Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑ


Και πάλι αυτή την εβδομάδα, απεργία. Απεργούν και οι δημοσιογράφοι. Απεργούν διεκδικώντας; Όχι βέβαια απεργούν, ώστε να μην χαθούν τα κεκτημένα του ταμείου. Αυτό θα ήταν πάρα πολύ λογικό αν συνοδεύονταν από μία εφικτή πρόταση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι αυτή η πρόταση είναι υπαρκτή, οπότε θα πρέπει να δούμε τι σημαίνει απεργία. Στην ερώτηση τι είναι η απεργία η απάντηση είναι ότι είναι η μαζική άρνηση από ομάδες εργατών να εκτελέσουν εργασία. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι απεργίες έγιναν πολύ σημαντικές κατά την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, όταν και η μαζική εργασία έγινε σημαντική στα εργοστάσια και στα ορυχεία και οι εργοστασιάρχες ή οι κάτοχοι των ορυχείων είχαν πολύ μεγαλύτερη πολιτική εξουσία. Αρα λοιπόν, το να επιλέγεις μια αγωνιστική μορφή διεκδίκησης εξαρτάται από το ιστορικό περιβάλλον το οποίο ζεις. Η απεργία έχει νόημα οταν "μπλοκάρεις" την αλυσίδα παραγωγής καθώς επιφέρει σημαντική μείωση των κερδών σε αυτούς που κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Τι γίνεται όμως όταν δεν έχουμε αλυσίδα παραγωγής; οπως στους δημοσιογράφους των οποίων ο ρόλος είναι να αποτυπώνουν την καθημερινότητα , δηλαδή ρόλος που δεν έχει καμία σχέση με αλυσίδες παραγωγής, καθώς οι θέση τους έχει μεγαλύτερη σχέση με τον δημιουργό - βιοτέχνη. Και αυτό γιατί η επιλογή των ειδήσεων δεν είναι βιομηχανοποιήμενη αλλά δημιουργική διαδικασία, η οποία εξαρτάται από τον ιστορικό περίγυρο και την παιδεία αυτού που την δημιουργεί. Η εκφορά του δημοσίου λόγου, ο οποίος περιγράφει την ειδησεογραφική καθημερινότητα με την σειρά του, δημιουργεί ανάδραση στην οποία ο δημοσιογράφος η το μέσον δεν είναι έξω από αυτήν (την καθημερινότηταν ) αλλά αποτελούν ένα συστατικό στοιχείο της . Όταν στην καθημερινότητα ένα μέρος της εργατικής τάξης απεργεί επιζητεί κατά κύριο λόγο δημοσιότητα, έτσι ώστε οι θέσεις και οι αντιθέσεις του να γίνουνε γνωστές. Αν δεν γίνουν γνωστές οι διεκδικήσεις μοιάζει με κάποιον που διαμαρτύρεται σε κλειστό δωμάτιο, που μάλλον δεν έχει σώας τας φρένας. Έτσι λοιπόν, οι δημοσιογράφοι απεργώντας όταν απεργούν και οι άλλοι βρίσκονται παρά τω πλευρώ της εξουσίας που θέλει να μην δημιουργούνται ενοχλητικά για αυτήν, ζητήματα. Από την άλλη μεριά επιλέγουν ως διαμαρτυρία μία έκφραση, που ταιριάζει σε αλυσίδα παραγωγής και όχι σε χειριστές δημοσίου λόγου. Δηλαδή απεργώντας δεν διαμαρτύρονται αλλά σταματούν, έστω και προσωρινά, να έχουν δημόσιο λόγο, αυτό δηλαδή που θα ζητούσε κάθε εξουσία από κάθε διαμαρτυρία. (Στην Ολλανδία αν ξεσηκωθούν στις φυλακές το πρώτο που κάνουν είναι να αποκλείσουν τις κάμερες έτσει ώστε να μην μπορούν οι κρατούμενοι να εκπέμψουν μήνυμα) Θα μπορούσε φερ’ ειπείν αυτή τη μέρα να αφιερωθούν ΄ όλες οι εκπομπές για το ασφαλιστικό έτσι ώστε να ενοχληθούν πραγματικά οι φερόμενοι ως εξουσία. Και αν κάνουν ξεχωριστά απεργία; Και βέβαια είναι θεμιτό οταν έχουν να λύσουν προβολήματα του κλάδου (νέες τεχνολογίες, συλλογικές συμβάσεις, εκδοτικά συμφέροντα κ.λ.π.) αλλα ξεχωρστή απεργία για κοινό για όλους θέμα (ασφαλιστικό) δεν καταλαβαίνω γιατί μπορεί να γίνει.
Υ.Γ. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους συναδέλφους δημοσιογράφους για να διαπιστώσουμε ότι η δύναμη είναι του λόγου και όχι της παραλογής σιωπής. Στην αρχή το βίντεο μιλά για την απεργία των δημοσιογράφων πέρυσι στην Ιταλία για 5 ολόκληρες μέρες όχι για το ασφαλιστικό. Και στο τέλος ο Beppe Grillo ο μεγάλος – κωμικός δημοσιογράφος που αποδεικνύει ότι η δύναμη του λόγου δεν έχει καθόλου περάσει στις μέρες μας. (το μπλόγκ του ίσως έχει την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στον κόσμο)

Δεν υπάρχουν σχόλια: