Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2007

ΜΕ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ

Μια μέρα ακόμη ή μια ξεχωριστή μέρα; Σταγόνες της βροχής πάνω στα δέντρα, μοναδικές όταν το φως τις διαπερνά και συναντούν τα μάτια μας. Είναι αυτές που μας βλέπουν ή εμείς που βλέπουμε αυτές; Εμείς το κέντρο του ουρανού η απλώς εμείς μια φαντασία του ουρανού; Έξω βρέχει. Βρέχει στην πόλη, στους δρόμους. Βρέχει πλατείες που πάλι και σήμερα χιλιάδες δόσεις ηρωίνης θα αλλάξουν χέρια κι ένα παιδί θα πέσει νεκρό, μια υποσημείωση στον βιβλιάριο καταθέσεων του λογαριασμού του έμπορα. Έζησε σαν ξένο έφυγε ξένο. Και η βροχή θα πέσει στα σκονισμένα παράθυρα, όπου χιλιάδες κουρασμένοι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να τα κλείσουν, καθώς μένουν καρφωμένοι στην τηλεόραση ακόμα κι όταν τελειώσει το πρόγραμμα. Βρέχει στους ώμους των ανθρώπων που ξεκινούν βραδινή βάρδια στο εργοστάσιο και δεν ξέρουν αν θα δουν το πρωινό και τα μάτια του παιδιού τους. Βρέχει στα μαλλιά του κοριτσιού που γυρίζει το κεφάλι και κοιτάζει τον ουρανό και τον βλέπει άδειο, κι αναρωτιέται πόσο μεγάλο μερίδιο μοναξιάς μπορεί να αντέξει. Βρέχει και στις αυλές των σχολείων που τα έχουν καταλάβει μαθητές. Βρέχει στα μάτια των γονιών τους που κάθονται βλέποντας το παράθυρο, ένα άδειο παράθυρο, τον εαυτό τους. Αύριο ο πατέρας θα σηκωθεί. Θα πάει στο κρεβάτι του παιδιού του, δεν θα είναι εκεί. Στην ερώτηση του θα ακούσει την απάντηση «κατάληψη» . Θα μουρμουρίσει μια στιγμή « παλιόπαιδα, σα δεν ντρέπονται» κι ύστερα θα τρέξει, θα υπομείνει τις φωνές του προϊσταμένου, την κίνηση, την γραφειοκρατία θα τα υποστεί όλα. Θα ξαναπεί και πάλι «παλιόπαιδα» με λίγη περισσότερη τρυφερότητα. Θα τρέξει, θα πληρώσει, θα ιδρώσει. Σε μια στιγμή θα γυρίσει το κεφάλι του θα θυμηθεί. Θα θυμηθεί τους αγώνες όλους «για αυτείνη την πατρίδα» που έλεγε ο στρατηγός. Ασυναίσθητα θα ξεκινήσει για το σχολείο του γιου του. Θα το βρει και θα κάτσει έξω από την πόρτα. Θα έρθει ο γιος του «πατέρα». «είμαι μαζί σου» θα του πει και το παιδί θα κλάψει. Και θάρθουνε κι άλλα παιδιά και θα τους πει:

«Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει : καλά είμαι εδώ
…………………………………….
Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον Πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τα ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στην χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες, τις ευχές, τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για τον σοφό αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη
διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουν τον φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε

Τότε μπορεί να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Δεν υπάρχουν σχόλια: