Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ

Εδώ λοιπόν. Όλα βρίσκονται στον παρόντα χρόνο. Η πόλη, οι άνθρωποι της πόλης, το γέλιο των ανθρώπων και ο πόνος τους. Και ο κάθε ένας από μας παρατηρεί ένα κομμάτι αυτού του τώρα. Ένα κομμάτι που νομίζει στατικό αλλά είναι ρέων χωρίς η ροή να γίνεται αντιληπτή. Αν σε αυτό το κομμάτι ψηλαφίσει την ανακλώμενη «αλήθεια» του, μένει ευτυχισμένος με αυτή και σταματάει. Δεν είναι η «αλήθεια» αλλά αυτό που θεωρεί ότι αποτελεί για αυτόν την αλήθεια, χωρίς να σκέπτεται, ότι με την βάσανο του αύριο θα αποτελεί και αυτή ακόμα ένα ψέμα. Αλλά ο παρών χρόνος δεν είναι παρά το πεδίο της αναγνώρισης των γνώριμων συντεταγμένων. Το γεγονός ότι αυτές οι συντεταγμένες μπορεί να αποτελούν οδυνηρές σημεία δεν έχει απολύτως καμία σημασία, η αναγνώριση αποτελεί την ευτυχία και όχι το περιεχόμενό της.

Και ο παρών χρόνος πόσο παρών; Ποια είναι η σχέση του με αυτά που πέρασαν; Μήπως αυτά που πέρασαν δεν εντοπίζονται στα παρόντα; Μήπως οι εγγραφές του παρόντος δεν προετοιμάζουν τα μέλλοντα; Και τα έσχατα τότε δεν είναι της προσμονής αλλά της αναγνώρισης. Όπως στην αστρονομία το μέλλον είναι το – κατά την γνώμη μας- τεμάχιο του χρόνου που δεν αναγνωρίσαμε ακόμα. Και ο χρόνος, μια σύμβαση. Και αυτό το blog, όπως όλα τα blog μηνύματα, σημεία στον μη χρόνο αλλά σε χρόνο πάντα παρόντα, μετατιθέμενο πάντα. Τα blog προσπάθειες επικοινωνίας σε ένα αναιρεμένο χρόνο και σε έναν μη τόπο που είναι το δίκτυο, συνεπώς μη υπάρχοντα σημεία του χωρόχρονου αλλά ωστόσο υπαρκτά, λόγω της σύμβασης, όπως τόσα άλλα…

Προσπάθεια ορισμού του καλοκαιριού σε ένα φλιτζάνι……

Δεν υπάρχουν σχόλια: