Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ .....Η ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Έχουμε συγκεκριμένες οδηγίες. Προκαθορισμένες κινήσεις, ιδεολογίες σχηματισμένες εικόνες για τον κόσμο. Κάτι σαν software, που ο καθένας μπορεί να ρισκάρει στα αποτελέσματα αλλά να αγνοεί την ύπαρξή του. Τι γνωρίζει ένα ρολόι για τα ρουμπίνια του;
Περπάτημα στην παραλία σήμερα βράδυ. Άνθρωποι περπατώντας από την αρχή του λιμανιού μέχρι την Εκκλησία και πάλι. Οι άνθρωποι φεύγουν, χάνονται αλλά αυτή η κίνηση η ίδια, ολόκληρα. Τι τους τραβάει; Η παραλία; Έχει και άλλες. Η συνεύρεση; Μα δεν μιλάνε. Το πρόσχημα της κοινωνικότητας; Μάλλον. Βρίσκομαι εκεί, γιατί πηγαίνουν πολλοί. Και ύστερα οι καρέκλες, όπως πάντα, γεμάτες στο ημίφως. Κεριά, τσιγάρα, πόδια στα καθίσματα, αρώματα φωνές. Κοινωνικότητα; Και οι πρόγονοι μας μαζεύονταν στη φωτιά για να ξορκίσουν τους φόβους τους. Κι οι ινδιάνοι έκαναν θόρυβο για να διώξουν τα κακά πνεύματα. Και οι έλληνες κρατούσαν την φωτιά όλο το δωδεκαήμερο για να μην έρθουν τα καλικατζάρια. Ο φόβος του θανάτου θέλει θόρυβο, παρέα και φως για να ξορκιστεί. Από τότε; Μα η ψυχή δεν γνωρίζει την λέξη «πρόοδος». Θα πρέπει να κάνει το δικό της ταξίδι μέσα στον κόσμο, με τα δικά της μέσα και την ελευθερία που της δόθηκε. Για αυτό η πρόοδος είναι σχετική, καθώς αναφέρεται μόνο στο επίπεδο εφαρμογής των εφευρέσεων. Με λίγα λόγια αν η ζωή που κάνω δεν είναι αυτή που θέλει η ψυχή, τότε σύντομα θα αρρωστήσω κι αν συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω ο θάνατος είναι το τέλος αυτής της σχέσης. Και μετά;
«Και η ψυχή εί μέλει γνώσεσθαι αυτήν, εις ψυχήν αυτήν βλεπτέον…..»

Δεν υπάρχουν σχόλια: