Τρίτη, 31 Ιουλίου 2007

O ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Τώρα που οι πυρκαγιές σβήνονται. Τώρα που οι διακοπές έχουν αρχίσει. Τώρα που το καλοκαίρι οδεύει προς το τέλος του. Τώρα πλέον – μακριά από την επικαιρότητα- μπορούμε να αναλογιστούμε αυτά που έγιναν.
Όταν αναφερόμαστε στο δέντρα και στους δρυμούς που κάηκαν κάνουμε λόγο για «περιβάλλον». Το «περιβάλλον», όπως υποδεικνύει η λέξη είναι αυτό που μας περιβάλλει. Άρα θεωρούμε τον εαυτό μας κάτι ξεχωριστό το οποίο περιβάλλεται από κάτι άλλο, προφανώς ξένο, διαφορετικό. Το γεγονός αυτό είναι καλό στην διαδικασία της ψυχολογικής εξατομίκευσης καθώς ο καθένας συνειδητοποιεί την διαφορετική από τους άλλους υπόστασή μας. Το γεγονός της εξατομίκευσης, όμως προϋποθέτει τους άλλους. Χωρίς τους άλλους είναι αδύνατο να αποκτήσουμε υπόσταση ή τέλος πάντων να αποκτήσουμε την ξεχωριστή υπόσταση που αποκτάται από την τριβή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών μας με την προσωπικότητα των άλλων σε σχέση με την προσωπικότητα την δική μας. Το ίδιο γεγονός συμβαίνει και με το περιβάλλοντα χώρο που στην πραγματικότητα δεν μας περιβάλλει αλλά μας περιέχει. Σε σχέση με μας είναι «περιβάλλον» χώρος. Σε σχέση με αυτόν, εμείς είμαστε περιέχοντα όντα. Σε αυτή την περίπτωση η ζημιά δεν γίνεται στον περιβάλλοντα χώρα αλλά στον περιέχοντα εμάς χώρο.
Θα πρέπει τώρα να δούμε πως είναι φτιαγμένος αυτός ο χώρος. Αναμφίβολα είναι φτιαγμένος από ύλη. Η ύλη όμως, σύμφωνα με την σύγχρονη φυσική δεν είναι παρά μία συμπύκνωση ενέργειας. Το σώμα μας δεν είναι τίποτα παραπάνω ή τίποτα λιγότερο από αυτό. Κάθε μεταβολή της ενέργειας επηρεάζει ολόκληρο το συμπάν το οποίο προσπαθεί να βρει τρόπους ισορροπίας Στο Σύμπιαν επικρατεί αρμονία και κάθε διασάλευση της εκλύει ίσο ποσό ενέργειας για την αποκατάσταση της. Αυτό δυστυχώς το εκλαμβάνουμε ως τιμωρία.
Η καταστροφή λοιπόν, δεν προήλθε από την αδιαφορία μας αλλά κυρίως από την άποψή μας, από την θέση μας που θέλει να είμαστε όντα ξεχωριστά, τα οποία δεν έχουν σχέση μεταξύ τους, δεν έχουν σχέση με τον περιέχοντα χώρο και καμία πράξη, κίνηση ή λόγος δεν έχει καμία συνέπεια (εκτός αν έρχεται σε αντίθεση με τους νόμους του κράτους τους οποίους ούτε αυτούς εμπιστευόμαστε) .
Αποτέλεσμα αυτής της θέσης είναι τα συνεχώς αυξανόμενα περιστατικά εγκατάλειψης (παίρνω παράδειγμα από την μικρή πόλη του Βόλου) ηλικιωμένων, οι οποίοι ανακαλύπτονται μέρες μετά το θάνατό τους, όπως αυτό που συνέβη σήμερα στο Βόλο. Θα μπορούσε να είναι ένα τυχαίο γεγονός, αν και μετά από πέντε παρόμοια περιστατικά δεν μπορεί κανείς να το ισχυριστεί. Είναι μέρος αυτής της θέσης και αυτή η θέση είναι και ένας τρόπος διαχείρισης κι ένας τρόπος βίωσης του κόσμου.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2007

ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ

Εδώ λοιπόν. Όλα βρίσκονται στον παρόντα χρόνο. Η πόλη, οι άνθρωποι της πόλης, το γέλιο των ανθρώπων και ο πόνος τους. Και ο κάθε ένας από μας παρατηρεί ένα κομμάτι αυτού του τώρα. Ένα κομμάτι που νομίζει στατικό αλλά είναι ρέων χωρίς η ροή να γίνεται αντιληπτή. Αν σε αυτό το κομμάτι ψηλαφίσει την ανακλώμενη «αλήθεια» του, μένει ευτυχισμένος με αυτή και σταματάει. Δεν είναι η «αλήθεια» αλλά αυτό που θεωρεί ότι αποτελεί για αυτόν την αλήθεια, χωρίς να σκέπτεται, ότι με την βάσανο του αύριο θα αποτελεί και αυτή ακόμα ένα ψέμα. Αλλά ο παρών χρόνος δεν είναι παρά το πεδίο της αναγνώρισης των γνώριμων συντεταγμένων. Το γεγονός ότι αυτές οι συντεταγμένες μπορεί να αποτελούν οδυνηρές σημεία δεν έχει απολύτως καμία σημασία, η αναγνώριση αποτελεί την ευτυχία και όχι το περιεχόμενό της.

Και ο παρών χρόνος πόσο παρών; Ποια είναι η σχέση του με αυτά που πέρασαν; Μήπως αυτά που πέρασαν δεν εντοπίζονται στα παρόντα; Μήπως οι εγγραφές του παρόντος δεν προετοιμάζουν τα μέλλοντα; Και τα έσχατα τότε δεν είναι της προσμονής αλλά της αναγνώρισης. Όπως στην αστρονομία το μέλλον είναι το – κατά την γνώμη μας- τεμάχιο του χρόνου που δεν αναγνωρίσαμε ακόμα. Και ο χρόνος, μια σύμβαση. Και αυτό το blog, όπως όλα τα blog μηνύματα, σημεία στον μη χρόνο αλλά σε χρόνο πάντα παρόντα, μετατιθέμενο πάντα. Τα blog προσπάθειες επικοινωνίας σε ένα αναιρεμένο χρόνο και σε έναν μη τόπο που είναι το δίκτυο, συνεπώς μη υπάρχοντα σημεία του χωρόχρονου αλλά ωστόσο υπαρκτά, λόγω της σύμβασης, όπως τόσα άλλα…

Προσπάθεια ορισμού του καλοκαιριού σε ένα φλιτζάνι……