Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ - ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ

Στη Λάρισα πέφτει αργά η ομίχλη. Η οδός Φιλελλήνων ξεφεύγει μέσα από την αχλή του χρόνου και ξαναγυρίζει στην αγριάδα της φρουταγοράς με τα βαρέλια γεμάτα από φωτιές, το χάραμα. Δεν σε θυμάμαι εκεί. Απλά ταιριάζει τώρα το σκηνικό. Με τις φωτιές και την εικόνα ενός χρόνου που έχει χάσει την ύλη του. Αυτό το σκηνικό που στήσαμε στο παλιό «Τιριτόμπα» εκεί κοντά στο σταθμό, χασάπικο τώρα, δικαίως. In memoriam. Μαγιακόβσκυ, Πάστερνακ, Εσσένιν, Μπλοκ. Κούκλες φαγωμένες από το χρόνο, Χρήστος Παπαγεωργίου με χυμένα τα όργανα επάνω στη σκηνή, Σοφία πασχίζοντας να κρατήσει το χρόνο, τις εναλλασσόμενες σκηνές και συ ιδρωμένος, ματώνοντας στο χρόνο που τρώει λέξεις, ανθρώπους κι κείνα ακόμα τα νεύματα της αθωότητας, που μας κρατάνε ακόμα ζωντανούς.
Κι υστερα ήρθε η Νέκυια. Κρατηθήκαμε χέρι με χέρι κατεβαίνοντας στους νεκρούς. Δεκαπέντε χρόνια μετά θα κατεβαίνες εσύ. Τότε δεν ξέραμε, όταν πηγαίναμε Ιταλία, Σκιάθο, Ανακασιά. Τότε δεν ξέραμε, και τώρα δεν ξέρουμε… Μάθαμε μόνο πως έφυγες… Είχα καιρό να σε δώ. Δεν ήθελα. Ηθελα να σε θυμάμαι όρθιο, πάντα ειρωνικό, να μιλάμε για αυτά που πονάνε, προσπαθώντας να γελάσουμε. Να γελάσουμε ακόμα κι όταν σε έλεγε η αντιδήμαρχος πολιτισμού «τι θέλει πάλι αυτός ο σακάτης;» Γιατί είχε δίκαιο. Γιατί ήσουνα σακάτης. Δεν μπορούσες να καταλάβεις ότι σε έναν κόσμο που είναι αρθρωμένος πάνω στο φαινόμενο δεν επιτρέπεται κάποιος να «είναι». Δεν επιτρέπεται κάποιος να πραγματοποιεί έργο χωρίς να το δείχνει, χωρίς να βγαίνει στην τηλεόραση, πληρώνοντας έστω. Τόσο σακάτης ήσουνα που έφτιαχνες δυο έργα το χρόνο τουλάχιστον και όλο ονειρευόσουνα κι άλλα ενώ πάρα πολλοί γνωρίζουν ένδοξες μέρες με ένα μόνο έργο που το γυρίζουν τόσα χρόνια. Κι εσύ και η Σοφία σακάτηδες, γνωστοί σακάτηδες σε όλο τον κόσμο, εκεί που σας αγάπησαν και σας αγαπάνε οι πραγματικοί άνθρωποι της τέχνης. Εμένα μου άρεσε πάντως που είχα έναν φίλο σακάτη γιατί ούτως ή αλλως τόσα χρόνια μαζί τους συντάσσομαι. Σακάτης της Νέκυιας, των ποιητών που τρελλάθηκαν, που πληγώθηκαν που έφυγαν, που μάτωσαν.
Εδώ λοιπόν, κολάει το σκηνικό της Φιλελλήνων, μαζί μέσα στην ομίχλη, έξω από το χρόνο, συνταιριάζονται ο Νίκος Σκυλοδήμος, ο Φίλιππος Βαρανάκης με την τρελή κιθάρα του, ο Μάνος Μπαλής περιφέροντας τα τελευταία του ποιήματα και ο Κώστας Χατζηανδρέου μαζί με όλες τις κούκλες που έφτιαξε και όλες εκείνες που είχε στο μυαλό του.
Η παράσταση τέλειωσε... Ποιος πάει για το καλύτερο μόνο ο Θεός το ξέρει…

4 σχόλια:

βορειο σελας είπε...

Ο κηπος με της αδειες καρεκλες μεγαλωνει,τι να 8υμη8ω τι να ξεχασω την φιγουρα σου στην μινερβα,η στην παλαια ηλεκτρικη σε μια παρασταση του μαγιακοφσκη με κιτρινο αδιαβροχο!
Ψηλος σαν βραχος,ομορφος σαν ελληνας,ευαισθητος οπως οι ποιητες.
Δεν τολμω να πω ουτε καν να το σκεφτω ποσο μου ελειψαν ολα αυτα,μου ελειψε και ο Φιλιππος αυτο το παιδι που μιλουσε με τ αστρα!

VARALIS είπε...

Τους κουβαλάμε μέσα μας. Οχι σαν βαρίδια αλλά σαν σύννεφα που κάνουν τη μέρα να ψηλώνει γιατί δείχνουν το βάθος του ουρανού. Ειναι αλήθεια οτι ο κήπος με τις άδειες καρέκλες μεγαλώνει και πρέπει εμείς να τις γεμίσουμε με τα ονειρά μας. Νάσαι καλά.

Ανώνυμος είπε...

Καλησπερα απο καποιο μακρινο βορα της γης..ειναι τα νυχτερινα φωτα,της πολης αυτης..απο την μια μερια το Πηλιο και απο παντου η θαλασσα με ολες της αποχρωσεις της,ειναι μια αναμνηση απο μανωλιες γιασεμι και πευκο,ειναι οι ανθρωποι οι ανθρωποι που αγαπησα.Γιαννη,Φιλιππε,Δημητρα,ΝικοΟ γενεθλιος τοπος τι ειναι τελικα
,ειναι ολα αυτα μαζι που μενουν μεσα στο DNA μας.Ουζερι Κυκλος,Μαραμπου,αναμνησεων συνεχεια,Μηλιες,καφε Σανταν,παραλια..
ναι Βαραλη αραγε εισαι ο αδερφος του φιλου μου του Νικου...εχεις δικιο το κηπο πρεπει να το γεμιζουμε με τα ονειρα μας,αν και τα ονειρα ξεθωριαζουν μερικες φορες..ευτυχως ομως ερχονται αλλα καλυτερα και ποιο φωτεινα η αλλιως τα χρωματιζουμε με μπογιες..καληνυχτα!

Ανώνυμος είπε...

Οι καλύτεροι της γεννιάς μου έγιναν φονιάδες
έγιναν πρεζάκια
έγιναν ποιήματα
ή ταφόπλακες
Μείναμε τ'ανθρωπάκια. Δεμένοι στο κατάρτι
της ύλης. Όμηροι κάποιου φόβου.