Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ

Ο χρόνος περνάει και δεν περνάει. Περνάει σε σχέση με τη φθορά μας. Δεν περνά σε σχέση με αυτό που δεν φθείρεται. Κι αυτό που φθείρεται ξέρει τον πόνο. Και γνωρίζοντας τον πόνο, ξέρει την φθορά και γνωρίζοντας την φθορά ξέρει την χαρά την στιγμής, αυτό που δεν επαναλαμβάνεται.
Αυτή είναι η πόλη μας μέσα σε κύματα φωτός που της αναιρούν την ύλη και την αφήνουν ακέραια στην μνήμη. Γιατί κυρίως κατοικούμε στην μνήμη των πόλεων, καθώς το επαναλαμβανόμενο αστικό τοπίο μας ξεμαθαίνει τον κόσμο, όπως η πείρα. Αλλά αυτή είναι η πόλη του μυαλού μας, αυτή που δεν γνωρίζουμε, αυτή που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ καθώς το φως αλλάζει θέσεις, καθώς οι πλατείες ερημώνουν, το λιμάνι γίνεται θόρυβος και εμείς αφομοιωνόμαστε μέσα στις μεσοτοιχίες των λέξεων που δεν μας ανήκουν. Πιο απλά αυτή είναι πόλη, από μακριά, από πορείες στις παρυφές των λόφων της. Την ξέρουμε αυτή την πόλη. Την μάθαμε από παιδιά. Πάνω της καθισμένο ένα μαύρο σύννεφο πάντα. Το σύννεφο της μοναξιάς που δεν διαλύεται από τις μεγάλες διοργανώσεις, από τα μεγάλα λόγια, από τα μεγάλα κτίρια. Ο χρόνος δεν περνάει σε σχέση με αυτό που δεν φθείρεται. Και η μοναξιά είναι μάλλον, άφθαρτη αλλά δεν είναι πραγματική. Είναι κι αυτή σαν τον σκοτάδι, η απουσία από το φως. Και να σκεφτεί κανείς ότι πίσω από τα σύννεφα, υπάρχει ένας τόσος ουρανός….

3 σχόλια:

BlackCatBone είπε...

..κι αν διαλύσεις τα συννεφα, ήλιος θα βγεί..Υπερλαμπρος ήλιος,θα βγεί... και αν δεν εισαι ετοιμος να δεχτεις την αλήθεια , πύρ λαμπρό θα σε καίει..ολότελα

VARALIS είπε...

Ακριβώς. Αλλωστε όλοι μας μένουμε σ' αυτον τον ορίζοντα, θεωρώντας τα σύννεφα στέρεο πράγμα γιατί φοβόμαστε, αυτό το πίσω την αλήθεια που καίει το χρονο.
Νάσαι καλά

disa είπε...

楓采,荷蘭村,亞士頓,湖水岸,水月雅緻,風緻主題,城市水棧,麗緹,簡愛,沐蘭,悅豪,高登,四季,愛莉園,微風,楓采,紅樓,麗景,七星,歐悅,楓采,桂冠,震點樂,歐悅,微風,沐夏,遊桐花,101,真善美,長青,港賓,甜蜜蜜,百老匯,箱根,碧雲天,采舍,涵碧園,愛情海,楓林,悅萊,花園,喜來登,春風,楓采時尚,麗緹,谷關明,圓緣,夢田,亞曼尼,花鄉,璽朵,允頌,春風,河堤,綠驛,御宿,激點,布拉格,青森,凱撒,柏克,國妃鷹堡,長興,花嫁情境,威尼斯,峇里島,日光花園,四季,春天,伊甸風情