Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

ΚΑΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ

Τότε εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω. Κι ευρέθηκαν σε σκοτεινό τόπο και βροντερό που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσαν το χοχλό στο νερό που αναβράζει. Ετότες εκατάλαβα πως εκείνη ήτανε η Ελλάδα. Αλλά δεν έβλεπα μήτε πόλη, μήτε χωριό, μήτε λίμνες, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό. Εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψη, βροντή και αστροπελέκι. Και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση....

Διονυσιος Σολωμός

ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΑΨΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Εύκολα αναδύεται, από την παιδική ηλικία, το φταίνε οι άλλοι πάντοτε. Το υποκείμενο αντιδρά στην προσωπική ευθύνη. Εύκολα αναδεικνύεται και η διάλυση δια της σύγκρουσης. Αριστα έχουμε εκπαιδευτεί οτι το καλύτερο επιχείρημα μας είναι "η γροθιά στο τραπέζι". Και αφού γρονθοκοπήσαμε και αφού ρίξαμε τις ευθύνες εκεί που πρέπει, τότε γυρίσαμε να σχολιάσουμε την ανευθυνότητα των νεοελλήνων, ως αν εμείς είμαστε γαλαξιακοί επισκέπτες, οι οποίοι μόλις επισκέφθηκαν αυτή την χώρα και δεν γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται.
Και βέβαια ως γαλαξιακός επισκέπτης δεν οφείλω να γνωρίζω τίποτα καθώς η ενημερωσή μου θα πρέπει να διακατέχεται από το σύνδρομο του κουτσομπολίού ώστε να μην κουράζω καθόλου την πολύτιμον ουσία του μυαλού μου.
Αν βεβαίως ενδιαφερόμουν και διάβαζα και παρακολουθούσα θα έβλεπα τα εξής:

"Υπήρξαν μόνο τρεις αναλαμπές. Εγώ τις έχω ζήσει και βιωματικά - και θα μου επιτρέψετε και τη συναισθηματική αυτή παρένθεση - έχω πάει και τρεις φορές στο νοσοκομείο υπερασπιζόμενος το περιβάλλον, κυρίως την περίοδο που ήμουν δήμαρχος.
Πρώτη αναλαμπή, μεγαλειώδης: το άρθρο 24, που τώρα θέλετε να το αλλάξετε.
Δεύτερη αναλαμπή ξέρετε ποιος ήταν; Ο Στέφανος Μάνος, με τον ν. 947. Ο Στέφανος τότε άνοιξε πραγματικά το δρόμο γιατί εφήρμοσε το 24. Και ξέρετε τι ήταν αυτή η εφαρμογή; Πραγματική επανάσταση! Βεβαίως, Στέφανε, δεν ξέρω αν υπήρχε άλλος δήμαρχος τότε να σε υπερασπιστεί. Και μένα παραλίγο να με διαγράψουν από το ΠΑΣΟΚ τότε. Τι έλεγε τότε ο νόμος του Στέφανου Μάνου; Έλεγε ότι πρέπει να ενεργοποιηθεί το άρθρο 24 και να υπάρξει εισφορά σε γη και σε χρήμα από την υπεραξία που έχει ο πολίτης που μπαίνει στο σχέδιο. Και τότε ξεσηκώθηκαν όλοι οι καταπατητές σε όλη τη χώρα. Εγώ, επειδή ήμουν δήμαρχος, το εφήρμοσα πρώτος.
Και εν συνεχεία μετά υπήρξε η άλλη μεγάλη αναλαμπή, ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης. Επειδή δεν αρκούσαν οι Καλαματιανοί για να με αντιμετωπίσουν, έκαναν έναν πανελλήνιο σύλλογο όλοι οι καταπατητές και ήρθαν στο Δημοτικό Συμβούλιο της Καλαμάτας με ρόπαλα και κουκούλες κι έκαναν κατάμαυρο στο ξύλο και εμένα και τους μελετητές και το Δημοτικό Συμβούλιο. Ο κ. Κουβέλης τότε ήταν νομικός σύμβουλος - το θυμάστε - για να υπερασπιστούμε τότε την υπόθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να μην εκπέσει ο ν. 1337.
Τρεις, λοιπόν, ήταν οι αναλαμπές για το περιβάλλον: Το άρθρο 24 και οι δυο αλλεπάλληλες εφαρμογές του σε ένα πεδίο μόνο, της οικιστικής πολιτικής, που προσπάθησαν ο Στέφανος Μάνος και ο Αντώνης Τρίτσης.
Θέλετε να μάθετε την τύχη του Στέφανου Μάνου και του Τρίτση; Έφυγαν και οι δύο. Τους έδιωξαν. Ούτε οι μεγάλοι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου μπόρεσαν να αντέξουν αυτήν την πίεση. Ο Στέφανος Μάνος έγινε Υπουργός Βιομηχανίας - να τα πείτε, κύριε Μάνο, πώς φύγατε τότε - γιατί δεν μπορούσε η Νέα Δημοκρατία να αντέξει όλη αυτήν την πίεση. Ο Αντώνης Τρίτσης - θυμάστε την επιστολή του Ανδρέα Παπανδρέου- «έγραψε ιστορία» - λέει- αλλά κατά τα άλλα έφυγε. Και αρχίζουν οι δοκιμασίες από το 1984 και μετά για το περιβάλλον."
Αυτά είπε ο Σταύρος Μπένος στην Βουλή των Ελλήνων (θα τα βρείτε στην προσωπική του σελίδα). Βέβαια δεν τα διαβάσαμε, βέβαια δεν τα γνωρίζουμε και βέβαια τώρα θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε τις ευθύνες, στους πανταχού παρόντες και ουδέποτε συλληφθέντες, εμπρηστές.
Τους νεκρούς κλαίω και ντρέπομαι, είμαι και γω μαζί με τους εμπρηστές γιατί τίποτα δεν κάνω για να σταματήσω την αναπαραγωγή της παιδικής στάσης "δεν φταίω εγώ, φταίνει οι άλλοι"

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ή ΟΣΟΙ ΓΛΥΤΩΣΕΤΕ .. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ

Μία γυναίκα 39 ετών συνελήφθη χθες, μετά από παρακολούθηση της αστυνομίας σε super market του Βόλου να συναλλάσσεται με κάποιον προσπαθώντας να πουλήσει κάποια μεγάλη ποσότητα ηρωίνης.
Ενας άνδρας 61 χρόνων βρίσκει το θάνατο μέσα στο αυτοκίνητό του προσπαθώντας να στρίψει από της Λαρίσης στην Α΄ Βιομηχανική περιοχή του Βόλου. Πρόκειται για μία στροφή , η οποία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και γνωστή σε όλους του βολιώτες για την επικινδυνότητα της, όχι τόσο γνωστή στους ξένους.
Πριν λίγες μέρες ένα αυτοκίνητο πηγαίνοντας στην Λάρισα, από την παλιά εθνική οδό, χωρίς να έχει διευκρινιστεί πως, πάντως κινούμενο με εξαιρετική ταχύτητα, καθώς έτσι είχε αποφασίσει ο οδηγός, συγκρούεται με ένα λεωφορείο. Αποτέλεσμα νεκροί ο οδηγός και η συνοδηγός. Η μητέρα και ο πατέρας. Ζωντανά τα τρία παιδιά τους που ήταν στο πίσω κάθισμα. Η καμπίνα οδήγησης δεν είχε κανένα πρόβλημα, προφανώς, δεν είχε γίνει χρήση των ζωνών ασφαλείας.
Γιατί η παράθεση αυτών των ειδήσεων; Γιατί οι πράξεις καταδεικνύουν και έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Εν προκειμένω είμαστε μια κοινωνία που αποδέχεται την πώληση ναρκωτικών στις πλατείες (γνωστό ότι πωλούνται σε ΟΛΕΣ στην πόλη του Βόλου) ακόμα και μέχρι τα υπερκαταστήματα. Ότι είμαστε μια κοινωνία που αποδέχεται το θάνατο από τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα, ως δεδομένο. Η αντίθεση ότι στις καθημερινές κουβέντες τα καταδικάζουμε δεν ευσταθεί γιατί όταν πήγε να πειραχτεί το ασφαλιστικό σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος κατέβηκε σύσσωμος ο Ελληνικός Λαός να διαδηλώσει. Στην πραγματικότητα δεν διαμαρτυρόμαστε, γιατί τα αποδεχόμαστε ως γεγοότα.
Τα ναρκωτικά αφορούν ένα τμήμα μόνο του πληθυσμού; Όχι βέβαια, μας αφορούν όλους. Σκοτώνουν ότι το πολυτιμότερο μπορεί να διαθέτει μια χώρα και αυτό είναι τα νέα παιδιά και παράγει έναν συγκεκριμένο πλούτο, από τον οποίον ωφελείται το κράτος νομιμοποιώντας τον μέσω των ομολόγων για παράδειγμα και κάποια κατηγορία ανθρώπων που έρχεται σε άμεση συνάφεια με το κύκλωμα.. Συνεπώς η επιλογή μας είναι να αφήνουμε να σκοτώνονται τα νέα παιδιά για κάποια φορολογήσιμα ομόλογα τα οποία κερδίζει το κράτος και για κάποια χρήματα τα οποία εισρέουν στην αγορά με τον παράνομο χρηματισμό, κάποιων άλλων.
Και για τα δυστυχήματα, ακριβώς, η ίδια επιλογή υπάρχει. Είναι η κυριότερη αιτία θανάτου για νέους 15 – 35 ετών Κι εδώ δεν διακρίνω ουδεμία συγκίνηση αφού ο στόχος επιτυγχάνεται που είναι εξόντωση των νέων ανθρώπων.
Τώρα πως όλοι εμείς θέλουμε να βλέπουμε με αισιοδοξία το μέλλον και μάλιστα να το χρησιμοποιούμε ως προμετωπίδα στις προεκλογικές καμπάνιες των δύο κομμάτων, δεν μπορώ να το κατανοήσω; Αν προσπαθούμε να σκοτώσουμε το καινούργιο με το θάνατο των νέων ανθρώπων, από πού θα έρθει το καινούργιο; Αν οι αρχές μας είναι η αποδοχή της εν ψυχρώ δολοφονίας, τουλάχιστον πέντε συνανθρώπων και μάλιστα νέων, κάθε ημέρα, τότε για ποιο καινούργιο θα πρέπει να παλέψουμε; Αν έχουμε αποδεχτεί τον τζίρο των ναρκωτικών ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας τότε γιατί να παλέψουμε για καλύτερη παιδεία; Που την ξέρουμε αυτή την παιδεία, αφού οι ίδιοι δεν θέλουμε να μάθουμε από την πραγματικότητα;
Κατά τα άλλα μέχρι τις εκλογές θα συνοψίσουμε τα μεγάλα προβλήματα αυτού του έθνους που είναι «η μη τήρηση των υποσχέσεων» και τα «ομόλογα» και ένα ακατανόητος βερμπαλισμός, ενός εξαγγελτικού λόγου με πλήρη απουσία επιχειρημάτων. Γράφει ο Αντόρνο « Ο στοχασμός που συμπαρατάσσεται με την απλοϊκότητα καταδικάζει μόνος του τον εαυτό του: πονηριά και σκοταδισμός εξακολουθούν να είναι ότι και ανέκαθεν. Το να επιβεβαιώνουμε με μεσολαβήσεις την αμεσότητα αντί να καταλαβαίνουμε ότι είναι η ίδια μεσολάβηση του εαυτού της, σημαίνει να διαστρεβλώνουμε την σκέψη και να την κάνουμε απολογητική του αντιθέτου της, του άμεσου ψεύδους. Αυτή η διαστρέβλωση εξυπηρετεί κάκιστους σκοπούς από την ιδιωτική ξεροκεφαλιά του «έτσι είναι η ζωή» μέχρι την δικαιολόγηση της κοινωνικής αδικίας σαν φυσικού νόμου.

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007

ΣΗΜΕΙΩΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Με την ανακοίνωση της ημερομηνίας των εκλογών έτρεξαν το σημείο, ο κύκλος, το τρίγωνο μαζί και η πυραμίδα. Ο δημιουργός προσόψεων χρησιμοποιήσε πλήθος σημείων αλλού για να αλλάξει και αλλού να παραλλάξει διατηρώντας στο ακέραιο την αρχική τους ταυτότητα. Αυτόματα το πλήθος χρησιμοποιώντας πλήθος αντιηλιακό προσπαθούσε να εκβάλλει τα σημεία τα οποία είχαν αναδυθεί στον εξωτερικό φλοιό του εγκεφάλου, ο οποίος ήδη υπέφερε από τον κόσμο γνωστού απορρυπαντικού. Κανείς δεν ήξερε οτι είχαν γίνει τυχαία. Πάντως οι μέρες θύμιζαν τελευταίες ημέρες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πλήθος αστρολόγων και μελλοντολόγων περιφέρονταν στους δρόμους της Ρώμης. Μεταξύ τους γνωρίζονταν και όλοι γνώριζαν οτι ήταν απατεώνες, όπως και το πλήθος τους ήξερε. Και όμως αυτοί συνέχιζαν το δρόμο τους στους δρόμους της Ρώμης. Και αν τυχόν διασταυρώνονταν σε καμμία γωνιά ο ένας έκλεινε το μάτι στον άλλον και συνέχιζαν.
Αυτό κάνουμε και μείς κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλον αποδεχόμενοι εκλογές, διαμαρτυρίες και προβλέψεις. Μην νομίσει οτι όλα γίνονται εξ' αιτίας των τηλεόρασεων, των δημοσιογράφων και των πολιτικών. Δυστυχώς δεν είμαστε οι θεατές της κρίσεις είμαστε αναπόσπαστο μέρος της κρίσης. Ποια κρίση;
Ο Πλάτων είπε οτι οι άνθρωποι δεν είναι όντα. Οντα είναι μόνον αυτά που στον ιδεατό κόσμο δανείζουν την όψη. Η τηλεόραση λέει οτι οι δημιουργούμενες εικόνες θησαυρίζουν μόνον ένα τμήμα του πραγματικού προσώπου που διαφεύγει της τηλοψίας. Συνεπώς τα σχηματιζόμενα σε αυτή θέματα είναι σημεία που αντιστοιχούν ή οχι σε πραγματικά σημαίνοντα. Εμείς εκλαμβάνουμε αυτά τα σημεία ως όντα. Η αντίληψη αυτή ειναι η διαστροφή ή αντιστροφή του κόσμου καθώς τα μή οντα τα αντιλαμβανόμαστε ώς οντα έχωντας τεράστια αδυναμία να αντιληφθούμε τα όντως όντα. Συνεπώς είναι αδύνατο να ζήσουμε την ζωή μας αφού πέρνουμε το φαινόμενο ως ουσία.
Επιστρέφοντας στο αρχικό θέμα ποιοί εκλέγουν ποιούς; Πως έγραφε ο Δάντης στην Κόλαση πως έπαιρναν τις σκιές come cosa salda ( σαν στέρεο πράγμα), έτσι ακριβώς.....

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

Ξανά προβολή του αφιερώματος στον Μανόλη Αναγνωστάκη, στην ΕΤ1. Δεν είναι μόνο η ιστορία του, ούτε μόνο αυτά τα ποιήματα, που μας συνόδευσαν στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής. Είναι η συνειδητοποίηση ότι ακουμπάς συνεχώς σε ανθρώπους που έχουν φύγει. Αυτή η τραγική αίσθηση της απουσίας του ζωντανού διαλόγου δοκιμάζει τους περισσότερους από εμάς και γίνεται πιο δυνατή από έναν κόμπο στην ανάσα του χρόνου που μας παρασέρνει.

Σκέφτεσαι πάλι, ότι ίσως φταίει το γεγονός ότι ζεις σε μια τραγική επαρχία αλλά και πάλι ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου τρέφεται με την τραγικότητα της στέρησης της ουσίας. Και οι ομότεχνοι ακόμα τρέφονται με την τρυφηλότητα μιας εφήμερης δόξας που καταρρέει αμέσως, από την στέρηση του νοήματος.

Κατά τα άλλα τα βράδια, περνούμε ξανά τους ίδιους δρόμους που μεγαλώσαμε, στέλνοντας ψηφίδες στο διαδύκτιο γνωρίζοντας από την αρχή ότι είναι μαρτυρίες ενός κόσμου υπαρκτού μεν αλλά άγνωστου γιατί ο κόσμος δεν σχηματίζεται από τον μοναχικό στοχασμό αλλά από τον αντίλογο και την διαφορά. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι το επικοινωνώ προϋποθέτει την κοινωνία και χωρίς αυτήν δεν υφίσταται.

Και πάλι θα ρωτήσεις σε έναν κόσμο εγκλημάτων, μαύρου χρήματος, ανταγωνιστικότητας με πρωταγωνιστή την οικονομία έναντι της πολιτικής, έναντι της κοινωνίας, έναντι των ανθρώπων. Των γυμνών ανθρώπων που συνθλίβονται, θυσιάζονται, πεθαίνουν, εκχωρούν τα όνειρά τους στο βωμό των σχεδίων μιας ανώνυμης πολυεθνικής, που κέρδισε την συναίνεση και την συνενοχή μας, τώρα τι ζητάς; Γιατί αναφέρεσαι στην ποίηση; Αρκούν οι εκπομπές για την υγεία. Αυτή θέλουμε. Δεν θέλουμε το ανακάτεμα των λέξεων, δεν είναι κατανοητό, δεν είναι υγιές, δεν μας βοηθά στην απελευθέρωση του shopping.

«Ολο και πιο γυμνά

Ολο και πιο άναρθρα

Όχι πια φράσεις

Όχι πια λέξεις

Γραμμάτων σύμβολα

Αντί για την πόλη η πέτρα

Αντί για το σώμα το νύχι

Ακόμα πιο πολύ: μια αιμάτινη

Σκοτωμένη κηλίδα

Πάνω στο μικροσκόπιο»

Μ. Αναγνωστάκης.