Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

Ξανά προβολή του αφιερώματος στον Μανόλη Αναγνωστάκη, στην ΕΤ1. Δεν είναι μόνο η ιστορία του, ούτε μόνο αυτά τα ποιήματα, που μας συνόδευσαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ακουμπάς συνεχώς σε ανθρώπους που έχουν φύγει. Αυτή η τραγική αίσθηση της απουσίας του ζωντανού διαλόγου δοκιμάζει τους περισσότερους από εμάς και γίνεται πιο δυνατή από έναν κόμπο στην ανάσα του χρόνου που μας παρασέρνει.

Σκέφτεσαι πάλι, ότι ίσως φταίει το γεγονός ότι ζεις σε μια τραγική επαρχία αλλά και πάλι ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου τρέφεται με την τραγικότητα της στέρησης της ουσίας. Και οι ομότεχνοι ακόμα τρέφονται με την τρυφηλότητα μιας εφήμερης δόξας που καταρρέει αμέσως, από την στέρηση του νοήματος.

Κατά τα άλλα τα βράδια, περνούμε ξανά τους ίδιους δρόμους που μεγαλώσαμε, στέλνοντας ψηφίδες στο διαδύκτιο γνωρίζοντας από την αρχή ότι είναι μαρτυρίες ενός κόσμου υπαρκτού μεν αλλά άγνωστου γιατί ο κόσμος δεν σχηματίζεται από τον μοναχικό στοχασμό αλλά από τον αντίλογο και την διαφορά. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι το επικοινωνώ προϋποθέτει την κοινωνία και χωρίς αυτήν δεν υφίσταται.

Και πάλι θα ρωτήσεις σε έναν κόσμο εγκλημάτων, μαύρου χρήματος, ανταγωνιστικότητας με πρωταγωνιστή την οικονομία έναντι της πολιτικής, έναντι της κοινωνίας, έναντι των ανθρώπων. Των γυμνών ανθρώπων που συνθλίβονται, θυσιάζονται, πεθαίνουν, εκχωρούν τα όνειρά τους στο βωμό των σχεδίων μιας ανώνυμης πολυεθνικής, που κέρδισε την συναίνεση και την συνενοχή μας, τώρα τι ζητάς; Γιατί αναφέρεσαι στην ποίηση; Αρκούν οι εκπομπές για την υγεία. Αυτή θέλουμε. Δεν θέλουμε το ανακάτεμα των λέξεων, δεν είναι κατανοητό, δεν είναι υγιές, δεν μας βοηθά στην απελευθέρωση του shopping.

«Ολο και πιο γυμνά

Ολο και πιο άναρθρα

Όχι πια φράσεις

Όχι πια λέξεις

Γραμμάτων σύμβολα

Αντί για την πόλη η πέτρα

Αντί για το σώμα το νύχι

Ακόμα πιο πολύ: μια αιμάτινη

Σκοτωμένη κηλίδα

Πάνω στο μικροσκόπιο»

Μ. Αναγνωστάκης.

1 σχόλιο:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ είπε...

Δεν μου αρέσουν τα συνήθη. Η μεθοδική κατασκευή των σημασιών,με ενδιαφέρει η αξιολόγηση της γλώσσας.Είναι το μόνο παρήγορο ως αμφισημία.