Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

ΚΑΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ

Τότε εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω. Κι ευρέθηκαν σε σκοτεινό τόπο και βροντερό που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσαν το χοχλό στο νερό που αναβράζει. Ετότες εκατάλαβα πως εκείνη ήτανε η Ελλάδα. Αλλά δεν έβλεπα μήτε πόλη, μήτε χωριό, μήτε λίμνες, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό. Εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψη, βροντή και αστροπελέκι. Και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση....

Διονυσιος Σολωμός

2 σχόλια:

Ariel είπε...

Το δανείζομαι απ' το προηγούμενο"Τους νεκρούς κλαίω και ντρέπομαι, είμαι και γω μαζί με τους εμπρηστές γιατί τίποτα δεν κάνω για να σταματήσω την αναπαραγωγή της παιδικής στάσης "δεν φταίω εγώ, φταίνει οι άλλοι"

Ενα κράτος-εμπρηστής. Αλήθεια που είναι το τέλος τής κόλασης?

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ είπε...

Η πραγματική κριτική δεν περιορίζεται στο να εκθέτει τις αντιφάσεις των καθεστώτων.Συλλαμβάνει τη γέννησή τους.Τα κατανοεί στη δικιά τους σημασία. Καί τότε βρίσκει που είναι η κόλαση.