Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ

Διαφωνώ καθέτως με την σύγχρονη φυσική όταν αποκαλύπτει ότι ο χρόνος είναι μια ανθρώπινη σύμβαση και ότι στο σύμπαν ο χρόνος δεν υπάρχει. Δεν είναι διατυπώσεις αυτές να λέγονται μεταξύ μας. Πόσα χρόνια συνηθίσαμε να μιλάμε για τον χρόνο. «Περασμένα ξεχασμένα» είχαμε μια βεβαιότητα, πως ότι περνά ξεχνιέται. Και τώρα έρχονται αυτοί για να μου πουν ότι αυτό δεν γίνεται οι πράξεις θα με συνοδεύουν για πάντα. Αυτό το για πάντα με ενοχλεί, αμετακλήτως. Ακόμα και οι φωνές, λέει, τα λόγια που είπαμε κάποτε ταξιδεύουν στο διάστημα και κάπου υπάρχουν αυτούσια. Και δεν με ενοχλούν τα καλά λόγια αυτά μου περιποιεί τιμή να τα ενθυμούμαι, αλλά για τις βρισιές είναι ένα πρόβλημα. Συμφιλιώθηκα, βρε αδελφέ. Τίποτα. Η βρισιά, η original, ταξιδεύει ακράδαντα μέχρι τις παρυφές του σύμπαντος και πολύ θα ήθελα να γνωρίσω το ανθρώπινο ον που θα τις συγκεντρώσει, όλες αυτές τις βρισιές. Μάλλον επιστημονική φαντασία θα μου πείτε. Λάθος ατελείωτο κι εσείς και, βεβαίως, εγώ, ζούμε σε επιστημονική φαντασία «παίρνουμε τις σκιές για στέρεο πράγμα» που έλεγε στην Κόλαση του ο Δάντης. Έρχεται πάλι η σύγχρονη φυσική και σου λέει ότι αυστηρά επιστημονικά ύλη δεν υπάρχει δεν είναι παρά μια έκφανση της ενέργειας. Δηλαδή όσο και να κοιταχτώ στον καθρέφτη δεν είμαι παρά ένα μονάχα κύμα που θα χαθεί ευκολότατα στην πρώτη ακτή. Το κύμα δεν το ξέρει. Η ακτή δεν το ξέρει. Το ψάρι όμως γνωρίζει και παρ’ ότι γνωρίζει δεν μιλάει. Κι εμείς το αγνοούμε και παίρνουμε την ρευστότη αυτή ενέργεια, που πριν χρόνια ήταν παιδί, έγινε ενήλικας θα γίνει γέρος και στο τέλος κόκαλα ξηρά. Οπότε τι είμαι το παιδί, ο ενήλικας η ο γέρος; Και η ψυχή που βρίσκεται; Ποιος είναι ο χρόνος της; Τι βλέπει;»

Αυτά που πέρασαν, λοιπόν, δεν είναι αυτά που πέρασαν είναι αυτά που είναι εδώ, ακόμα κι αν αργούν να φτάσουν στο σήμερα δεν είναι παρά ένα ακυρωμένο εδώ. Γιατί εμείς σκεφτόμαστε, σύμφωνα με αυτά που έχουμε, σύμφωνα με αυτά που διαχειριζόμαστε. Κι αν αύριο βρεθούμε στο σύμπαν και βρούμε τους ξεχασμένους καβγάδες μας για κάποια γελοία θέματα τι θα πούμε, τις θα τους πούμε; Για όλους που αυτούς που «ασκήσαμε κριτική»; Για τους ανθρώπους που κτυπήσαν την πόρτα μας και την βρήκαν κλειστή; Για αυτό η σύγχρονη φυσική δεν είναι τόσο εξυπηρετική όσο η παλιά που μας καθησύχαζε για τον χρόνο που περνάει, που μας έλεγε ότι με τις γνώσεις μας θα γίνουμε θεοί, ότι αρκούσε ένα μέρος σταθερό για κάποιον και μπορούσε να ανατρέψει την γη. Με λυπεί ότι όλα αυτά είναι ένα παρελθόν και θα πρέπει να ξεμάθω όλα αυτά που έμαθα τόσα χρόνια. Κανείς δεν μου είπε ότι επιστήμη είναι το σύνολο των γνώσεων που έχουμε μέχρι σήμερα. Και ότι αύριο θα έχουμε άλλο σύνολο γνώσεων. Και τώρα που μας χαλάσανε οι βεβαιότητες.. με τι βεβαιότητα θα προχωρήσουμε στο μέλλον; Ποιο μέλλον; Αυτό που ακόμα δεν είναι γνωστό. Ποιο παρελθόν αυτό που πέρασε σύμφωνα με την χρονική στιγμή που ορίζουμε ως παρών. Πιο παρών; Αυτό το μόνο που υπάρχει. Η μόνη στιγμή η παρούσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: