Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Μα και βέβαια ήτο μία ωραία ημέρα. Και ξυπνήσαμε και εργασθήκαμε. Και καθήσαμε ώρες πολλές - μου φαίνεται- μέσα στο αυτοκίνητο. Και φάγαμε το μεσημέρι. Και πήγαμε στο super market. Και διαδηλώσαμε εναντίον του ρατσισμού, αλλοίμονο, αν δεν υποστηρίξουμε εμείς τα κινήματα, ποιός θα το κάνει. Ενδιάμεσα εκεί πλύναμε το αυτοκίνητο. Καθαρίσαμε την μηχανή και κουρέψαμε και το γκαζόν. Και τέλος πάντων οταν ήρθε το βράδυ, είμασταν ακόμα δραστήριοι, αγχώδεις. Θα πρέπει να καταναλώσουμε και πάλι αρκετή ποσότητα αλκόολ για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε. Κι αυριο πάλι έχουμε να κάνουμε. Μόνο που....
Μόνο που ερχονται κάτι βράδια, που η ώρα περνάει και είμαστε οι τελευταίοι στο σπίτι, ξυπνητοί. Και κλείνουμε την τηλεόραση. Και καθόμαστε εκεί στην σιωπή και δεν γνωρίζουμε αν την μέρα την έχουμε περάσει, αν την έχουμε ονειρευτεί, αν κάποιος άλλος την έχει ζήσει και μας την διηγήθηκε, αν, τέλος πάντων, είναι μια πρόβλεψη μιας μέρας, που δεν ήρθε ποτέ, μιας ζωής που δεν ήρθε ποτέ. Τότε σ' εκείνη την στιγμή που όλο το σταθερό σύμπαν φαίνεται να καταρρέει, τότε που ολες οι βεβαιότητες μηδενίζονται, τότε... λένε πως εμφανίζεται ο Θεός με μια τεράστια αγκαλιά για πάντα ανοικτή... Τότε....

Δεν υπάρχουν σχόλια: