Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΨΥΧΩΝ

Ημέρα τελευταία του Οκτωβρίου. Στην τηλεόραση οι ειδήσεις αφορούν τη διαμάχη στο ΠΑΣΟΚ, την διαμάχη στη Νέα Δημοκρατία. Τίτλοι πολέμου κυριαρχούν το μυαλό μας, που βρίσκεται μονίμως σε σύρραξη. Γιατί ο πόλεμος είναι μέσα μας. Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να ζούμε τη ζωή που ζούμε, να αγοράζουμε τα πράγματα που αγοράζουμε, να λέμε τα πράγματα που λέμε και να περιδιαβαίνουμε στη ζωή χωρίς καμία εμπιστοσύνη. Δεν τα θέλουμε και όμως τα αποδεχόμαστε γιατί το καινούργιο πάντα μας τρομάζει και το χειρότερο είναι ακριβώς αυτό, ότι δεν το ξέρουμε πως μας τρομάζει. Συνηθίσαμε στα πράγματα που κάνουμε στη ζωή που κάνουμε, στις σκέψεις που κάνουμε. Το χειρότερο όμως είναι ότι συνηθίσαμε να ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε στις αρχές μας. Γιατί οι πιο πολλοί δεν θέλουν να πιστέψουν ότι έχουν αρχές. Στην πραγματικότητα κάθε πράξη μας είναι εφαρμογή μιας αρχής. «Δεν πιστεύω» σημαίνει δεν εμπιστεύομαι. Η ζωή δεν είναι βιωτή χωρίς εμπιστοσύνη. Αν ο ήλιος σβήσει, τότε αύριο θα σταματήσει η ζωή. Εμπιστευόμαστε τον ήλιο. Αν ο αέρας σταματήσει θα πνιγούμε. Εμπιστευόμαστε στον αέρα. Διακηρύσσουμε όμως ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε τίποτα.
Η εμπιστοσύνη στον ήλιο και στον αέρα μας κάνει να προγραμματίζουμε την αυριανή μέρα, γιατί προγραμματισμός είναι εμπιστοσύνη. Εμπιστευόμαστε τον άλλον; Μάλλον όχι. Μας έχει κάνει κάτι συγκεκριμένο; «Με τόσα που ακούς στις τηλεοράσεις!!!!!». Εμπιστευόμαστε στην τηλεόραση και δεν εμπιστευόμαστε στις δικές μας αισθήσεις. Απαρνούμαστε τα μάτια μας και τα αντικαταστούμε με μια οθόνη. Απαρνούμαστε τον μυαλό μας και σκέφτονται αυτοί πριν από μας. Που είναι η ευθύνη; Σ’ εμάς. Εμείς εκχωρούμε την ευθύνη και την εμπιστοσύνη μας στο μέσον και όχι στον άλλον ξεχνώντας ότι και για τον άλλον είμαστε άλλοι, ξένοι. Και ο ξένος δεν ζει στην ξενιτιά, κουβαλά την ξενιτιά πάνω του, είναι ο ίδιος ξενιτιά. Και τα παιδιά του ξένα και μεταξύ τους ξένα. Κι οι λέξεις των χρόνων μας η μοναξιά, η αποξένωση, η μοναξιά.. η ξενιτιά.
Δεν είναι θέμα πρακτικής αλλά είναι θέμα αρχής. Οι αρχές μας είναι σε λάθος κατεύθυνση. Αντί για διάλυση θα μπορούσαμε να έχουμε σύνθεση. Αντί εμείς εναντίον των παιδιών στις καταλήψεις, μαζί τους στη συζήτηση.. τα παιδιά μας έχουν απλώσει το χέρι. Εμείς το δεχόμαστε.

Μήνυμα μαθητών του 1ου Λυκείου Σπάρτης προς τους γονείς
Διαβάστηκε στη συγκέντρωση γονέων.
«Κραυγή αγωνίας από ένα παιδί»
Καλέ μου πατέρα, γλυκιά μου μάνα Έλα μαζί μου, μη στέκεσαι απέναντί μου. Η σιωπή μου έγινε κραυγή και θέλω να μάθω. Απάντησε μου. Σε ρωτώ:
Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα;
Ποιοι είναι αυτοί που μου στερούν το γέλιο, τη χαρά, τους φίλους μου;
Ποιοι είναι αυτοί που μαραίνουν την παιδικότητά μου, την εφηβεία μου, τα νιάτα μου;
Ποιοι είναι αυτοί που υψώνουν τείχη στο μέλλον και γκρεμίζουν τα όνειρά μου;
Ποιοι είναι αυτοί που σε «διώχνουν» απ1το σπίτι μας και η καρέκλα σου μένει άδεια στο μεσημεριανό τραπέζι, εξαναγκάζοντάς σε να δουλεύεις διπλοβάρδια;
Ποιοι είναι αυτοί που στέρησα ν απ` τα χείλη σου την καλή κουβέντα , απ `τη ψυχή σου την τρυφερότητα, απ` την αγκαλιά σου τη θαλπωρή, απ` τα χέρια σου το χάδι;
Ποιοι είναι αυτοί που γεμίζουν τη ψυχή μου με κακία, μίσος ανταγωνισμό για το συμμαθητή μου , γιατί είναι « άριστος μαθητής» και δεν του μοιάζω;
Ποιοι είναι αυτοί που πλαδαρώνουν το κορμί μου καθηλώνοντάς το10 ώρες το 24ωρο σε μια καρέκλα;
Ποιοι είναι αυτοί που με δικάζουν σε αβουλία, βουβαμάρα, αποχαύνωση;
Ποιοι είναι αυτοί που με φλομώνουν με άχρηστη γνώση , με καταντούν φυτό και γιατί και πως συνεχώς με κρίνουν;
Ποιοι είναι αυτοί που.....
Ποιοι είναι αυτοί που...
Ατελείωτα τα ερωτήματα. Γλυκέ μου πατέρα, καλή μου μάνα..
Άκου τη φωνή μου, αφουγκράσου τη ψυχή μου.
Θέλω σχολείο για τη ζωή
Θέλω γνώση και όχι απόγνωση
Θέλω μόρφωση και όχι εξόντωση
Θέλω ελεύθερο χρόνο για σένα, για μένα, να σε χαίρομαι εγώ, να με απολαμβάνεις εσύ.... Θέλω να `χω τα αυτιά μου ανοιχτά, τα μάτια λαμπερά, το μυαλό μου καθαρό, τη ψυχή μου γεμάτη αρετή....
Θέλω να ανοίξω τα φτερά μου και με ξεπουπουλιάζουν κάθε μέρα.
Θέλω να σηκώσω το κεφάλι ψηλά, να κοιτάζω το γαλάζιο ουρανό και με «χώνουν « ακόμα πιο βαθιά στη γη» Θέλω...θέλω...θέλω... Ατελείωτα τα θέλω.
Για όλα αυτά και τόσα ακόμα, μάνα μου, πατέρα μου, σε παρακαλώ, σε καλώ και σε προσκαλώ, έλα μαζί μου, γίνε βοηθός μου , σύμμαχός, συμπορευτής μου.
Μη μ` αφήνεις μοναχό, έρμαιο με τόσους γύρω μου «δήθεν φίλους μου» που νοιάζονται για το καλό μου τάχα. Τώρα, αυτή την ώρα, δε σε θέλω απλά.
Τώρα, ΑΠΑΙΤΩ. Να `σαι κοντά μου, δίπλα μου στη λύπη, σ τη χαρά μου , στον αγώνα και στη αγωνία μου. Σε περιμένω και ξέρω ότι θα `ρθεις.
Γιατί μεγάλωσα διάβασα, ρώτησα, έμαθα και ωρίμασα σκέφτηκα και έκρινα.
Δε φταις εσύ, ούτε κι εγώ. Φταίνε «αυτοί», «εκείνοι» και «οι άλλοι»
Τους ξέρεις και τους ξέρω.
Εγώ και εσύ όμως, Εσύ και Εγώ , ΕΜΕΙΣ Πρέπει να είμαστε μαζί.
Αγαπημένοι μου γονείς
ΔΕΝ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΧΘΡΟΊ.