Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

Είναι που φταίει η μοναξιά; Μα τι είναι μοναξιά; Σηκώνεσαι πρωί και το σπίτι γεμάτο και είσαι μόνος.Και πηγαίνεις σχολείο, δουλειά, στους δρόμους και πάλι μόνος. Κι αυτό το πνίξιμο σε πετάει πάλι στο δρόμο για «διασκέδαση» και πάλι μόνος. Γιατί τελικά, μόνος. Φταίνε ή άλλοι η εσύ; Μόνος είσαι σε σχέση με τους άλλους ή με τον εαυτό σου; Μπορείς να είσαι μόνος όταν:

  • για να συνεχίσεις να ζεις χρειάζεσαι αέρα
    τον αέρα αυτόν μοιράζεσαι με τους άλλους
  • για να συνεχίσεις να ζεις τρως φαγητό που κάποιος άλλος: παράγει, συλλέγει, πουλά, μαγειρεύει.
  • για να μετακινηθείς χρειάζεσαι ένα μέσον. Αυτό το μέσον κάποιος ή μάλλον μια μακριά αλυσίδα ανθρώπων το σχεδίασε, κάποιοι άλλοι άνθρωποι που είχαν όνειρα, οικογένειες, αρρώστιες, το κατασκεύασαν.
  • για την πόλη που περπατάς κάποιοι φροντίζουν να είναι – όσο δυνατόν- σε τάξη, να είναι οι δρόμοι της στρωμένοι με άσφαλτο
    Ο κατάλογος μπορεί να γίνει πολύ μεγαλύτερος αλλά με αυτά κι άλλα πολλά που είναι η μοναξιά; Άρα δεν είναι εξωτερική είναι εσωτερική υπόθεση. Μόνος σε σχέση με τον εαυτό σου, με τον εαυτό σου είσαι ξένος και αυτή η ξενιτιά είναι η μοναξιά. Δεν τον αντέχεις καθώς ταυτίζεται με την πολυχρωμία των άλλων, που επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα, που έχουν γίνει ένα με τα πράγματα, που ουσιαστικά έχουν γίνει πράγματα.
    Εάν είναι έτσι τότε η μοναξιά, είναι στην πραγματικότητα ξενιτιά και ο πόθος του γυρισμού είναι το «νόστιμον ήμαρ» αλλά που; Στο σπίτι μας. Αλλά είναι γνωστό ότι ο πιο μακρύς δρόμος είναι αυτός που μας πάει στο σπίτι μας. Που είναι αυτό το σπίτι; Ξέρω ότι άμα σκύψεις στην καρδιά σου θα το δεις. Εγώ προσπαθώ ακόμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: