Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

O ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Τώρα που οι πυρκαγιές σβήνονται. Τώρα που οι διακοπές έχουν αρχίσει. Τώρα που το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του. Τώρα πλέον – μακριά από την επικαιρότητα- μπορούμε να αναλογιστούμε αυτά που έγιναν.
Όταν αναφερόμαστε στο δέντρα και στους δρυμούς που κάηκαν κάνουμε λόγο για «περιβάλλον». Το «περιβάλλον», όπως υποδεικνύει η λέξη είναι αυτό που μας περιβάλλει. Άρα θεωρούμε τον εαυτό μας κάτι ξεχωριστό το οποίο περιβάλλεται από κάτι άλλο, προφανώς ξένο, διαφορετικό. Το γεγονός αυτό είναι καλό στην διαδικασία της ψυχολογικής εξατομίκευσης καθώς ο καθένας συνειδητοποιεί την διαφορετική από τους άλλους υπόστασή μας. Το γεγονός της εξατομίκευσης, όμως προϋποθέτει τους άλλους. Χωρίς τους άλλους είναι αδύνατο να αποκτήσουμε υπόσταση ή τέλος πάντων να αποκτήσουμε την ξεχωριστή υπόσταση που αποκτάται από την τριβή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών μας με την προσωπικότητα των άλλων σε σχέση με την προσωπικότητα την δική μας. Το ίδιο γεγονός συμβαίνει και με το περιβάλλοντα χώρο που στην πραγματικότητα δεν μας περιβάλλει αλλά μας περιέχει. Σε σχέση με μας είναι «περιβάλλον» χώρος. Σε σχέση με αυτόν, εμείς είμαστε περιέχοντα όντα. Σε αυτή την περίπτωση η ζημιά δεν γίνεται στον περιβάλλοντα χώρα αλλά στον περιέχοντα εμάς χώρο.
Θα πρέπει τώρα να δούμε πως είναι φτιαγμένος αυτός ο χώρος. Αναμφίβολα είναι φτιαγμένος από ύλη. Η ύλη όμως, σύμφωνα με την σύγχρονη φυσική δεν είναι παρά μία συμπύκνωση ενέργειας. Το σώμα μας δεν είναι τίποτα παραπάνω ή τίποτα λιγότερο από αυτό. Κάθε μεταβολή της ενέργειας επηρεάζει ολόκληρο το συμπάν το οποίο προσπαθεί να βρει τρόπους ισορροπίας Στο Σύμπιαν επικρατεί αρμονία και κάθε διασάλευση της εκλύει ίσο ποσό ενέργειας για την αποκατάσταση της. Αυτό δυστυχώς το εκλαμβάνουμε ως τιμωρία.
Η καταστροφή λοιπόν, δεν προήλθε από την αδιαφορία μας αλλά κυρίως από την άποψή μας, από την θέση μας που θέλει να είμαστε όντα ξεχωριστά, τα οποία δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, δεν έχουν σχέση με τον περιέχοντα χώρο και καμία πράξη, κίνηση ή λόγος δεν έχει καμία συνέπεια (εκτός αν έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους του κράτους τους οποίους ούτε αυτούς εμπιστευόμαστε) .
Αποτέλεσμα αυτής της θέσης είναι τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά εγκατάλειψης (παίρνω παράδειγμα από την μικρή πόλη του Βόλου) ηλικιωμένων, οι οποίοι ανακαλύπτονται μέρες μετά το θάνατό τους, όπως αυτό που συνέβη σήμερα στο Βόλο. Θα μπορούσε να είναι ένα τυχαίο γεγονός, αν και μετά από πέντε παρόμοια περιστατικά δεν μπορεί κανείς να το ισχυριστεί. Είναι μέρος αυτής της θέσης και αυτή η θέση είναι και ένας τρόπος διαχείρισης κι ένας τρόπος βίωσης του κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: