Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ - ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΨΥΧΩΝ

Ημέρα τελευταία του Οκτωβρίου. Στην τηλεόραση οι ειδήσεις αφορούν τη διαμάχη στο ΠΑΣΟΚ, την διαμάχη στη Νέα Δημοκρατία. Τίτλοι πολέμου κυριαρχούν το μυαλό μας, που βρίσκεται μονίμως σε σύρραξη. Γιατί ο πόλεμος είναι μέσα μας. Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να ζούμε τη ζωή που ζούμε, να αγοράζουμε τα πράγματα που αγοράζουμε, να λέμε τα πράγματα που λέμε και να περιδιαβαίνουμε στη ζωή χωρίς καμία εμπιστοσύνη. Δεν τα θέλουμε και όμως τα αποδεχόμαστε γιατί το καινούργιο πάντα μας τρομάζει και το χειρότερο είναι ακριβώς αυτό, ότι δεν το ξέρουμε πως μας τρομάζει. Συνηθίσαμε στα πράγματα που κάνουμε στη ζωή που κάνουμε, στις σκέψεις που κάνουμε. Το χειρότερο όμως είναι ότι συνηθίσαμε να ζούμε χωρίς να σκεφτόμαστε στις αρχές μας. Γιατί οι πιο πολλοί δεν θέλουν να πιστέψουν ότι έχουν αρχές. Στην πραγματικότητα κάθε πράξη μας είναι εφαρμογή μιας αρχής. «Δεν πιστεύω» σημαίνει δεν εμπιστεύομαι. Η ζωή δεν είναι βιωτή χωρίς εμπιστοσύνη. Αν ο ήλιος σβήσει, τότε αύριο θα σταματήσει η ζωή. Εμπιστευόμαστε τον ήλιο. Αν ο αέρας σταματήσει θα πνιγούμε. Εμπιστευόμαστε στον αέρα. Διακηρύσσουμε όμως ότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε τίποτα.
Η εμπιστοσύνη στον ήλιο και στον αέρα μας κάνει να προγραμματίζουμε την αυριανή μέρα, γιατί προγραμματισμός είναι εμπιστοσύνη. Εμπιστευόμαστε τον άλλον; Μάλλον όχι. Μας έχει κάνει κάτι συγκεκριμένο; «Με τόσα που ακούς στις τηλεοράσεις!!!!!». Εμπιστευόμαστε στην τηλεόραση και δεν εμπιστευόμαστε στις δικές μας αισθήσεις. Απαρνούμαστε τα μάτια μας και τα αντικαταστούμε με μια οθόνη. Απαρνούμαστε τον μυαλό μας και σκέφτονται αυτοί πριν από μας. Που είναι η ευθύνη; Σ’ εμάς. Εμείς εκχωρούμε την ευθύνη και την εμπιστοσύνη μας στο μέσον και όχι στον άλλον ξεχνώντας ότι και για τον άλλον είμαστε άλλοι, ξένοι. Και ο ξένος δεν ζει στην ξενιτιά, κουβαλά την ξενιτιά πάνω του, είναι ο ίδιος ξενιτιά. Και τα παιδιά του ξένα και μεταξύ τους ξένα. Κι οι λέξεις των χρόνων μας η μοναξιά, η αποξένωση, η μοναξιά.. η ξενιτιά.
Δεν είναι θέμα πρακτικής αλλά είναι θέμα αρχής. Οι αρχές μας είναι σε λάθος κατεύθυνση. Αντί για διάλυση θα μπορούσαμε να έχουμε σύνθεση. Αντί εμείς εναντίον των παιδιών στις καταλήψεις, μαζί τους στη συζήτηση.. τα παιδιά μας έχουν απλώσει το χέρι. Εμείς το δεχόμαστε.

Μήνυμα μαθητών του 1ου Λυκείου Σπάρτης προς τους γονείς
Διαβάστηκε στη συγκέντρωση γονέων.
«Κραυγή αγωνίας από ένα παιδί»
Καλέ μου πατέρα, γλυκιά μου μάνα Έλα μαζί μου, μη στέκεσαι απέναντί μου. Η σιωπή μου έγινε κραυγή και θέλω να μάθω. Απάντησε μου. Σε ρωτώ:
Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα;
Ποιοι είναι αυτοί που μου στερούν το γέλιο, τη χαρά, τους φίλους μου;
Ποιοι είναι αυτοί που μαραίνουν την παιδικότητά μου, την εφηβεία μου, τα νιάτα μου;
Ποιοι είναι αυτοί που υψώνουν τείχη στο μέλλον και γκρεμίζουν τα όνειρά μου;
Ποιοι είναι αυτοί που σε «διώχνουν» απ1το σπίτι μας και η καρέκλα σου μένει άδεια στο μεσημεριανό τραπέζι, εξαναγκάζοντάς σε να δουλεύεις διπλοβάρδια;
Ποιοι είναι αυτοί που στέρησα ν απ` τα χείλη σου την καλή κουβέντα , απ `τη ψυχή σου την τρυφερότητα, απ` την αγκαλιά σου τη θαλπωρή, απ` τα χέρια σου το χάδι;
Ποιοι είναι αυτοί που γεμίζουν τη ψυχή μου με κακία, μίσος ανταγωνισμό για το συμμαθητή μου , γιατί είναι « άριστος μαθητής» και δεν του μοιάζω;
Ποιοι είναι αυτοί που πλαδαρώνουν το κορμί μου καθηλώνοντάς το10 ώρες το 24ωρο σε μια καρέκλα;
Ποιοι είναι αυτοί που με δικάζουν σε αβουλία, βουβαμάρα, αποχαύνωση;
Ποιοι είναι αυτοί που με φλομώνουν με άχρηστη γνώση , με καταντούν φυτό και γιατί και πως συνεχώς με κρίνουν;
Ποιοι είναι αυτοί που.....
Ποιοι είναι αυτοί που...
Ατελείωτα τα ερωτήματα. Γλυκέ μου πατέρα, καλή μου μάνα..
Άκου τη φωνή μου, αφουγκράσου τη ψυχή μου.
Θέλω σχολείο για τη ζωή
Θέλω γνώση και όχι απόγνωση
Θέλω μόρφωση και όχι εξόντωση
Θέλω ελεύθερο χρόνο για σένα, για μένα, να σε χαίρομαι εγώ, να με απολαμβάνεις εσύ.... Θέλω να `χω τα αυτιά μου ανοιχτά, τα μάτια λαμπερά, το μυαλό μου καθαρό, τη ψυχή μου γεμάτη αρετή....
Θέλω να ανοίξω τα φτερά μου και με ξεπουπουλιάζουν κάθε μέρα.
Θέλω να σηκώσω το κεφάλι ψηλά, να κοιτάζω το γαλάζιο ουρανό και με «χώνουν « ακόμα πιο βαθιά στη γη» Θέλω...θέλω...θέλω... Ατελείωτα τα θέλω.
Για όλα αυτά και τόσα ακόμα, μάνα μου, πατέρα μου, σε παρακαλώ, σε καλώ και σε προσκαλώ, έλα μαζί μου, γίνε βοηθός μου , σύμμαχός, συμπορευτής μου.
Μη μ` αφήνεις μοναχό, έρμαιο με τόσους γύρω μου «δήθεν φίλους μου» που νοιάζονται για το καλό μου τάχα. Τώρα, αυτή την ώρα, δε σε θέλω απλά.
Τώρα, ΑΠΑΙΤΩ. Να `σαι κοντά μου, δίπλα μου στη λύπη, σ τη χαρά μου , στον αγώνα και στη αγωνία μου. Σε περιμένω και ξέρω ότι θα `ρθεις.
Γιατί μεγάλωσα διάβασα, ρώτησα, έμαθα και ωρίμασα σκέφτηκα και έκρινα.
Δε φταις εσύ, ούτε κι εγώ. Φταίνε «αυτοί», «εκείνοι» και «οι άλλοι»
Τους ξέρεις και τους ξέρω.
Εγώ και εσύ όμως, Εσύ και Εγώ , ΕΜΕΙΣ Πρέπει να είμαστε μαζί.
Αγαπημένοι μου γονείς
ΔΕΝ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΧΘΡΟΊ.

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ

Ο χρόνος περνάει και δεν περνάει. Περνάει σε σχέση με τη φθορά μας. Δεν περνά σε σχέση με αυτό που δεν φθείρεται. Κι αυτό που φθείρεται ξέρει τον πόνο. Και γνωρίζοντας τον πόνο, ξέρει την φθορά και γνωρίζοντας την φθορά ξέρει την χαρά την στιγμής, αυτό που δεν επαναλαμβάνεται.
Αυτή είναι η πόλη μας μέσα σε κύματα φωτός που της αναιρούν την ύλη και την αφήνουν ακέραια στην μνήμη. Γιατί κυρίως κατοικούμε στην μνήμη των πόλεων, καθώς το επαναλαμβανόμενο αστικό τοπίο μας ξεμαθαίνει τον κόσμο, όπως η πείρα. Αλλά αυτή είναι η πόλη του μυαλού μας, αυτή που δεν γνωρίζουμε, αυτή που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ καθώς το φως αλλάζει θέσεις, καθώς οι πλατείες ερημώνουν, το λιμάνι γίνεται θόρυβος και εμείς αφομοιωνόμαστε μέσα στις μεσοτοιχίες των λέξεων που δεν μας ανήκουν. Πιο απλά αυτή είναι πόλη, από μακριά, από πορείες στις παρυφές των λόφων της. Την ξέρουμε αυτή την πόλη. Την μάθαμε από παιδιά. Πάνω της καθισμένο ένα μαύρο σύννεφο πάντα. Το σύννεφο της μοναξιάς που δεν διαλύεται από τις μεγάλες διοργανώσεις, από τα μεγάλα λόγια, από τα μεγάλα κτίρια. Ο χρόνος δεν περνάει σε σχέση με αυτό που δεν φθείρεται. Και η μοναξιά είναι μάλλον, άφθαρτη αλλά δεν είναι πραγματική. Είναι κι αυτή σαν τον σκοτάδι, η απουσία από το φως. Και να σκεφτεί κανείς ότι πίσω από τα σύννεφα, υπάρχει ένας τόσος ουρανός….

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ - ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ

Στη Λάρισα πέφτει αργά η ομίχλη. Η οδός Φιλελλήνων ξεφεύγει μέσα από την αχλή του χρόνου και ξαναγυρίζει στην αγριάδα της φρουταγοράς με τα βαρέλια γεμάτα από φωτιές, το χάραμα. Δεν σε θυμάμαι εκεί. Απλά ταιριάζει τώρα το σκηνικό. Με τις φωτιές και την εικόνα ενός χρόνου που έχει χάσει την ύλη του. Αυτό το σκηνικό που στήσαμε στο παλιό «Τιριτόμπα» εκεί κοντά στο σταθμό, χασάπικο τώρα, δικαίως. In memoriam. Μαγιακόβσκυ, Πάστερνακ, Εσσένιν, Μπλοκ. Κούκλες φαγωμένες από το χρόνο, Χρήστος Παπαγεωργίου με χυμένα τα όργανα επάνω στη σκηνή, Σοφία πασχίζοντας να κρατήσει το χρόνο, τις εναλλασσόμενες σκηνές και συ ιδρωμένος, ματώνοντας στο χρόνο που τρώει λέξεις, ανθρώπους κι κείνα ακόμα τα νεύματα της αθωότητας, που μας κρατάνε ακόμα ζωντανούς.
Κι υστερα ήρθε η Νέκυια. Κρατηθήκαμε χέρι με χέρι κατεβαίνοντας στους νεκρούς. Δεκαπέντε χρόνια μετά θα κατεβαίνες εσύ. Τότε δεν ξέραμε, όταν πηγαίναμε Ιταλία, Σκιάθο, Ανακασιά. Τότε δεν ξέραμε, και τώρα δεν ξέρουμε… Μάθαμε μόνο πως έφυγες… Είχα καιρό να σε δώ. Δεν ήθελα. Ηθελα να σε θυμάμαι όρθιο, πάντα ειρωνικό, να μιλάμε για αυτά που πονάνε, προσπαθώντας να γελάσουμε. Να γελάσουμε ακόμα κι όταν σε έλεγε η αντιδήμαρχος πολιτισμού «τι θέλει πάλι αυτός ο σακάτης;» Γιατί είχε δίκαιο. Γιατί ήσουνα σακάτης. Δεν μπορούσες να καταλάβεις ότι σε έναν κόσμο που είναι αρθρωμένος πάνω στο φαινόμενο δεν επιτρέπεται κάποιος να «είναι». Δεν επιτρέπεται κάποιος να πραγματοποιεί έργο χωρίς να το δείχνει, χωρίς να βγαίνει στην τηλεόραση, πληρώνοντας έστω. Τόσο σακάτης ήσουνα που έφτιαχνες δυο έργα το χρόνο τουλάχιστον και όλο ονειρευόσουνα κι άλλα ενώ πάρα πολλοί γνωρίζουν ένδοξες μέρες με ένα μόνο έργο που το γυρίζουν τόσα χρόνια. Κι εσύ και η Σοφία σακάτηδες, γνωστοί σακάτηδες σε όλο τον κόσμο, εκεί που σας αγάπησαν και σας αγαπάνε οι πραγματικοί άνθρωποι της τέχνης. Εμένα μου άρεσε πάντως που είχα έναν φίλο σακάτη γιατί ούτως ή αλλως τόσα χρόνια μαζί τους συντάσσομαι. Σακάτης της Νέκυιας, των ποιητών που τρελλάθηκαν, που πληγώθηκαν που έφυγαν, που μάτωσαν.
Εδώ λοιπόν, κολάει το σκηνικό της Φιλελλήνων, μαζί μέσα στην ομίχλη, έξω από το χρόνο, συνταιριάζονται ο Νίκος Σκυλοδήμος, ο Φίλιππος Βαρανάκης με την τρελή κιθάρα του, ο Μάνος Μπαλής περιφέροντας τα τελευταία του ποιήματα και ο Κώστας Χατζηανδρέου μαζί με όλες τις κούκλες που έφτιαξε και όλες εκείνες που είχε στο μυαλό του.
Η παράσταση τέλειωσε... Ποιος πάει για το καλύτερο μόνο ο Θεός το ξέρει…

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ - ΣΟΦΙΑ ΦΟΥΤΖΟΠΟΥΛΟΥ - ΤΙΡΙΤΟΜΠΑ

Κ. ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ, Σ. ΦΟΥΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ: ΔΥΟ ΛΑΡΙΣΑΙΟΙ …ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕΣ
Φοβόμαστε ...τις κακές μάγισσες!
* Τιριτόμπα: Το «Θεσσαλικό» ...του κουκλοθεάτρου, έχει αναγνωριστεί παντού, εκτός από τον τόπο του. Εδώ πολεμά ακόμη τους δικούς του ανεμόμυλους...
Της Λένας Κισσάβου
Ως σύγχρονοι Δον Κιχώτες, πολεμάνε τους δικούς τους ανεμόμυλους, προκειμένου να κρατήσουν το όνειρό τους ζωντανό. Μοναδικά όπλα, το έργο τους, η αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, αλλά και η αισιοδοξία τους που αντλείται από την επιτυχία της κατάκτησης να εδραιώσουν στην πόλη μας μια μορφή τέχνης που μερικοί την υποτιμούν ίσως γιατί απευθύνεται σε παιδιά!
Όμως τα παιδιά ήταν η αιτία που ξεκίνησαν το ταξίδι στον κόσμο του παραμυθιού και της κούκλας, αυτά ήταν και η αιτία που κράτησαν άσβεστο το πάθος τους τόσα χρόνια μέχρι σήμερα, αψηφώντας τις δυσκολίες ακόμη και όταν χρειαζόταν να πολεμήσουν ...γίγαντες. Από το 1984 τα έχουν δίπλα τους, είναι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές τους που βρήκαν στο πρόσωπό τους το λόγο ύπαρξής τους. Μέσα στο εργαστήριό τους κατασκευάζουν την επόμενη παράσταση, κρατώντας την υπόσχεσή τους ότι δεν θα στερήσουν από τα παιδιά μία από τις ελάχιστες στιγμές στην καθημερινότητά τους που μπορούν ξεχαστούν στον κόσμο της μαγεμένης βασιλοπούλας, της Χιονάτης, του Πινόκιο, του παπουτσωμένου γάτου... Ο λόγος για τους ανθρώπους του κουκλοθιάσου «Τιριτόμπα» της Λάρισας, τους ανθρώπους πίσω από τις κούκλες, τους δημιουργούς μιας δύσκολης τέχνης, από τους ελάχιστους συνεχιστές μιας υποτιμημένης τέχνης στην Ελλάδα, αυτούς όμως που μπορούν να καυχώνται τουλάχιστον ότι ήταν οι πρώτοι που δημιούργησαν και εδραίωσαν ένα κουκλοθέατρο στη Λάρισα, το μοναδικό στη χώρα που λειτουργεί υπό τη σκέπη του Δήμου.
Η αυλαία μιας ιστορίας ανθρώπων που ενάντια σε αντίξοες συνθήκες κυνήγησαν το όνειρο, ανοίγει και ...κυρίες και κύριοι, οι άνθρωποι πίσω από τις κούκλες είναι ο κ. Κώστας Χατζηανδρέου και η κ. Σοφία Φουντζοπούλου.
ΜΑΓΝΗΤΟΣΚΟΠΟΥΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!
Μας μιλούν για το εγχείρημά τους, από τις παραστάσεις τους στο ΟΥΗΛ ως ένας άγνωστος κουκλοθίασος, μέχρι και τις σημερινές, όπου «θαυμαστές» τους εξ Αθηνών, τις μαγνητοσκοπούν με κάμερες για να αντιγράψουν την τέχνη τους. Η επιτυχία τους είναι αναμφισβήτητη και έχει ξεπεράσει τα όρια όχι μόνο της Λάρισας αλλά και της χώρας μας, αφού πολλές φορές έχουν βραβευθεί από Υπουργεία διαφόρων χωρών και διεθνείς Οργανισμούς. Όμως ... «ουδείς προφήτης στον τόπο του», διότι φαίνεται ότι οι Λαρισαίοι θα τους αναγνωρίσουν τελευταίοι. Χρειάζεται ακόμη να πολεμήσουν για να κρατήσουν το δημιούργημά τους και να πείθουν ανθρώπους για το οφθαλμοφανές, για το σημαντικό έργο που προσφέρουν στον πολιτισμό της πόλης εδώ και χρόνια. Ο κ. Κώστας Χατζηανδρέου δηλώνει: «Πολεμάμε με ανεμόμυλους... Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια δεν μπορούμε να πούμε ότι ο «Τιριτόμπα» σήμερα στηρίζεται από τον φορέα που αρχικά τον αγκάλιασε, απλά κάθε φορά επαφίεται στην καλή του θέληση...
Για παράδειγμα η νέα πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Λάρισας δεν έχει επισκεφθεί ακόμη το κουκλοθέατρο, για να δει τη δουλειά του».
Αντίστοιχα η κ. Σοφία Φουντζοπούλου συμπληρώνει: «Από τότε που δουλεύω στον Τιριτόμπα, νιώθω ότι πολεμάω για να κρατήσω το όνειρο. Το κουκλοθέατρο για μένα είναι ιδεολογία... είναι ένας έρωτας ανεκπλήρωτος που αν εκπληρωθεί θα σβήσει. Όταν ξεκινήσαμε βρήκαμε τον Δήμο Λάρισας συνοδοιπόρο στο όνειρο του καλλιτέχνη. Τον είδαμε να προάγει τον πολιτισμό χωρίς να παίζει τον ρόλο του προαγωγού. Κάποιοι πίστεψαν σε μας και δεν τους απογοητεύσαμε, αλλά χρειαζόμαστε αυτή την πίστη συνέχεια, έμπρακτα και όχι ζητιανεύοντας, αλλά αναγνωρίζοντας κάποιοι το έργο μας. Μέχρι και τέλος του 2006 τα πράγματα, με αγώνα βέβαια αλλά κυλούσαν ομαλά για το κουκλοθέατρο και για το 2007 ελπίζουμε οι ...κακές μάγισσες να μη βγουν από τα παραμύθια και να φέρουν τα πάνω κάτω. Ας ευχηθούμε να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας σαν κουκλοθέατρο όπως έχουμε υποχρέωση απέναντι σε ένα τόσο καλό κοινό που είναι δίπλα μας και πάντα μας στηρίζει».
«ΚΟΤΖΑΜ ΑΝΔΡΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ»;
Δέχθηκε την αμφισβήτηση και τον χλευασμό, αλλά παράλληλα με την επιβράβευση και την αγάπη του κόσμου, όταν πρωτοξεκίνησε ν’ ανεβάζει παραστάσεις κουκλοθεάτρου, ο Κ. Χατζηανδρέου, στη Λάρισα. Κάποιοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί το έκανε και κάποιοι του έδιναν συγχαρητήρια για την προσπάθειά του. «Κοτζάμ άνδρας παίζει με τις κούκλες;» ήταν το ερώτημα κάποιου, που έβλεπε αυτόν τον παράξενο τύπο να ασχολείται με την ψυχαγωγία των παιδιών και το κουκλοθέατρο. «Σπουδαγμένος» άνθρωπος (σπούδασε και δούλευε ως γραφίστας), δεν μπορούσαν να διανοηθούν γιατί επέλεξε να φτιάξει μια κινητή σκηνή κουκλοθεάτρου και να τρέχει σε πλατείες και χωριά για να διασκεδάσει τον κόσμο. Ο ίδιος θα πει σήμερα: «Δεν υπάρχει «γιατί» σε αυτά. Δεν υπάρχει αιτία. Τότε ήταν μια άλλη εποχή, οι άνθρωποι πορεύονταν στη ζωή με οδηγό τα όνειρά τους, με αυτό που ήθελαν να κάνουν πραγματικά, αυτό που τους εξέφραζε. Ήταν πιο βουκολικά τα πράγματα τότε και πιο ανοιχτή η κοινωνία. Ήταν η εποχή που μπορούσες να ονειρευτείς και δεν σε ένοιαζε πού θα καταλήξεις κι αυτό είχε τη γοητεία του. Έτσι ξυπνάς ένα πρωί και ξεκινάς...».
Το 1984, σε μια παράσταση του Κώστα Χατζηανδρέου στο «Γαλαξία», στη Λάρισα, χρειάστηκε να ανεβεί κάποιος βοηθός στη σκηνή και αυτή ήταν η Σοφία Φουντζοπούλου, η οποία από τότε ...δεν ξανακατέβηκε και συμπορεύτηκε μαζί του. Βάπτισαν μαζί το νέο σχήμα, με το όνομα «Τιριτόμπα», εμπνευσμένοι από ένα βαλκανικό τραγούδι. Το νόημα της λέξης είναι νότες ενός φανταστικού πενταγράμμου. Άρχισαν τις περιοδείες και με τα λιγοστά έσοδα από αυτές αγόραζαν νέο εξοπλισμό και υλικά για το επόμενο έργο. Κατάφεραν όχι μόνο να γίνουν αποδεκτοί από τον κόσμο αλλά και περιζήτητοι. Μάλιστα σε κάποιες πόλεις όπου έπαιζαν τους ζητούσαν να μείνουν περισσότερο ή τους ζητούσαν να ανεβάζουν πολύ συχνά παραστάσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μόνιμες κουκλοθεατρικές σκηνές, όπως στον Τύρναβο, στο Μεταξοχώρι ακόμη και στα Χανιά Κρήτης. Σημαντική στήριξη εκείνη την εποχή έτυχαν και από τη ΝΕΛΕ, ενώ αργότερα το 1989 εκδηλώθηκε και το ενδιαφέρον του Δήμου Λάρισας να στεγάσει τη δράση τους και να βοηθήσει στην ανάπτυξή του κουκλοθιάσου και του κουκλοθεάτρου στη πόλη κατ’ επέκταση. Τότε μετατρέπεται σε Δημοτικό πλέον κουκλοθίασο Λάρισας.
«Βοήθησέ τους και θα τα καταφέρουν να δείξουν σημαντικό έργο...», ήταν η φράση του τότε δημάρχου Αρ. Λαμπρούλη, για τον «Τιριτόμπα», σε έναν αντιδήμαρχο όταν συζητούσαν το θέμα του κουκλοθεάτρου.
«Κάποιοι άνθρωποι πίστεψαν σε μας και γι’ αυτό μπορούμε να είμαστε εδώ ακόμη σήμερα», υποστηρίζει ο κ. Χατζηανδρέου, αναφερόμενος σε αντιδημάρχους μέχρι και υπαλλήλους διαφόρων τμημάτων του Δήμου Λάρισας. Ακόμη και σήμερα δημοτικοί υπάλληλοι άλλων αρμοδιοτήτων, προσφέρουν τη βοήθειά τους και με τον τρόπο τους υποστηρίζουν το έργο και τη συνέχεια του «Τιριτόμπα», για να μη λείψει από τα παιδιά ούτε μία παράστασή του. Επίσης το ότι διατηρείται μέχρι σήμερα ο κουκλοθίασος, οφείλεται και στο γεγονός ότι δεν αντιγράφει κανέναν, υποστηρίζει ο κ. Χατζηανδρέου τονίζοντας συγκεκριμένα: «Δεν είναι ετοιματζίδικο το κουκλοθέατρο, γι’ αυτό και κρατιέται. Είμαστε δημιουργοί από την κατασκευή της κούκλας μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια στη βελονιά του κουστουμιού της και του στησίματος του σκηνικού. Επίσης τα έργα που επιλέγουμε ν’ ανεβάσουμε είναι δική μας διασκευή κλασικών παραμυθιών. Το στοιχείο που χαρακτηρίζει τις παραστάσεις είναι ότι εμφανιζόμαστε μαζί με τις κούκλες στη σκηνή, για να δείξουμε ότι αυτό που παρουσιάζουμε είναι ψέμα, είναι παραμύθι. Η επιτυχία φαίνεται όταν τελικά πετυχαίνεις οι θεατές να παρακολουθούν τους ήρωες – τις κούκλες στη σκηνή και όχι εμάς που τις κινούμε».
Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΥΚΛΟΣΚΗΝΗ
Η πρώτη σκηνή κουκλοθεάτρου στην πόλη έγινε μετά από χρόνια στο «Μύλο του Παππά», το 1995. Είχαν στηθεί πάγκοι για καθίσματα στην αίθουσα της σκηνής και το εργαστήριο κατασκευής κούκλας και σκηνικών μεταφέρθηκε στο υπόγειο του μικρού κτίσματος που τους είχε δοθεί. Ήταν όμως αρκετό για να στεγάσει ένα μεγάλο και χρόνιο όνειρο, μια κουκλοσκηνή! Η Λάρισα τότε εδραίωσε ένα σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού της. Ήταν η πρώτη πόλη στην Ελλάδα που είχε δημοτική κουκλοσκηνή. Στην πορεία τους οι δύο συντελεστές σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο Ηθοποιίας και Κουκλοθεάτρου της Πολωνίας, μιας χώρας με παράδοση σε αυτή την τέχνη. Έχουν εκπροσωπήσει το Δήμο Λάρισας σε πολλά φεστιβάλ και διεθνείς συναντήσεις κουκλοθεάτρων σε χώρες όπως Τουρκία, Πακιστάν, Πολωνία, Ιράν, Σερβία, Ιταλία, Σλοβενία, Γερμανία, Βουλγαρία, Λίβανο, κ.α. Η Σοφία θυμάται ότι σε κάποιες χώρες όπως στο Πακιστάν, τους υποδέχονταν λέγοντας «ήρθαν τα ξαδέρφια του Μεγάλου Αλεξάνδρου»! «Μπήκαμε στη διεθνή κοινωνία κουκλοθεάτρου, μετρήσαμε τις δυνάμεις μας, αποσπάσαμε διακρίσεις (βραβεία σκηνοθεσίας, ηθοποιίας κ.ά.), διαπιστώνοντας με θαυμασμό ότι στα άλλα κράτη όλη η κοινωνία στηρίζει αυτή την τέχνη και η οργάνωση για την ανάδειξή της είναι αξιέπαινη», αναφέρει ο κ. Χατζηανδρέου.
Επί δέκα χρόνια εκπροσωπούσαν τη Λάρισα και τη χώρα μας γενικότερα στο εξωτερικό. Οι μνήμες τους πολλές, αλλά το σημαντικότερο οι γνώσεις που απέκτησαν έφεραν την εξέλιξη στην πορεία ανάπτυξης του κουκλοθεάτρου, συμπληρώνοντας νέα στοιχεία.
«Η περιήγηση δεν τελειώνει ποτέ και τελικά καταλάβαμε ότι το ταξίδι ήταν εδώ... Ήταν η συνεχής εξέλιξή μας στη Λάρισα» τονίζει ο κ. Χατζηανδρέου.
Σήμερα προχωρούν με φαντασία στον κόσμο του μαγικού και με όσους τους το αναγνωρίζουν, όπως λέει η κ. Σοφία Φουντζοπούλου, και καταλήγει: «Η τέχνη είναι ανυπάκουη, ανατρεπτική, κι αν δεν έχει αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχει. Την εξουσία την φοβίζει αυτό. Η στήριξή της δεν είναι αυτή που θα έπρεπε και δεν είναι ένα πρόβλημα που συναντάμε μόνο στη δική μας πόλη... Αν η φαντασία δεν μπορεί να ανέβει στην εξουσία, ας την αφήσουμε τουλάχιστον να χρωματίζει το μέλλον μας».

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Κάποτε ο Χάρος, η Πανούκλα και η Χολέρα αποφάσισαν να πάρουν ένα αρνί από έναν τσοπάνο. Πρώτη η Πανούκλα τον επισκέφτηκε και του ζήτησε ένα αρνί απειλώντας τον. Εκείνος αρνήθηκε. Τότε τον χτύπησε η αρρώστια, για να υποκύψει. Τρεις μήνες κρεβατώθηκε αλλά στο τέλος τα κατάφερε και δεν έδωσε το αρνί. Στη συνέχεια η Χολέρα προσπάθησε να τον τρομοκρατήσει. Όμως δεν ήταν από εκείνους που πεθαίνουν από το φόβο τους. Πρόβαλε αντίσταση και της απάντησε αρνητικά στην πρότασή της να της δώσει το αρνί. Τότε χολέρα χτυπά τον τσοπάνο, μα άντεξε και το αρνί το γλίτωσε. Αγριεμένος ο Χάρος, τον επισκέφτηκε ο ίδιος και του είπε ότι, αφού δε δίνει το αρνί, θα τον πάρει μαζί του. Εκείνος συμφώνησε και τον ακολούθησε. Όταν έφτασαν στην πολιτεία του Χάροντα, τη γεμάτη λαδοκάντηλα, ο Σαρακ. το ρώτησε τι είναι αυτά τα φώτα. Και ο Χάρος απάντησε ότι κάθε καντήλι αντιστοιχεί σ’ έναν άνθρωπο και ότι, όταν σωθεί το λάδι του καντηλιού, ο άνθρωπος πεθαίνει. Το δικό μου καντήλι, ρώτησε, έχει ακόμα λαδάκι ή σώθηκε; Το δικό σου καντήλι είναι ακόμα στα μισά, απάντησε ο Χάρος. Και όταν ο τσοπάνος πρότεινε να προσθέσει λίγο λάδι ακόμα, ο Χάρος το διαβεβαίωσε ότι δεν μπορεί να επέμβει σε κάτι που καθορισμένο από τις μοίρες και ότι αυτός μόνο εντολές εκτελεί. Τότε ο Σαρακ. γυρίζει και του λέει: «Άντε στο καλό σου, Χάρε, τίποτα δεν μπορείς να μου κάνεις. Έχω πολύ ζωή μπροστά μου να ζήσω. Το καντήλι μου είναι ως τη μέση γιομάτο λάδι. Άμα σωθεί, βλέπουμε”

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

"Σάλος στο ΠΑΣΟΚ" "Θύελλα στην Ιεραρχία" είναι κάποιοι από τους τίτλους σήμερα των ειδήσεων. Τι περιγράφουν οι εφημερίδες; Θα απαντούσε κάποιος: την κρίση. Η κρίση πως περιγράφεται; Με όρους κρίσης. Οι όροι κρίσης περιέχονται στην κρίση; Βεβαίως και περιέχονται. Επομένως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν περιγράφουν την κρίση αποτελούν μέρος της κρίσης καθώς μόνο ένας που βρίσκεται εκτός του πεδίου κρισης προσπαθεί να περιγράψει.
Και πως θα μπορούσε διαφορετικά; Θα μπορούσε με όρους σύνθεσης να δώσει την εικόνα μιας σαφώς ρέουσας πραγματικότητας που τα πάντα μεταβόλλονται αποκτούν και έχουν πάντα νέες διαστάσεις, νέες προοπτικές και προπαντώς αυτές οι προοπτικές εξακοντίζονται στο μέλλον και το διαμορφώνουν. Με αυτούς τους όρους τα Μέσα θα μπορούσαν να δούν τις δυναμικές αξίες που διαμορφώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ και να δούν πως εκφράζονται από τις διαφορετικές απόψεις και τάσεις. Θα μπορούσαν να δουν πως αυτές οι προοπτικές διαμορφωνουν τον αυριανό κόσμο και τι αντίκτυπο θα έχουν σ΄αυτόν. Η εφαρμογή στην ιεραρχία των πολιτικών όρων είναι πολύ βολική για την συζήτηση στα παράθυρα. Θα μπορούσε όμως κανείς να δεί τις ιδιαιτερότητες που διαμορφώνουν τις αντιλήψεις κάθε ενός προσώπου. Να μάθει από τις ιδιαιτερότητες, να διευρενήσει την θεολογική του αναφορά να στοχαστεί για την θεολογικές αρχές που γίνεται η συζήτηση. Με λίγα λόγια να προσπαθήσει να μάθει έναν κόσμο που δεν γνωρίζει και που δεν θέλει να γνωρίσει και ωστόσο παρουσίαζει.
Με λίγα λόγια τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν περιγράφουν την κρίση είναι μέρος της κρίσης. Ενας μονόλογος συγκρουσιακών αξιών οπου ο καθένας δεν δοκιμάζει τα αντίθετα επιχειρήματά του αλλά ομονοεί στις ίδιες αξίες. Το αποτέλεσμα είναι η συμφωνία ενός πολέμου μέσα σε έναν κλειστό ορίζονται συγκουσιακών αξιών, όπου κάθε άλλος ορίζοντας είναι αποκλεισμένος.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ .....Η ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ

Έχουμε συγκεκριμένες οδηγίες. Προκαθορισμένες κινήσεις, ιδεολογίες σχηματισμένες εικόνες για τον κόσμο. Κάτι σαν software, που ο καθένας μπορεί να ρισκάρει στα αποτελέσματα αλλά να αγνοεί την ύπαρξή του. Τι γνωρίζει ένα ρολόι για τα ρουμπίνια του;
Περπάτημα στην παραλία σήμερα βράδυ. Άνθρωποι περπατώντας από την αρχή του λιμανιού μέχρι την Εκκλησία και πάλι. Οι άνθρωποι φεύγουν, χάνονται αλλά αυτή η κίνηση η ίδια, ολόκληρα. Τι τους τραβάει; Η παραλία; Έχει και άλλες. Η συνεύρεση; Μα δεν μιλάνε. Το πρόσχημα της κοινωνικότητας; Μάλλον. Βρίσκομαι εκεί, γιατί πηγαίνουν πολλοί. Και ύστερα οι καρέκλες, όπως πάντα, γεμάτες στο ημίφως. Κεριά, τσιγάρα, πόδια στα καθίσματα, αρώματα φωνές. Κοινωνικότητα; Και οι πρόγονοι μας μαζεύονταν στη φωτιά για να ξορκίσουν τους φόβους τους. Κι οι ινδιάνοι έκαναν θόρυβο για να διώξουν τα κακά πνεύματα. Και οι έλληνες κρατούσαν την φωτιά όλο το δωδεκαήμερο για να μην έρθουν τα καλικατζάρια. Ο φόβος του θανάτου θέλει θόρυβο, παρέα και φως για να ξορκιστεί. Από τότε; Μα η ψυχή δεν γνωρίζει την λέξη «πρόοδος». Θα πρέπει να κάνει το δικό της ταξίδι μέσα στον κόσμο, με τα δικά της μέσα και την ελευθερία που της δόθηκε. Για αυτό η πρόοδος είναι σχετική, καθώς αναφέρεται μόνο στο επίπεδο εφαρμογής των εφευρέσεων. Με λίγα λόγια αν η ζωή που κάνω δεν είναι αυτή που θέλει η ψυχή, τότε σύντομα θα αρρωστήσω κι αν συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω ο θάνατος είναι το τέλος αυτής της σχέσης. Και μετά;
«Και η ψυχή εί μέλει γνώσεσθαι αυτήν, εις ψυχήν αυτήν βλεπτέον…..»

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

ΠΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Μα και βέβαια ήτο μία ωραία ημέρα. Και ξυπνήσαμε και εργασθήκαμε. Και καθήσαμε ώρες πολλές - μου φαίνεται- μέσα στο αυτοκίνητο. Και φάγαμε το μεσημέρι. Και πήγαμε στο super market. Και διαδηλώσαμε εναντίον του ρατσισμού, αλλοίμονο, αν δεν υποστηρίξουμε εμείς τα κινήματα, ποιός θα το κάνει. Ενδιάμεσα εκεί πλύναμε το αυτοκίνητο. Καθαρίσαμε την μηχανή και κουρέψαμε και το γκαζόν. Και τέλος πάντων οταν ήρθε το βράδυ, είμασταν ακόμα δραστήριοι, αγχώδεις. Θα πρέπει να καταναλώσουμε και πάλι αρκετή ποσότητα αλκόολ για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε. Κι αυριο πάλι έχουμε να κάνουμε. Μόνο που....
Μόνο που ερχονται κάτι βράδια, που η ώρα περνάει και είμαστε οι τελευταίοι στο σπίτι, ξυπνητοί. Και κλείνουμε την τηλεόραση. Και καθόμαστε εκεί στην σιωπή και δεν γνωρίζουμε αν την μέρα την έχουμε περάσει, αν την έχουμε ονειρευτεί, αν κάποιος άλλος την έχει ζήσει και μας την διηγήθηκε, αν, τέλος πάντων, είναι μια πρόβλεψη μιας μέρας, που δεν ήρθε ποτέ, μιας ζωής που δεν ήρθε ποτέ. Τότε σ' εκείνη την στιγμή που όλο το σταθερό σύμπαν φαίνεται να καταρρέει, τότε που ολες οι βεβαιότητες μηδενίζονται, τότε... λένε πως εμφανίζεται ο Θεός με μια τεράστια αγκαλιά για πάντα ανοικτή... Τότε....