Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2007

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΤΑ ΝΕΚΡΟΙ

Ετών 29. Αφησε χθες την τελευταία πνοή στη Λάρισα. Ενας ακόμη ή ένας; Μοναδικός. Με τα μεγάλα οράματα, τις αλλαγές, τις πιθανότητες, τα παιδιά που θα έρχονταν, τα βράδια, ειδικά, τα βράδια που θα έβλεπε το φεγγάρι, όλα αυτά αφήσαν την τελευταία τους πνοή. Και βέβαια, ο κόσμος θα συνεχίσει να ορύεται για την πολιτικό αμοραλισμό, την διαχείριση και τις πολιτικές. Μόνο που ο "κόσμος" αρνείται να σκεφτεί οτι "πολιτική" και "πολιτικοί" για την ευδαιμονία ημών, υπάρχουν. Αλλοιώς τι; Κι αυτός ο 29 χρονος, πως εισέπραξε αυτή την ευδαιμονία του ζειν σε μια πόλη;
Ετσι και σήμερα, όπως και χθές, όπως και κάθε μέρα προσεύχομαι για τους επτά νεκρούς της σημερινής ημέρας και τους είκοσι τετραπληγικούς που προστέθηκαν στην μεγάλη ουρά των τετραπληγικών αυτής της χώρας. Θα προσευχηθώ και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα γιατί κάθε μέρα επτά πεθαίνουν στην χώρα μου, νέα παιδιά, νέα όνειρα, η ζωή πεθαίνει στην χώρα. Είκοσι νέα παιδιά καταδικαζονται να ζούν σε καροτσάκια, η νέα ζωή να περνά σε καροτσάκια, τα όνειρα σε καροτσάκια, η ζωή...
Κι ακομα να μην ξεχάσω τον έναν ακόμη - τουλάχιστον έναν- που αφήνει τη ζωή του σε παγκάκια, σε οικοδομές και σε πλατείες με την ένεση καρφωμένη στην φλέβα του. Τον έναν και τη μία, τους μοναδικούς αυτούς, με τα νέα ονειρα, με τα νέα οράματα, τη νέα ζωή, τη ζωή, τη ζωή, τη ζωή.....
Να μην τους ξεχάσω ποτέ γιατί αυτοί θα πεθαίνουν και σήμερα και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα και αισθάνομαι τραγικά ανήμπορος, να κάμω κάτι άλλο, παρά να προσεύχομαι, να εύχομαι..
Και την άλλη μέρα να βγαίνω έξω και να συναντώ του συναδέλφους δολοφόνους αυτών των παιδιών. Εμείς οι επιζώντες της μεγάλης καταστροφής. Επιζώντες όμως της προηγούμενης μέρας οχι και της σημερινής, που την έκβαση δεν ξέρουμε... "νεκρών πεσόντων…..ους εμαρψαμεν ποσίν, χείλιοι φονηές είμεν¨, οπως θάλεγε ο πατέρας μας ο Αρχίλοχος.
Εν κατακλείδι :τα μάτια του παιδιού παντα βγαλμένα. Στις κώχες θα διαγράφεται μια μεγάλη εικόνα που στο πρόσωπο του εικονιζόμενου αγίου θα διακρίνεται η βία με μαχαιριές στα μάτια κι επιγραφές του τύπου "Σπύρ - ούλα 1970). Γύρω του θα προσπερνάνε τ' αυτοκίνητα κλοτσώντας τις ταχύτητες. Το παιδί θα ξεκινάει ολομόναχο για τον ουρανό. Από μακριά μόνο θα φαίνεται ένας άγγελος, θλιμμένος..........

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ

Μετά οι πλατείες άδειασαν. Οι υπάλληλοι του δήμου πήραν τις σημαίες. Γκρίνιαξαν για τα σκουπίδια. Και στην συνέχεια τα μέσα έκαναν λόγο για εκλογές και για ηττημένους. Δηλαδή, ένα πεδίο πάλης είχε κλείσει. Κι οπως χρειάζονταν δύο αρχές τον ηττημένο και τον νικητή, τον καλό και τον κακό, τον δεξιό και τον αριστερό. Ενα άλλο πεδίο πάλης άνοιγε στον ηττημένο. Ενας υποψήφιος, δεύτερος υποψήφιος και παλι προεκλογική λογική και τέλος... ακριβώς δεν έχει τέλος. Γιατί είναι θέμα αρχής. Και η αρχή ειναι το πεδίο της πάλης, δηλαδή οτι συγκροτούμεθα ως πολιτεία όχι με στόχο την εξεύρεση στρατηγικών, που θα μας οδηγήσουν σε λύσεις προβλήματων αλλά ως ένα αειφόρο πεδίο πάλης, όπου κάποιος πάντα θα αντιπαλεύει με κάποιον άλλον που αν δεν τον έχουμε θα πρέπει να τον βρούμε.
Ελυσε αυτή η αρχή κάποια προβλήματα; Σχεδόν πότε, από την αρχή της δημιουργίας της χώρας βρισκόμαστε μόνιμα σε αυτό το πεδίο , όπου οι ισορροπίες είναι πάντα ασταθείς. Μπορεί κάποιος να κάνει κάτι για την άρση του πεδίου; Η απάντηση είναι αρνητική αφού το κοσμοείδωλο έχει διαγράψει τον πραγματικό κόσμο που είναι προϊον σύνθεσης. Και που μπορεί να οδηγήσει αυτό; Στην καταστροφή και των δύο πλευρών και στην επαναδημιουργία άλλων δύο, που και πάλι θα έχουν την κοινή αρχή αυτή της πάλης.
Και βέβαια αυτό το πεδίο κατοικεί μέσα μας. Η πολιτική ειναι η επέκταση του πεδίου της εσωτερικής μας πάλης. Μέσα μας τα του ουρανού και τα της γής. Η σύγκρουση τους , μέσα μας μπορεί να οδηγήσει σε δύσκολες αρρώστιες, που και αυτές τις κατανοούμε ως πεδίο πάλης ( νικήθηκε στην μάχη με τον θάνατο, νίκησε η ζωή). Και η σύνθεση; Εκεί που κατοίκει η ειρήνη. Δύσκολο αλλά πως.....;

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Η ΜΟΝΗ ΠΡΌΒΛΕΨΗ

Η μόνη αληθινή πρόβλεψη είναι ο θάνατος. Και όχι μόνο ο θάνατος των άλλων, ο δικός μας θάνατος. Είναι το μόνο σίγουρο. Η μέρα και η ώρα είναι, προς το παρών, άγνωστες. Η μόνη κουβέντα που με αυτή θα έπρεπε να ξεκινάμε τις συζητήσεις μας είναι αυτή. Η ζωή μας είναι μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα και ο καθένας απαντάει, όπως μπορεί και κανονίζει ανάλογα τη ζωή του. Πάντως το γνωρίζουμε οτι ο τρόπος της ζωής μας δείχνει και την θέση απέναντί του, όπως και απέναντι στη ζωή. Γιατί η θέση μας για το θάνατο είναι θέση για τη ζωή δεν γίνεται αλλοιώς. Το κακό είναι οτι περνάμε, μιλάμε, εξαγγέλουμε, διακυρήσουμε χωρίς να έχουμε επίγνωση οτι αυτά γίνονται στα όρια των τορινών μας γνώσεων. Οχι οτι θα πρέπει να τα σταματήσουμε αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε οτι γίνονται στα όρια των γνωσεών μας. Πάντως αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί είναι οτιδήποτε κάνουμε για τον ευατό μας μικραίνει τον κόσμο ενώ οτιδήποτε κάνουμε για τον άλλον μεγαλώνει τον κόσμο. Εξαρτάται θα μου πεις από τον ορίζοντα του καθενός, αυτό ακριβώς, ο ορίζοντας ειναι οι άλλοι. Οσο λιγώτεροι είναι τόσο μικρότερος ο ορίζοντας, όσο περισσότεροι είναι τόσο μεγαλύτερος.
Πάντως "η αλήθεια έναντι θανάτου δίνεται" Ο. Ελύτης

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΞΑΓΓΕΙΛΑΜΕ....

Δώσαμε τις απαντήσεις. Εκτεθήκαμε εμπρός στον φακό. Μας αναγνώρισαν και μας έκριναν. Από τις κινήσεις, από το βλέμμα, από την γρηγοράδα και κυρίως από την αυτοπεποίθηση. Στη συνέχεια κάναμε εξαγγελίες. Δώσαμε χρήματα και προπαντώς υποσχέσεις. Ο καθένας από την δική του σκοπιά.Σχεδόν μιλήσαμε για όλα τα προβλήματα και οι λύσεις φάνηκαν σε όλους εφικτές. Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε είναι πως σκοτώνονται κάθε μέρα πέντε ψηφοφόροι μας. Μας αγνοούν από ότι φαίνεται, επιδεικτικά. Αγνοούν τον αγώνα μας. Αγνοούν την αγωνία μας. Μας αγνοούν, επίσης και αυτοί που πεθαίνουν απο τα ναρκωτικά. Αφού δώσαμε υποσχέσεις και θα τις τηρήσουμε μέσα στα υπόλοιπα 4 χρόνια, θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον. Και αυτοί πεθαίνουν χωρίς να μας δώσουν πίστωση χρόνου. Θεωρούμε οτι βαλλόμεθα πανταχόθεν από τους σκοτωμένους μας. Διότι καλώς πληρώσαμε τους πυροπαθείς αλλά πως να πληρώσουμε την μάννα και τα τέσσερα παιδιά, μας αγνόησαν προφανώς, όπως και τους άλλους 60 - πόσοι ήτανε- που δεν προλάβαμε να τους αποζημειώσουμε. Αυτό είναι απαράδεκτο να μην καταδέχονται την βοήθεια τόσων κομμάτων.
Θα πρέπει να το καταγγείλουμε, τέλος πάντων, πέντε θάνατοι από δυστυχήματα, τουλάχιστον ενας με δυο κάθε μέρα από ναρκωτικά είναι σαν να αγνοείς τους δημοκρατικούς θεσμούς. Επιτέλους πρέπει κάποιος να ενοχοποιεί και αυτούς που πεθαίνουν. Επιτέλους.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

DEBATE

Διαβάζω στο λεξικό την εξήγηση : διαμάχη, διαφωνία, καβγαδάκι, καβγάς, διαφωνία έντονη και διαρκής. Αυτό περιμένουμε σήμερα. Αντί να γίνεται η μάχη των στρατών οι clan θα παρουσιασθούν για να μονομαχήσουν. Αυτός που θα παρουσιάστεί πιο πειστικός αυτός θα κερδίσει τα σημεία. Και θα ειναι ο νικητής, με όρους θεάματος, βεβαίως. Και οι όροι αυτοί είναι αμείλικτοι δεν ενδιαφέρονται για το περιεχόμενο - που ειναι προϊόν σκέψης και επεξεργασίας- αλλά για την παρουσίαση της αντίθεσης.
Θα πρέπει, λοιπόν, να παρατηρήσουμε οτι από την αρχή ξεκινάει ο διάλογος όχι με την αρχή της σύνθεσης, της λύσης δηλαδή των προβλημάτων, μετά από επεξεργασία, αλλά με την αρχή της διαφωνίας. Οι λύσεις που θα προταθούν δεν είναι προϊόν επεξεργασίας και σύνθεσης αλλά αντίθεσης. Πιο απλά πες αντιμετωπίζω ένα οικονομικό πρόβλημα και σκέφτομαι πως να το ξεπεράσω και κτίζω την επίλυση του προβλήματος στην αντιθεσή μου με τον γείτονα. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί ποτε.
Το δεύτερο που παρατηρείται είναι οτι οι πολιτικοί αρχηγοί δέχονται να σημειοποιηθούν ανάμεσα σε πολλά σημειοποιημένα υποκατάστατα πολλές φορές ανύπαρκτα. Ετσι όμως δεν ευνοείται ο πολιτικός λόγος αλλά ο επικοινωνιακός που και διαφορετικός είναι και ουδεμία με σχέση έχει με πολιτικούς στόχους αλλά μονάχα ως μέρος μιας στρατηγικής ενός ευρύτερου προγράμματος, μπορεί να τον δεχθεί κάποιος.
Γιατί τότε το σημερινό debate; Η απλούστερη απάντηση είναι "σας πηραμε σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο. Μας πήρατε μας πήρατε βαρέλι δίχως πατο"

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

ΓΥΜΝΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΚΡΕΜΑΤΟΡΙΑ

Από το χώρο της καύσης των νεκρών περάσαμε στις συζητήσεις των επιζώντων, που ουδέποτε αντιλήφθησαν ότι ζουν σαν τέτοιοι, παρά σαν higlanders, ουδέποτε θνήσκοντες. Αποζημιώσεις; Βεβαίως. Αποζημίωση; Ναι, αν ορίσουμε την ζημιά. Και το δέντρο, το σπίτι, η οικοσκευή; Βεβαία ζημιά. Για αυτό και αποζημιώνεται από το κράτος. Και η ανθρώπινη ζωή; Σιωπή. Άρα η ανθρώπινη ζωή είναι φονεύσιμη χωρίς επιπτώσεις, επομένως δεν πρόκειται για ζημιά αλλά τότε γιατί πρόκειται; Γράφει ο Φουκώ. «Εδώ και χιλιετίες ο άνθρωπος παρέμεινε αυτό που ήταν για τον Αριστοτέλη: ένα «ζώον» και πέραν τούτου ένα «ζώον» ικανό να έχει και πολιτική υπόσταση. Ο νεωτερικός άνθρωπος είναι ένα ζώον στην πολιτική του οποίου η ζωή του, ως εμβίου όντος καθίσταται αντικείμενο διερώτησης»
Επαναλαμβάνω λοιπόν για να αποζημιώνεται η οικοσκευή και δεν «αποζημιώνεται» ο άνθρωπος σημαίνει ότι η οικοσκευή έχει σημασία μεγαλύτερη από τον άνθρωπο.
Πέραν τούτου δεν μάθαμε. Δεν μάθαμε το όνομα της γυναίκας που δολοφονήθηκε δια πυρός με τα τέσσερα παιδιά της. Δεν μάθαμε που γεννήθηκε, πως μαθήτευσε, αν σπούδασε, τον πρώτο έρωτα της, την γνωριμία με τον άντρα της πως γεννήθηκαν τα παιδιά της. Δεν μάθαμε επίσης, πως αισθάνονταν την ώρα που σηκώνονταν το βράδυ να τα αλλάξει, να τα δώσει γάλα, να τα παρηγορήσει από τους εφιάλτες της. Δεν μάθαμε τα όνειρα που έκανε για αυτά. Δεν μάθαμε και τίποτα για τα παιδιά. Γιατί τα παιδιά δεν έχουν παρελθόν. Έχουν μόνο ένα άγραφο μέλλον. Βλέπω ένα παιδί και σκέφτομαι, ότι αυτό αύριο μπορεί να είναι αυτός που θα αλλάξει την πορεία του κόσμου. Όμως δεν μάθαμε τίποτα για αυτά. Χωρέσανε μέσα σε αριθμούς. «63 νεκροί από την πυρκαγιά. 2500 από τροχαία δυστυχήματα». Και δεν μιλάμε για αριθμό οσπρίων αλλά για μοναδικές οντότητες, που όμοιες τους δεν θα ξαναβρούμε στο σύμπαν, μιλάμε για ανθρώπινα παιδεία, δηλαδή τόσο, ισχυρά πλασμένα «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του δημιουργού. Ερώτησις καίρια; Και πως αποζημιώνονται ; Μόνο ένας τρόπος υπάρχει και είναι αυτός της συγγνώμης. Μια συγνώμη που δεν ακούσαμε κι ενώ περιμέναμε ακούσαμε για τις παροχές 3.000 ευρώ. Τόσο κοστίζει η αποζημείωση του πατέρα που έχασε την γυναίκα και τα παιδιά του ή σε αυτή την περίπτωση επαυξάνεται και μπορεί να πάρει το σύνολο επί τέσσερα της επιδότησης;
Γράφει ο Agaben στο Homo sacer « Η σφαίρα της κυριαρχίας είναι εκείνη εντός της οποίας κάποιος μπορεί να φονεύσει χωρίς να διαπράξει ανθρωποκτονία και χωρίς να τελεσθεί θυσία έτσι η ζωή μεταβλήθηκε σε φονεύσιμη ύλη και άθυτη» Η μοναδικότητα, η ιερότητα, η πολιτική διάσταση του ανθρώπου αυτομάτως εξαφανίζονται και δυστυχώς για όλους μας έχουμε όλοι τα χαρακτηριστικά του homo sacer είμαστε είμαστε δηλαδή και εμείς, η γυναίκα μας, τα παιδιά, μας και οι φίλοι μας «φονεύσιμοι και άθυτοι». «Οι επόμενοι παρακαλώ, ας περάσουν στο κρεματόριο»