Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

Μετά οι πλατείες άδειασαν. Οι υπάλληλοι του δήμου πήραν τις σημαίες. Γκρίνιαξαν για τα σκουπίδια. Και στην συνέχεια τα μέσα έκαναν λόγο για εκλογές και για ηττημένους. Δηλαδή, ένα πεδίο πάλης είχε κλείσει. Κι οπως χρειάζονταν δύο αρχές τον ηττημένο και τον νικητή, τον καλό και τον κακό, τον δεξιό και τον αριστερό. Ενα άλλο πεδίο πάλης άνοιγε στον ηττημένο. Ενας υποψήφιος, δεύτερος υποψήφιος και παλι προεκλογική λογική και τέλος... ακριβώς δεν έχει τέλος. Γιατί είναι θέμα αρχής. Και η αρχή ειναι το πεδίο της πάλης, δηλαδή οτι συγκροτούμεθα ως πολιτεία όχι με στόχο την εξεύρεση στρατηγικών, που θα μας οδηγήσουν σε λύσεις προβλήματων αλλά ως ένα αειφόρο πεδίο πάλης, όπου κάποιος πάντα θα αντιπαλεύει με κάποιον άλλον που αν δεν τον έχουμε θα πρέπει να τον βρούμε.
Ελυσε αυτή η αρχή κάποια προβλήματα; Σχεδόν πότε, από την αρχή της δημιουργίας της χώρας βρισκόμαστε μόνιμα σε αυτό το πεδίο , όπου οι ισορροπίες είναι πάντα ασταθείς. Μπορεί κάποιος να κάνει κάτι για την άρση του πεδίου; Η απάντηση είναι αρνητική αφού το κοσμοείδωλο έχει διαγράψει τον πραγματικό κόσμο που είναι προϊον σύνθεσης. Και που μπορεί να οδηγήσει αυτό; Στην καταστροφή και των δύο πλευρών και στην επαναδημιουργία άλλων δύο, που και πάλι θα έχουν την κοινή αρχή αυτή της πάλης.
Και βέβαια αυτό το πεδίο κατοικεί μέσα μας. Η πολιτική ειναι η επέκταση του πεδίου της εσωτερικής μας πάλης. Μέσα μας τα του ουρανού και τα της γής. Η σύγκρουση τους , μέσα μας μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολες αρρώστιες, που και αυτές τις κατανοούμε ως πεδίο πάλης ( νικήθηκε στην μάχη με τον θάνατο, νίκησε η ζωή). Και η σύνθεση; Εκεί που κατοίκει η ειρήνη. Δύσκολο αλλά πως.....;

Δεν υπάρχουν σχόλια: