγαπάει θα συνεχίσει να τους μιλάει και να τους δείχνει τον δρόμο να φύγουν από την βρωμερή τρυπούλα τους. Αν θέλουν, βέβαια, αν δεν θέλουν το τυρί και ο γάτος είναι πάντα εκεί και περιμένουν.
Αυτά συνέβησαν τότε στα ποντικάκια, μόνο στα ποντικάκια γιατί οι άνθρωποι εννοείται, είναι πιο σοφοί, σοφότεροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: